CHAPTER 3

Mabigat ang mga hakbang ni Amanda habang palabas ng Grandview Hotel. Pagpasok niya sa elevator, saka niya naramdaman ang pagod at bigat ng lahat ng nangyari.

Niloloko nga ba talaga siya ni Dominic?

Ayaw niyang paniwalaan, pero napakaraming bagay ang hindi niya kayang balewalain. Kinansela ni Dominic ang lakad nila ngayong gabi. Nandoon si Rizelle sa eksaktong hotel, palapag at room number na sinabi sa text. At nagkataon ding may hinihintay itong boyfriend na hindi man lang niya nabalitaan kahit matagal na silang magkaibigan.

Kung totoo ang hinala niya, kailan pa nagsimula ang lahat? At paano?

Hindi na naghintay si Amanda sa labas ng hotel. Alam niyang pagkatapos ng bigla niyang pagpunta roon, siguradong sasabihan ni Rizelle si Dominic. Kung papunta man talaga ito sa hotel, malamang hindi na iyon tutuloy.

Habang nagmamaneho siya pauwi, nagsimulang umambon. Mas malamig na rin ang hangin ngayong papalapit na ang huling bahagi ng taon.

Tumawag si Dominic habang nasa daan siya, pero hindi niya sinagot.

Pagdating sa bahay, ipinarada niya ang kotse at tahimik na pumasok. Narinig ni Dominic ang pagbukas ng p***o at agad siyang sinalubong.

“Bakit ngayon ka lang? Akala ko may trabaho ka pa.”

Hindi pa nakakasagot si Amanda nang yakapin na siya nito.

“Sorry talaga, babe. Sinira ko na naman iyong plano natin ngayong gabi.”

Hindi agad gumanti ng yakap si Amanda. Habang nakapalibot sa kanya ang mga braso ng asawa, isang bagay ang biglang pumasok sa isip niya.

Ganito rin kaya niyakap ni Dominic si Rizelle?

Agad niyang itinaboy ang isipin na iyon. Masakit kahit isipin lang.

Bahagyang lumayo si Dominic at hinawakan ang kamay niya. “Bukas na lang tayo lumabas, okay? Magpa-reserve ulit tayo sa restaurant tapos bibili na lang tayo ng bagong tickets sa sine.”

Tiningnan ni Amanda ang mukha nito. Ganoon pa rin si Dominic. Malambing ang boses, mahinahon ang tingin at halatang nakokonsensya dahil hindi natuloy ang lakad nila.

Sa anim na taon nilang magkasama, ganoon ito sa tuwing nagkakaroon sila ng tampuhan. Kahit maliit lang ang problema at kahit hindi naman ito ang may kasalanan, madalas si Dominic ang unang lumalapit para makipag-ayos.

Kaya ngayon, hindi alam ni Amanda kung ano ang dapat maramdaman. Hindi galit ang nangingibabaw sa kanya kundi ang gulo sa isip niya.

“Okay lang. Hindi naman importante kung saan tayo kakain. Masarap ka rin namang magluto. At iyong movie, bago pa lang naman. Puwede pa natin panoorin sa ibang araw.”

Ngumiti si Dominic at marahang pinisil ang kamay niya.

“Ikaw talaga. Minsan magalit ka rin sa akin. Kapag lagi kang ganyan kaintindi, lalo tuloy akong nakokonsensya.” Tiningnan siya nito nang mabuti bago nagtanong, “Kumain ka na ba? Gusto mong ipagluto kita?”

Nakatitig lang si Amanda sa asawa.

Guwapo, maalaga at malambing pa rin itong makipag-usap sa kanya. Kahit anong gawin niya, hindi niya maitugma ang lalaking nasa harap niya sa lalaking posibleng may ibang babae.

Parang hindi kapani-paniwala.

Biglang bumalik sa isip niya ang mga ginawa ni Dominic para sa kanya noon.

Noong unang taon nila bilang magkasintahan, naghanda ito ng fireworks para sa kanya. Halos kalahating oras iyong tumagal habang magkatabi silang nanonood. Mahigpit nitong hinawakan ang kamay niya noon at nangakong gagawin siyang pinakamasayang babae.

Mula noon, tuwing may espesyal na okasyon, lagi itong may inihahandang sorpresa.

Naalala rin niya noong minsang nagkasakit siya habang bumibiyahe sila. Mataas ang lagnat niya at halos wala na siyang lakas. Nasiraan pa sila ng sasakyan sa daan kaya binuhat siya ni Dominic nang halos dalawang kilometro para makarating sila sa lugar na maaari silang humingi ng tulong. Dahil doon, si Dominic naman ang nagkasakit at mahigit isang linggo ring kinailangang magpagaling.

Naalala rin niya ang pusa na ibinigay nito sa kanya noong twenty-fifth birthday niya.

Allergic si Dominic sa balahibo ng pusa, pero dahil alam nitong matagal na niyang gustong magkaroon ng Ragdoll cat na magkaiba ang kulay ng mga mata, binilhan pa rin siya nito. Habang nasa bahay nila ang pusa, madalas bumahing si Dominic at inaatake ang allergy nito. Sa huli, si Amanda na mismo ang naawa at ipinakiusap kay Rizelle na doon muna alagaan ang pusa.

Wala pang isang taon, nagkasakit ang pusa at kahit ilang linggo nilang ipinagamot, hindi rin iyon nailigtas.

Isa-isang bumalik kay Amanda ang mga alaalang iyon.

Sa loob ng maraming taon, sigurado siyang mahal siya ni Dominic. Dahil dito, naging simple lang para sa kanya ang pagmamahal. Kapag mahal mo ang isang tao, hindi mo ito sasaktan nang ganoon.

Hindi niya kailanman naisip kung ano ang gagawin niya kung dumating ang araw na ang taong pinagkakatiwalaan niya nang buong-buo ang siya ring sisira sa tiwalang iyon.

Napansin ni Dominic na tahimik siya kaya hinigpitan nito nang bahagya ang hawak sa baywang niya.

“Anong problema, babe?”

Bumalik si Amanda sa sarili. “Kumain na ako. Hindi ako gutom. May iniisip lang ako.”

“Ano ’yon?”

Sandaling natahimik si Amanda bago siya tumingin nang diretso sa asawa.

“Late ako nakauwi kasi dumaan ako sa Grandview Hotel.”

Bahagyang nagbago ang tingin ni Dominic.

Kumuha si Amanda ng maliit na papel mula sa bag niya. Nakasulat doon ang numerong ilang araw nang nagpapadala sa kanya ng mga kakaibang mensahe.

“May tumawag sa akin kanina,” pagsisinungaling niya. “Sabi niya, nakita ka raw niyang may kasamang babae papasok sa Grandview Hotel. Kaya pumunta ako roon.”

Habang pauwi siya, pinag-isipan na ni Amanda kung paano niya kakausapin si Dominic. Ayaw niyang sabihin ang tungkol sa mga text. Hindi niya alam kung sino ang nagpapadala ng mga iyon, kung lalaki man o babae, kung paano nito nalalaman ang mga bagay na sinasabi nito, o kung ano ang pakay nito sa kanya.

Wala siyang kahit anong clue tungkol sa taong nasa likod ng numero.

Ang alam lang niya, nagkatotoo ang unang babala nito tungkol sa Riverside Road. At ngayong gabi, nakita niya si Rizelle sa mismong hotel at room number na ibinigay nito.

Kaya bago siya maniwala sa kahit kanino, gusto muna niyang makita kung paano magre-react si Dominic.

Kinuha nito ang papel at tiningnan ang numero.

“Kilala mo ba ’to?”

“Hindi.”

“Kilala mo ba iyong tumawag sa ’yo?”

Umiling si Amanda. “Hindi. Hindi rin niya sinabi kung sino siya.”

Muling tiningnan ni Dominic ang numero bago kumunot ang noo nito.

“Ako na ang bahala rito. Ipapahanap ko kung sino ’to.”

Tahimik na pinagmasdan ni Amanda ang mukha ng asawa. Hindi niya alam kung ano ang inaasahan niyang makita—pagkagulat, kaba, o kahit kaunting takot. Pero wala siyang mabasang kakaiba sa ekspresyon nito.

Kalmado si Dominic. Natural ang kilos nito. Maging ang pagkagulat nang sabihin niyang nagpunta siya sa hotel ay mabilis ding nawala.

Hindi alam ni Amanda kung talagang wala itong itinatago o sadyang napakagaling lang nitong magtago.

Ibinaba ni Dominic ang papel at muli siyang niyakap.

“Babe, naniniwala ka ba sa akin?”

Itinaas ni Amanda ang kamay at marahang inilapat iyon sa dibdib ng asawa.

“Kung gano’n, sabihin mo sa akin. Kaya mo ba akong lokohin?”

Diretso siyang tumingin sa mga mata nito. Ayaw niyang may makaligtaan kahit kaunting pagbabago sa mukha ni Dominic.

Saglit itong natigilan bago ngumiti. Hinawakan nito ang kamay niya at marahang hinalikan ang likod niyon.

“Alam mo naman kung gaano kita kamahal, di ba?” Mahina ang boses ni Dominic habang nakatingin sa kanya. “Amanda, ikaw lang ang mahal ko. Wala nang iba.”

Habang mas nagiging malambing si Dominic, mas lalo namang hindi mapakali si Amanda.

Ilang beses na niyang narinig ang mga salitang iyon sa loob ng maraming taon. Dati, sapat na iyon para mapasaya siya. Wala siyang dahilan para isipin na hindi totoo ang mga sinasabi nito.

Pero ngayon, may tanong nang ayaw mawala sa isip niya.

Sinabi rin kaya ni Dominic ang mga salitang iyon kay Rizelle?

Pinilit ni Amanda na ngumiti.

“Alam ko. Napakabuti mo sa akin. Kaya naman nagtitiwala ako sa ’yo.”

Tumingala siya kay Dominic. Pilit niyang pinanatiling kalmado ang mukha niya kahit ang dami nang tanong na umiikot sa isip niya.

“Naaalala mo pa ba iyong mga pangako natin sa isa’t isa noong araw ng kasal natin? Iyong mga sinabi natin sa harap ng altar?”

Bahagyang natigil si Dominic.

Saglit itong tumingin sa kanya bago dahan-dahang tumango.

“Siyempre. Naaalala ko.”

Hindi na sumagot si Amanda.

Nakatitig lang siya sa lalaking minsang nangako sa harap ng altar na mamahalin at magiging tapat sa kanya habang buhay.

Dati, wala siyang dahilan para pagdudahan ang pangakong iyon.

Pero ngayong gabi, sa unang pagkakataon mula nang maging asawa niya si Dominic, isang tanong ang hindi niya kayang alisin sa isip niya.

Tinutupad pa ba nito ang pangakong iyon?