Maid To Kneel For The Billionaire's Fantasies

“Tanggapin mo ang offer o wala kang ibang pagpipilian ganito kacompensated na trabaho.”

Malamig na boses ng abogado ang unang challenge na narinig ko sa tenga ko habang nakaupo ako sa maliit na opisina sa Quiapo, hawak ang punit na folder ng mga utang. Ang ama ko ay nasa hospital, ang ina ay umiiyak sa labas, at ang bahay namin ay malapit nang kunin ng bangko. Tatlong araw na lang ang natitira.

“Sir… hindi ko kayang maging amo… si Tristan Alvarez…”

“Wala kang choice.” Itinulak niya ang kontrata sa harap ko. “Private housekeeper sa penthouse tower niya. Full time. Live-in. Ang sahod na sapat para bayaran ang lahat ng hospital bill at utang sa loob ng anim na buwan. Kung tatanggi ka… bukas pa lang, wala nang lugar ang pamilya mo..Lulubog kayo”

Nanginginig ang kamay ko. Ang pangalan na Tristan Alvarez ay kilala sa buong lungsod. Cold. Ruthless. Walang awa sa business. At ngayon… ako ang magiging maid niya.

Pero no choice ako,pumirma ako.

Kinabukasan, nakaready na ako sa lobby ng pinakamataas na tower sa BGC. Ang uniform ko ay simple… black blouse, black skirt, closed shoes. Ang puso ko ay kumakabog nang malakas. Ang goal ko ay malinaw. Anim na buwan. Bayaran ang lahat ng pagkakautang ng pamilya ko. Protektahan ang pamilya ko sa pagbagsak. Pagkatapos… aalis din ako. Wala nang ibang pagpipilian.

Ang elevator ay tumigil sa private floor. Nang bumukas ang p***o, nandoon siya.

Tristan Alvarez.

Nakatayo sa gitna ng malawak na living area, suot ang black shirt na naka-roll ang sleeves, hawak phone sa isang kamay. Ang mga mata niya ay tumama sa akin… malamig, assessing, at may something na hindi ko mabasa. Hindi soft. Hindi welcoming. Parang sinusukat niya kung worth it ba ako o hindi.

“Ikaw yung bagong recommended housekeeper.” Aniya. Walang ngiti. Walang hello. “Eloisa Santos. Twenty-four. Zero experience sa private household ng level na ‘to. So tell me… why should I gire you?”

Napakagat ako ng labi. “Kasi… kailangan ko po ng trabaho, Sir.”

“ Very random answer.” Lumapit siya. Ang amoy niya… malinis, mamahalin, at delikado. “May utang ang pamilya mo. May sakit ang ama mo. Kaya ka nandito. Huwag mong itago. Gusto kong marinig straight from you.”

“Opo.” Mahina ang boses ko. “Kailangan ko po ng malaking sahod. Wala akong choice.”

Tumingin siya nang matagal. Ang mga mata niya ay conflicted… malamig pero may kislap na parang may plano. “Cute. Honest. I like that. Pero listen carefully, Eloisa. Dito sa tower ko, wala ring choice ang sinumang pumasok. Sundin mo ang rules. Huwag kang magtanong ng sobra. Ayoko ng matanong at walang common sense. At huwag ka ring mag-assume na close ka sa’kin. Clear?”

“Clear po.”

“Good girl.” Ang mga salita niya ay mababa, seductive, pero may edge. “Kasi kung hindi… madali lang kitang palitan. Pero somehow… ayoko. Hindi naman ako rude. I xan be considerate to the needy.Interesado ako sa’yo. At ‘yun ang delikado.”

Bago pa ako makasagot, bumukas ang elevator ulit. Isang babae ang lumabas. Maganda. Confident. Suot ang tight white dress na halatang mamahalin. Sophia Mendoza. Anak ng business partner ni Tristan. Kilala sa society pages. At ang paraan ng pagtingin niya kay Tristan… parang may claim na matagal na.

“Tristan, baby.” Ngumiti siya, pero ang ngiti ay hindi umabot sa mata nang makita ako. “Sino ‘to? Bagong toy mo?”

“Bagong housekeeper.” Aniya si Tristan nang walang emosyon. “Eloisa.”

Sophia ay tumingin sa akin mula ulo hanggang paa. Ang mga mata niya ay naging matalim. “Housekeeper? Ang basic naman. Akala ko ba high standards ka, Tristan? Or baka may secret agenda ka na naman?”

Napakuyom ang kamao ko. “Ms. Mendoza…”

“Shh. Huwag kang magsalita kung hindi ka invited sa conversation.” Aniya ni Sophia, ang boses ay matamis pero may lason. “Tristan, bakit mo kailangan ng ganito? May staff na tayo sa ibang floors. Or baka… special project siya?”

Tristan ay hindi tumingin sa kanya. Tumingin siya sa akin. “May reason. At hindi mo kailangang problemahin ang staffing ko, Sophia.”

Ang hangin ay biglang naging mabigat. Si Sophia ay lumapit kay Tristan, hinawakan ang braso niya nang possessive. “Baby, may dinner tayo later with the board. Dapat kasama kita. Huwag mong sayangin ang oras sa… unimportant matters.”

“May oras ako.” Aniya ni Tristan. Ang mga mata niya ay nanatiling nasa akin, intens, dominant. “Eloisa, dalhin mo ang bag ko sa study. Ngayon. At huwag kang magmamadali. Baka mabitawan mo ang mga papeles na laman niyan.”

Kinuha ko ang leather bag sa tabi ng sofa. Nanginginig ang kamay. Habang dadaan ako sa harap ni Sophia, sinadya niyang harangin ang daan.

“Ikaw.” Mahina ang boses niya, sapat lang para marinig ko. “Huwag kang mag-dream high. Si Tristan is not for girls like you. Alam ko kung bakit ka nandito. Money. Desperation. Know your place. Pero stay in your lane. Kasi if you try to cross the line… ako mismo ang magpapalayas sa’yo.”

Tumingin ako sa kanya. “Hindi ko po hinahangad ang mundo niya, Ms. Mendoza. Trabaho lang ang gusto ko.”

Ngumiti siya nang panlaki. “Keep saying that. The other maids who left said the same thing. Baka kasi mamaya… mapansin ko na may ibang look ang mga mata mo.”

Sa likod namin, si Tristan ay nagsalita ulit. “Sophia. Enough. May private talk pa kami.”

Sophia ay binalingan siya, ang ngiti ay bumalik pero forced. “Fine. Pero later… sa dinner… ako ang katabi mo. Don’t forget who actually belongs in your world.”

Umalis siya. Ang elevator ay nagsara. Naiwan kaming dalawa.

Tristan ay lumapit. Mas malapit. Ang mga mata niya ay mas intens, mas dominant. “Nakita mo ‘yun?”

“Opo, Sir.”

“Ganyan ang mundo ko.” Aniya. “May mga taong akala nila may claim sila. May mga taong akala nila kilala nila ako. Pero ikaw…” Hinawakan niya ang baba ko nang biglaan, pinilit na tumingin. Ang hinlalaki niya ay dahan-dahang dumaan sa panga ko. “Ikaw ang hindi ko maintindihan. Bakit ka sumang-ayon nang ganito kabilis? Bakit ang pamilya mo ang unang inaalala mo?You know I am ruthless but you chose to work with me. May tinatago ka ba, Eloisa?”

Nanginginig ang labi ko. “Wala po. Trabaho lang.”

“Lie.” Ang boses niya ay mababa, curious edge. “I can smell it. May fire sa’yo. May desperation. Pero may pride pa rin. ‘Yun ang nakaka-hook. Kaya kita tinanggap. Hindi lang dahil sa utang. Hindi lang dahil sa hospital bills. Kundi dahil gusto kong makita kung hanggang saan ka magpapakatatag. Kung gaano ka kagusto mag-survive.”

Binitawan niya ang baba ko pero ang mga mata niya ay nanatiling naka-lock. “Rules. Simple. Sundin mo ang schedule at mga utos ko ng walang palpak. Huwag kang magtanong ng personal. Huwag kang lumapit nang walang permiso. At huwag kang mag-assume na soft ako. Kasi hindi. I punish. Dominant ako sa lahat ng aspect. Business. Life. At kung sakaling… ikaw.”

Napakagat ako ng labi. “Naiintindihan ko po.”

“Do you?” Ngumiti siya nang konti, pero hindi soft. Seductive. Dangerous. “Kasi mukhang hindi pa. Ikaw ang pinaka-interesting na pumasok sa tower ko since forever. At ‘yun ang problema. Gusto kong alamin kung bakit. Gusto kong subukan kung gaano ka kabilis masira… or gaano ka katigas.”

Lumayo siya nang konti, pero ang energy niya ay nanatiling nakabalot sa akin. “Ngayon, umpisahan mo ang trabaho. Linisin mo ang study." Malamig niyang utos At pilitin ko mang huwag magtaka kung bakit feeling ko pinagmamasdan niya ako.. Kasi from day one pa lang… intense ang focus niya. Ang oaraan ng pagtingin niya...Mysterious. Desperate. Pero may spark. At ako… interested...I accept the dare.

Tumingin siya sa akin nang matagal, ang mga mata ay cold pero may kislap na parang may long-term agenda.

“At Eloisa… huwag mong isipin na simple lang ang pagdating mo rito. Kasi may rason ako kung bakit ikaw ang pinili. May plano. At kapag nalaman mo kung ano… baka gusto mong tumakas. Pero by then… huli na. Kasi once you’re in my tower… wala nang easy exit.”