Chapter 2

ADRIAN

Kinailangan ko ng isang minuto para maalala na ang paghinga ay bagay na dapat gawin ng mga tao. Nanatili akong nakatayo, nakabuka ang bibig sa shock habang nakatitig sa mga mata niya.

Piercing silver eyes, yung mga mata na pinangako kong hindi na muling titingnan, naka-lock sa akin nang may piercing intensity. Yung burning stare niya ay nagpadala ng panginginig sa gulugod ko, at nagsikip ang lalamunan ko, ginagawang imposible ang paglunok.

Si Giovanni Marino, ang boss at leader ng Marino’s family, ay nandito mismo sa bathroom stall kasama ko, nakatitig sa akin nang may dangerous na ngiti sa mukha. Nalaktawan ang tibok ng puso ko at blanko ang isip ko, hindi makapag-isip kung bakit nandito si Giovanni Marino sa Great Fisher. Sa workplace ko.

Bilang anak ng police chief, ano kaya ang iisipin ng mga tao kung makita nila ako sa iisang kuwarto kasama ang leader ng pinaka-notorious na Italian Mafia family sa New York City, yung same organisation na sinusubukan ng tatay ko na gibain?

Sinubukan ko na dati, nag-hook up sa lalaking ito para makaganti sa tatay ko dahil in-disown niya ako dahil gay ako. Pero kalaunan narealize ko na walang kwenta. Reckless at dangerous ang ginawa ko, kaya pinangako kong hindi ko na uulitin.

At yung isipin kung ano ang mangyayari kung malaman ng lalaking binayaran ko para matulog sa akin na anak ako ni Price Russell, sworn enemy niya, ay nagpadala ng chill sa gulugod ko. Siguradong papatayin ako ni Giovanni.

“We meet again,” ngumiti nang may smirk si Giovanni, yung malaking frame niya ay nakatower sa akin habang gumawa siya ng isang hakbang pasulong, kaya naman umatras ako sa takot. At hindi siya tumigil doon.

May pamilyar na tusok ng yelo ang gumapang sa ugat ko, nagpapataas ng goosebumps sa mga braso ko. Napilitan akong ngumiti.

“I guess we did meet again.” Nilunok ko ang wala, mahigpit na nakakuyom ang kamao sa gilid habang patuloy na umatras hanggang tumama ang likod ko sa pader.

Tumigil si Giovanni sa paglalakad, may amusement na kumislap sa mata niya habang nakangisi sa akin bago nagtungo sa sink. Walang sinabi habang naghuhugas ng kamay.

Iba’t ibang tanong ang bumaha sa isip ko habang pinagmamasdan ko siyang tahimik na naghuhugas. Bakit siya nandito? Narealize ba niya kung sino ako at nandito siya para patayin ako? Pero bakit niya gagawin iyon, over a year na ang nakalipas.

“You know, I never take this bar for the type that harbour slut.” Ani Giovanni, yung mga salita niya ay biglang sumagot sa akin, kaya biglang tumingin ang ulo ko sa sorpresa.

Nakalimutan na dapat akong natatakot sa kanya, itinaas ko ang kilay at nagtanong. “What the fuck do you mean?”

Tinawag ba akong slut ng bastard na ito? Fucking hello? Nakalimutan ba niya na binayaran ko siya ng fifty bucks para sa one-night stand? Sino ba talaga ang dapat maging slut dito?

Pinatay ni Giovanni ang gripo, pinunasan ang kamay ng napkin, at humarap sa akin. Sinuri ako ng tingin niya, at may sly na ngiti na kumalat sa mukha. “Dressing like that,” sabi niya, may gesture ang kamay papunta sa akin, “are you trying to seduce me?”

Tumungo ang mata ko sa dibdib ko, at mahigpit na kinagat ang lower lip. Sandaling nakalimutan ko ang basang shirt ko, na ngayon ay nakadikit sa katawan ko na parang second skin, nagpapakita ng higit pa sa inilaan ko.

Yung transparent na tela ay nagbalangkas sa dibdib ko, kitang-kita ang nipples. At may blush na umakyat sa pisngi ko.

“Bastard.” Bulong ko sa ilalim ng hininga. Delikado man si Giovanni Marino, paano ko nakalimutan na douche bag din siya?

“Fuck you.” Pumusyaw ako, pinatitigan siya nang galit.

Sumandal si Giovanni sa pader, nakakruz ang mga braso sa dibdib habang nakangisi sa akin. “Talk dirty to me.”

“Asshole.” Bulong ko sa sarili habang lumayo sa kanya. Alam kong wala akong mapapala sa pagtitira sa bathroom kasama siya. Asshole si Giovanni at hindi ko alam kung ano ang inaasahan ko sa taong tulad niya.

Diretso akong pumunta sa p***o, hinawakan ang doorknob, at binuksan. Lumabas ako ng bathroom, umaasang makakabalik na sa trabaho nang walang abala. Pero biglang tumigil ako nang makita ko yung asshole kanina na nakasandal sa pader sa tapat ng men’s stall, may dangerous na ngiti sa pangit niyang mukha.

Dahan-dahan niyang inalis ang likod sa pader, nakangisi habang tamad na hakbang papunta sa akin. “There you are, sweet pea,” sabi niya. “I was beginning to wonder if you were ever going to come out of there.”

“Fucking hell!” Napa-gasps ako, lumaki ang mata sa shock at hinawakan ang doorknob habang pinagmamasdan ang bastard na papalapit.

Hindi ko inasahan na nandito pa siya. Humigpit ang dibdib ko sa pure horror habang mabilis na tumakbo pabalik sa bathroom at sinubukang isara ang p***o, pero isinuksok ng bastard ang kamay niya, imposible nang maisara.

Damn that stupid thug!

“Don’t you dare shut me out again.” Sigaw niya, hinihila nang malakas ang p***o at bigla niyang binuksan. Napilitan akong umatras sa shock.

“Fuck!” Nahingal ako, mabigat ang paghinga ng dibdib habang umatras ng ilang hakbang. Ano ba talaga ang ginawa ko sa thug na ito para gusto niya akong molest nang ganyan?

Hindi naman gay ang bastard na iyon. Nasusuklam ako sa mga straight men na natutuwa sa pananakit sa mga gay men. Utterly despicable ang ugali nila. Kinamumuhian ko iyon.

“What’s going on here?” May mababa pero menacing na boses ang nagtanong mula sa likod ko.

Mainit na hininga ang sumayaw sa batok ko, nagpadala ng panginginig sa gulugod.

Lumaki ang mukha ng bastard sa shock at paniguradong may kislap ng nerbiyos sa mata niya. “Mr. Marino?”

“Don’t make me ask you again. What the fuck is going on here?” Growl ni Giovanni, umalingawngaw ang boses niya sa kuwarto at nagpadala ulit ng panginginig sa gulugod ko.

Hindi ito ang inaasahan kong mangyayari. Nanatili ang tingin ko sa bastard, na malinaw na nanginginig sa harap ko. Parang takot na takot siya kay Giovanni Marino sa hindi malamang dahilan, at narealize ko na puwede kong gamitin ang moment na ito sa advantage ko. Siguro matutulungan ako ni Giovanni na alisin ang nuisance na ito permanently.

Ginamit ko na siya dati, at baka magamit ko ulit?

“Ahh, babe!” Humarap ako kay Giovanni, pinilit ang ngiti.

“Are you done, babe?” Tanong ko, inilink ang braso ko sa braso ni Giovanni. Yung 6’5” frame niya ay nakatower sa akin, ginagawa akong parang fucking chick sa tabi niya. I fucking hate it.

Mabilis at malakas ang tibok ng puso ko habang tumingin si Giovanni pababa sa akin, may confused na glare sa mukha.

“What are you doing?” Tanong niya, halos bulong lang ang boses.

Lumiko ako para silipin ang bastard at napansin kong nakatitig siya sa amin nang may malinaw na shock sa mukha. Baka mali ako sa ibang bagay, pero ito, siguradong papabor ito sa akin.

Bumalik ang tingin ko kay Giovanni na may look na parang papatayin niya ako kung hindi ako aalis sa kanya.

“Can you please act like my boyfriend for just five minutes?” Bulong ko, pleading ang mata na sana sumang-ayon siya sa ridiculous plan ko.

Kung hindi ako tutulungan ni Giovanni na tigilan ito, hindi hihinto ang mga bastards na iyon sa pag-atake sa akin at baka magtapos ako sa pagpatay na hindi magandang tingnan sa record ng tatay ko.

“Boyfriend, huh?” Tanong ni Giovanni, hinila ako palabas sa mga iniisip ko. Mabilis akong tumango, hindi sigurado kung susundin niya, pero may pag-asa pa rin akong gagawin niya. Douche bag naman siya.

Dahan-dahan niyang hinila ang braso mula sa hawak ko at naramdaman kong nadurog ang lahat ng pag-asa ko sa planong ito. Hindi niya ako tutulungan. Ano ba talaga ang inaasahan ko sa kanya?

Lumiko ako para umalis, pero biglang niyakap ni Giovanni ang bewang ko, hinila pabalik sa kanya. Tumama ako sa rock-hard chest niya, at lumaki ang mata ko sa shock habang yumuko ang labi niya sa ngiti, naka-fix ang tingin sa akin.

“Are you really going to leave your boyfriend all alone?” Tanong ni Giovanni, may sly na smirk na kumalat sa mukha. Hinawakan niya ang pisngi ko, mainit na palad ang nagpadala ng panginginig sa gulugod. “Show me some love, baby,” bulong niya, yung hininga niya ay nakakiliti sa balat ko habang dumuko, dahan-dahang hinahagod ang labi niya sa akin.