Chapter 3

ADRIAN

Nang iminungkahi ko ang idea, half-expected ko na i-dismiss ni Giovanni. Na tawagin niya ako sa bullshit ko. Sa halip, na-shock niya ako nang pilit niyang kinaladkad ang bastard papunta sa bar, binugbog siya habang malakas na nagdeklara na akin siya at nagbabanta ng matinding consequence sa sinumang maglalakas-loob na abalahin ako ulit.

Pinanood ko kung paano hinawakan ni Giovanni ang batok ng lalaki at isinampal ang mukha nito sa bar. Lahat ay nagsialis, mabilis na umatras habang nagbababad siya at sinusubukang magsalita.

Dapat masaya ako na may nagtigil na sa ganito, pero sa halip, guilt ang bumalot sa akin parang blanket habang nanonood mula sa sulok ng ngayon ay walang-lamang bar, na dati’y puno ng customers.

Humigpit ang dibdib ko hanggang halos hindi na ako makahinga. Ano na ba ang gagawin ko ngayon? Tuwing itataas ko ang ulo papunta sa direksyon ng boss ko, magmamakaawa ang mata niya na tigilan ko na ito. Nagtayo ako bago lumakad pababa ng bar, papunta sa lalaking nagdudulot ng malaking gulo dito.

“Adrian, huwag,” tawag ni Noah, yung kasama kong shift, umiling para manatili ako sa kinalalagyan.

Hindi ko maintindihan. Kung lahat tayo ay takot lumapit sa kanila, sino ang pipigil kay Giovanni na gumawa ng fucking murder dito sa bar?

“Kapag tinitingnan mo siya, at yung ibang whores na nakita mo sa ibang bars, may pagkakatulad ba sila?” Sigaw ni Giovanni sa lalaking hawak niya, inililingon ang ulo kaliwa-kanan na hinahanap ako. “Makikita mo ba ang fucking difference?”

Humigop ng hangin ang lalaki habang tumutulo ang dugo sa basag na kahoy ng bar. “H-hindi ko alam.”

“Hindi mo alam? Laging naka-dress para sa trabaho ang mga whore,” itinuro ni Giovanni, may kaway ng kamay papunta sa akin. “At yung isang lalaking ginugulo mo, naka-damit na parang normal ass dude. Hindi ba naisip mo na baka mali ang hinahabol mo?”

“I was just—” sinusubukan pang magsalita ng lalaki pero hindi niya pinatapos ni Giovanni.

“You were just fucking up.” Isinampal niya ulit ang ulo nito sa bar. Nang umupo ang lalaki, nanginginig siya parang nahihilo. “Anong problema? Hindi mo na ba maramdaman ang mukha mo?” Ngumisi si Giovanni parang maniac. “Shit, ngipin ba ‘yan?”

Isang ngipin ng bastard ang nakahiga sa bar, may strings pa ng tissue sa loob. Tumingala ako nang makita si Matt na nanonood. Walang sinabi, pero kita ko ang iritated na mukha niya. Habang tumingin-tingin sa bar, naintindihan ko kung bakit; sinisira ko ang business niya. At dapat tigilan ko na ang lahat pero takot akong lumapit sa eksena.

Humigpit ang kamay ni Giovanni sa leeg ng estranghero. “Tara, dalhin natin ito sa mas private na lugar.”

Pinanood ko kung paano niya kinaladkad ang lalaki palabas papunta sa alley, isinaksak sa pader kung saan tumalbog ang bastard nang may ungol.

“Mistake lang ‘yun,” narinig kong umiyak ang lalaki, nanginginig ang boses. “Hindi ko alam kung sino siya o sino ang kasama niya.”

Humigop ako ng matalas na hangin habang pinagmamasdan ang boss kong papalapit sa akin, malalim ang scowl sa mukha. “Anong nangyari? Bakit gumagawa ng ganito kalaking gulo si Mr. Marino dahil sa’yo?”

“Ako… Um,” kinamot ko ang leeg, biglang mukhang fucking stupid ang idea na isama si Giovanni sa problema ko. Bakit ba hindi ako makapag-isip nang maayos minsan?

Dumiretso si Noah sa amin, kinakabahan habang hinahawakan ang apron. “May narinig akong nagsabi na dating siya ni Giovanni Marino.”

Humarap sa akin si Matt nang malaki ang mata. “Totoo ba ‘yan?”

Mabilis akong umiling, handang magspill ng fucking beans pero hindi mabuo ng bibig ko ang sentence. “Ako…”

“Alam mo ang rule ko, Adrian. Huwag kang gagawa ng anumang makakaapekto sa business ko. Malinaw ‘yan.” Sigaw ni Matt nang galit, napatalon ako sa shock.

“It’s just…” Nautal ako, nanakit ang mata at gusto kong umiyak na lang. Kinamumuhian ko ito.

“It’s just what?!” Snap ni Matt, malinaw na galit siya sa business niyang sinira ko, pero sana magpakalma siya at payagan akong magpaliwanag. Pero hindi. “Hindi pa sapat na hinahabol ka ng mga stupid thugs dito, ngayon sira na ang business ko ngayong araw dahil kinaladkad mo si Giovanni Marino dito.”

Hindi masamang tao si Matt, nag-aarte lang siya nang ganito dahil galit, at may dahilan naman siya. Pero masakit pa rin na akala niya enjoy ko ang pagkakaroon ng mga perverted bastards sa likod ko.

“Akala mo ba enjoy ko ang pagmolest sa akin ng mga bastards na ‘yan, ha?” Tanong ko, mahigpit na nakakuyom ang panga sa inis.

“Ano?” Pumusyaw si Matt, at pinanood kong umiling si Noah, sinasabihan akong iwan na, pero hindi ko kaya.

“Sabihin mo na! Sabihin mo na ang tungkol sa sexuality ko.” Hinamon ko siya, fucking dare ko siyang magsabi ng shit at fucking swear ako na pagsisisihan niya.

Nagsnor si Matt nang galit, kinurot ang tulay ng ilong. “Oh God! Pwede bang huwag kang maging overly dramatic minsan?”

“Really?” Akala niya dramatic ako?

“Wala akong problema sa pagiging gay mo, alam mo ‘yan, di ba?” Tanong ni Matt pero hindi ko alam kung totoo o front lang.

Pare-pareho ang mga straight men. Hindi nila paniniwalaan ang theory ng gay man. Kapag nag-report ka na na-molest ka ng straight man, tatanungin ka nila kung ano ang ginawa mo para molestin ka nila. Parang fucking hiniling natin.

Habang naglalabas ng nanginginig na hininga, buntong-hininga ako nang malungkot. “Baka umuwi na lang ako. Lagpas na rin naman sa working hours ko.”

“Gawin mo ‘yan.” Ani Matt nang dismissive.

“Fuck that shit!” Minura ko sa ilalim ng hininga habang lumakad papunta sa counter at kinuha ang backpack. Isinuot ko sa balikat at papunta na sana palabas nang tawagin ako ni Noah.

“Adrian…”

“See you tomorrow, Noah.” Dahan-dahan ko siyang itinulak palayo habang papunta sa labas ng bar.

Habang naglalakad sa masikip na daan ng Nexus Point, galit ang nagpalabo sa paningin ko, at blindly akong kinuha ang daan papunta sa apartment ko.

“Parang kasalanan ko na lahat ng customers niya ay freaking perverts?” Sigaw ko, hindi alintana ang matatalim na tingin ng mga dumadaan. “Fuck him very much,” dagdag ko, hindi pakialam kung marinig ng lahat. Puwede silang lahat pumunta sa impiyerno kung gusto nila.

Nakalapag na ako sa street ko nang mapansin kong may black car na sumusunod sa akin. Sinubukan kong isipin na nagdadaan lang ito pero hindi ganoon ang dating nang tumigil ang kotse nang bumagal ang lakad ko.

“Ano ‘yan?” Bulong ko sa sarili habang sinusubukang huwag mag-isip ng kakaiba. Lumunok ako nang malakas at pabilis ang hakbang.

Pagdating sa apartment, nagfumbling ako sa susi at mabilis na pumasok pagkatapos isara ang p***o. Sumilip sa keyhole, wala na ang kotse.

Weird.

“Nakita ko ‘yung kotse… O mali ba ang kita ko?” Umiling ako, inayos ang balikat at kinaladkad ang mga paa papunta sa couch at nagtumba sa single couch.

Papalabas ko na sana ang backpack nang maramdaman kong nagbubuzz ang phone sa bulsa.

Kinuha ko ang phone at may scowl na lumabas sa mukha nang makita kong kapatid ko ang tumatawag.

Sinagot ko ang tawag at sumigaw sa phone. “Kung tatawag ka para magmakaawa na magdala ako ng babae para ayusin ang shit sa parents niyo, hindi ako interesado.”

“Adrian…” Mababa ang boses ni Aston at kinunot ko ang ilong.

“May nakakadiri ba akong nararamdaman sa tono mo?” Hiss ko nang malakas. Obvious na iritated.

Hindi pa ako tinawagan ng kapatid ko kahit minsan mula nang umalis ako sa bahay, bakit siya tumatawag ngayon? Para malaman kung gaano ako naghihirap dito?

“Huwag kang maging dick at makinig ka sa’kin.” Nagsnor si Aston at inikot ko ang mata. Laging perfect guy.

“Fine. Ano?” Nagreklamo ako, hinagis ang backpack sa likod.

Naisip kong huminga nang malalim si Aston nang mag-dead ang line ng ilang segundo. “Sa tingin ko hinahabol ng mga Marino si Dad. Halos nabaril ako ngayon. Kaya please, kung nasaan ka man, mag-ingat ka.”

“Ang… Ang ano?” Biglang tumayo ako sa upuan. Hindi ito ang inaasahan kong dahilan ng tawag ng kapatid ko. Mabigat ang paghinga ko habang hinihintay na fucking sabihin niya ang isang bagay.

“Oh, God! May nangyari. Tatawagan kita later.” Ani Aston, may urgency ang boses na walang naitulong para pakalmahin ako.

“Aston… Wait… Jesus!” Naka-end na ang tawag bago pa ako makapagtanong.

Malakas ang tibok ng puso ko sa ribcage habang sinusubukang isipin kung ano ang nangyayari. Biglaang pagdating ni Giovanni Marino sa workplace ko. Yung strange car sa street. Biglaang tawag ng kapatid ko.

Tumakbo ako sa bintana para tingnan kung naiisip ko lang o kung may seryosong problema ako. Lumaki ang mata ko sa pure horror nang makita ang isang figure na lumabas sa front door ko, pumasok sa black car, at mabilis na umalis.

“‘Yun ‘yung kotse kanina.” Napa-gasps ako sa shock, isinara ang kamay sa bibig para pigilan ang pagsigaw.