All Chapters of Resisting The Mafia Boss (Tagalog): Chapter 1 - Chapter 6

ADRIANNakatingin ako sa refleksyon ko sa salamin, galit at sakit ang nakaukit sa mukha ko. Mahigpit na nakakuyom ang mga kamay ko habang tinititigan ang sira na ginawa ng wine sa shirt ko. Kumalat ang mapulang mantsa sa tela na parang mapa ng kaguluhan, palaging paalala ng buhay ko sa Great Fisher.May alon ng pagkasuklam na dumaan sa akin. Kinamumuhian ko ang lungsod na ito, yung nakakasakal na hawak nito na sinasakal ang buhay ko. Ang sarili kong buhay ay isang panloloko, walang katapusang cycle ng pagkabigo. Ang pamilya ko, palaging pinagmumulan ng frustration.At ang trabahong ito… Kinamumuhian ko ang bawat minuto na ginugugol ko sa Great Fisher, yung pretentious na boss, yung mga backstabbing na kasamahan, yung nakakasakal na routine at yung mga damned horny bastards na pumapatronize dito.Kinamumuhian ko kung paano ako tinitingnan ng bawat kliyente sa bar na ito bilang paraan lang ng entertainment. Para sa kanila, wala akong iba kundi distraction, plaything na gagamitin para sa

ADRIANNang iminungkahi ko ang idea, half-expected ko na i-dismiss ni Giovanni. Na tawagin niya ako sa bullshit ko. Sa halip, na-shock niya ako nang pilit niyang kinaladkad ang bastard papunta sa bar, binugbog siya habang malakas na nagdeklara na akin siya at nagbabanta ng matinding consequence sa sinumang maglalakas-loob na abalahin ako ulit.Pinanood ko kung paano hinawakan ni Giovanni ang batok ng lalaki at isinampal ang mukha nito sa bar. Lahat ay nagsialis, mabilis na umatras habang nagbababad siya at sinusubukang magsalita.Dapat masaya ako na may nagtigil na sa ganito, pero sa halip, guilt ang bumalot sa akin parang blanket habang nanonood mula sa sulok ng ngayon ay walang-lamang bar, na dati’y puno ng customers.Humigpit ang dibdib ko hanggang halos hindi na ako makahinga. Ano na ba ang gagawin ko ngayon? Tuwing itataas ko ang ulo papunta sa direksyon ng boss ko, magmamakaawa ang mata niya na tigilan ko na ito. Nagtayo ako bago lumakad pababa ng bar, papunta sa lalaking nagdud

ADRIANPagkatapos ng phone call sa kapatid ko, lalong naging restless ako, hindi matanggal ang unease na hindi ako mapatulog at imposible nang matulog.Yung disturbing revelation ni Aston tungkol sa near-miss shooting ng mga Marino ay nakapagpagulo na sa’kin, pero yung madaliang goodbye niya nang hindi inelaborate ang cryptic na “something happened” ay nagpatakbo sa imahinasyon ko.Ngayon, yung nakakabinging katahimikan mula sa kapatid ko ay nagpapasakit sa’kin sa sobrang alala.Nang umalis ako sa bahay three years ago, ang tanging concern ko ay huwag gumawa ng anumang makaka-worry sa pamilya ko. Ironikal, ngayon ako naman ang nalulunod sa alala tungkol sa kalagayan nila.Habang nakatayo akong frozen sa gitna ng living room, hawak ang phone, mabilis ang isip ko sa dami ng tanong habang hinihintay ang tawag ng kapatid ko, blanko ang tingin sa kawalan.Isang tanong ang paulit-ulit kong tinatanong sa sarili, “ano ba ang nagawa ko?”May biglaang kumatok sa pinto na nagpatalon sa’kin sa ta