Resisting The Mafia Boss (Tagalog)

ADRIAN

Nakatingin ako sa refleksyon ko sa salamin, galit at sakit ang nakaukit sa mukha ko. Mahigpit na nakakuyom ang mga kamay ko habang tinititigan ang sira na ginawa ng wine sa shirt ko. Kumalat ang mapulang mantsa sa tela na parang mapa ng kaguluhan, palaging paalala ng buhay ko sa Great Fisher.

May alon ng pagkasuklam na dumaan sa akin. Kinamumuhian ko ang lungsod na ito, yung nakakasakal na hawak nito na sinasakal ang buhay ko. Ang sarili kong buhay ay isang panloloko, walang katapusang cycle ng pagkabigo. Ang pamilya ko, palaging pinagmumulan ng frustration.

At ang trabahong ito… Kinamumuhian ko ang bawat minuto na ginugugol ko sa Great Fisher, yung pretentious na boss, yung mga backstabbing na kasamahan, yung nakakasakal na routine at yung mga damned horny bastards na pumapatronize dito.

Kinamumuhian ko kung paano ako tinitingnan ng bawat kliyente sa bar na ito bilang paraan lang ng entertainment. Para sa kanila, wala akong iba kundi distraction, plaything na gagamitin para sa libangan nila. Ang role ko bilang server ay laging binabawasan, ginagawang mere eye candy lang.

Hindi naman sila ang may kasalanan, kasalanan iyon ng damn family ko na inabandon ako para sa mga hayop na ito na kumain sa akin. O baka lahat ito ay kasalanan ko. Baka hindi na lang ako dapat ipinanganak. O baka hindi ako dapat nag-come out sa pamilya ko.

Siguro kung nanatili akong closeted, baka naging iba ang lahat.

‘Lumabas ka sa bahay na ito, Adrian. Huwag mong isipin na babalik ka pa sa pamilyang ito hangga’t hindi mo matatanggal ang homosexual tendencies mo at mamumuhay ng morally upright.’

Yung mga salita ng tatay ko noong gabing iyon nang mag-come out ako sa mga taong akala ko ay pamilya ko ay nagpaikot sa tiyan ko ng galit at pagkasuklam.

“Kinamumuhian ko sila! I fucking hate them so much.” Hininga ko, humigpit ang dibdib ko sa sobrang sakit.

Nanginginig ang mga kamay ko at nanghina ang mga bukung-bukong ko, hinawakan ko ang gripo para may suportahan. Huminto ang hininga ko at nangingilala ang mga mata ko sa mga luhang hindi pa naluluha habang nagpe-play ulit sa isip ko ang alaala ng gabing iyon.

‘Huwag mo akong hawakan, Adrian. Umalis ka at huwag mo akong kontakin hangga’t hindi ka pa nagiging normal ulit. Tinatanggihan kitang tanggapin para sa kung sino ka na hindi mo dapat maging. Ayoko ng gay na anak.’

Yung boses ng nanay ko ang umalingawngaw sa isip ko, yung mga salita niya noong gabing iyon ay parang basag na salamin na tumusok sa dibdib ko. Kahit ilang taon na ang nakalipas, sariwa pa rin ang alaala ng gabing iyon at tuwing naaalala ko kung paano ako tinalikuran ng pamilya ko, hindi ko maiwasang isipin kung paano kaya kung tinanggap nila ako para sa kung sino ako.

“Fuck!” Napaungol ako, binuksan ang gripo at kinuha ang tubig sa mga palad ko. Ibinaon ko ang ulo para hugasan ang mukha, pinagkikirot ang ngipin sa galit nang sumagi sa isip ko ang mukha ng kapatid ko, yung damned twin brother ko.

‘Adrian, pasensya na, pero please sumunod ka na lang sa gusto nila. Pwede kang subukang makipagrelasyon sa babae, pwede kang magustuhan ang babae. Baka phase lang ito. Hindi ito yung kapatid na kilala ko. Hindi ito ikaw.’

“Hindi.” May malalim na ungol na dumagundong sa dibdib ko habang dahan-dahang umiling, “Mali ka!” Sigaw ko, hinayaang tumulo ang tubig mula sa pinagsamang palad ko at sinuntok ang pader.

Kumalat ang sakit sa mga knukle ko pero wala iyon kumpara sa sakit na nararamdaman ko sa loob.

“Ito ako! Ito ang kung sino ako!” Sigaw ko nang galit, umatras ang mga balikat ko habang mahigpit na nakakuyom ang mga kamay sa gilid. Habang nakatingin sa sarili sa salamin, halos hindi ko na makilala ang mukha na nakikita ko.

“Hindi ito phase lang, ito ako at ito ang lagi kong naging pagkatao.” Sigaw ko sa refleksyon ko sa salamin, iniisip na kapatid ko ang tinititigan ko.

Bilang identical twins, may uncanny resemblance kami ni Aston. Pero doon nagtatapos ang pagkakatulad namin. Siya ang embodiment ng excellence, nangingibabaw sa lahat ng aspeto ng buhay dahil sa intelligence, compassion, at dedication niya. Ako naman, nagbuo ng reputasyon bilang black sheep ng pamilya — impulsive, flawed, at palaging nakakadismaya.

“Lagi kang paborito, naiinitan sa unwavering love at approval nina Mom and Dad,” dumura ako, lason ang mga salita. “Hindi mo kailanman kailangang isakripisyo ang identity mo para magkasya. Paano mo ako masasabihan na itago kung sino ako samantalang hindi mo pa naranasan ang nilakaran ko?” Nabasag ang boses ko, pero pinigilan ko ang luha, naka-lock ang panga ko habang nakatingin sa refleksyon, iniisip na kapatid ko iyon.

Sana nasabi ko ito sa mukha ng kapatid ko noong gabing iyon. Sana sinabi ko sa kanya na fucking go to hell instead of tumakas palabas ng bahay na parang takot na bata na ginawa nila sa akin.

May kumatok sa p***o ng restroom at isinampal ko ang mga kamay sa counter, mabigat ang paghinga. “Occupied. Fuck off asshole.”

Nagmumura ako sa galit, naka-clench ang ngipin at nagtayo ang likod sa defiance. Hinubad ko ang shirt, nakatingin nang galit sa mantsang tela. Ang gusto ko ay lumabas agad at i*****k ito sa mukha ng careless bastard na nagbuhos ng wine sa akin.

Nais kong ipaintindi sa kanila kung gaano ko kinamumuhian ang pagtrato sa akin na parang doormat, kung gaano ko kagustong matapos na ang constant abuse. Pero pinigilan ako ng takot. Alam kong hindi ako kayang tumayo laban sa mga thug na iyon nang mag-isa.

Pagkatapos ng walang kwentang pagtatangka na hugasan ang wine, tinanggap ko na ang pagkatalo. Nanatili ang mantsa, tinutukso ako. Nag-aatubiling isinuot ko ulit ang basang shirt, yung clingy na tela nito na nagpapakita ng toned physique ko. Nakaka-unsettle ang epekto, naparamdam sa akin na vulnerable at naka-display.

Sa huli, dapat iniwan ko na lang na mantsado ang shirt; at least yung imperfection sana ang distraction mula sa katawan ko. Pero ngayon mas may reason na ang mga bastards na iyon na pagmasdan ang katawan ko.

“Fucking perverts!” Bulong ko, isinara nang malakas ang gripo at inayos ang shirt. Kahit nakatempting magtago sa restroom, alam kong hindi ko maiiwasan ang shift ko magpakailanman.

Sa reluctant na buntong-hininga, pumunta ako sa p***o, naalala na may oras pa akong kailangang tapusin bago ako maging libre. Si Matt, ang boss ko, magme-meltdown kung malaman niyang nakaalis ako.

Hinawakan ko ang doorknob at binuksan ang p***o, pero maikli lang ang escape ko. Lumaki ang mata ko sa takot nang makaharap ko ang huling taong gusto kong makita: yung lalaking nagtakbo sa akin papunta sa restroom. May sly na ngiti na kumalat sa mukha niya habang gumagapang ang tingin niya sa dibdib ko, nanatili sa nipples ko. May chill na dumaan sa gulugod ko. Sa startle na sigaw, isinara ko nang malakas ang p***o, hinaharangan ang leering gaze niya.

May biglaang bang sa p***o na nagpapatalon sa akin, yung kamao ng thug ang tumama dito. “Come out, sweet pea,” tinukso niya, mababa at menacing ang tono na nagpapadaloy ng kilig sa gulugod ko. “Akala mo ba makakapagtago ka forever? Think again.” Laced with sinister intent ang boses niya na nagpabilis sa tibok ng puso ko.

“Damn it,” bulong ko, halos hindi marinig ang boses. Nanginginig ang kamay ko habang hinahawakan ang doorknob, nag-aalangan sandali kung bubuksan ko ba o hindi.

Narining ko ang fading murmur ng mga boses at ang receding sound ng mga yapak mula sa hallway at nataas ang tenga ko.

Huh? Umalis na ba siya? Isip ko, mabilis ang tibok ng puso habang dahan-dahang binuksan ang p***o para makita ang lalaking akala ko hindi ko na makikita ulit.

Lumaki ang mata ko sa stunned surprise, at may fiery blush na kumalat sa pisngi ko. Kinagat ko ang lower lip, naka-lock ang tingin ko sa piercing silver eyes niya. Dumilim ang hangin habang nagtagpo ang mga mata namin, at lumunok ako nang malakas, nagsikip ang lalamunan.

“Hi,” naisagot ko, halos bulong lang. Yumuko ang labi niya sa sly na smirk, at natuyo ang bibig ko, iniwan akong breathless.