Chapter 6

GIOVANNI

“Tiyak na lugar niya ‘yan,” kumpirma ni Dominic, malakas ang boses mula sa kabilang linya.

Tumango ako, phone pa rin ang mahinahon na nakadikit sa tenga. Inilapit ko ang cigarette sa labi at humithit nang mahaba bago ibuga ang usok sa bintana.

“Good. Iwan mo na sa’kin ang Russell’s boy at bantayan mo lang ang fed.” Utos ko, husky pa rin ang boses.

“Yes, boss.”

Tinapos ko ang tawag at inihagis ang phone sa stack ng papers sa passenger seat.

Nang na-neutralize na ang internal threats at na-accountable na ang mga turncoat, yung katahimikan na sumunod ay nagparamdam sa’kin na uncharacteristically idle. Gusto ko ng action, itching ang instincts para sa susunod na adrenaline rush.

Kailangan kong baguhin ang order ng lahat overnight. Gusto kong matapos na ang shit na ito kay Price Russell, pero yung pagharap sa paper works pagkatapos ay nagpapagusto sa’kin na pahabain ito hangga’t gusto ko.

Puwede akong mag-fun dito habang isinasaksak ko ang bastard fed sa lugar niya. Iyon ang nagtulak sa’kin dito, sa apartment ni Adrian Price. Nakatitig sa front door niya parang weirdo.

Puwede kong ipakaladkad ni Dominic ang boy, pero feeling ko hindi iyon magiging fun. Bored ako, fucking bored kaya naisip kong maglaro ng fake boyfriend’s game sa kanya ay magiging masaya.

Humigpit ang mukha ko sa galit habang nakatingin sa bintana, pinagmamasdan ang apartment sa tapat, naghihintay ng kahit anong galaw. Pero wala.

Binalik ko ang tingin sa stack ng papers sa passenger seat at kinuha yung may information ng boy. Binasa ang importanteng parte at tumango.

“Walong oras siyang shift sa smoothie shop sa baba ng street.” Sabi ko, pumusyaw habang ibinaba ang file sa passenger seat. All work and no fun ang boy at nagtataka ako kung paano ito papabor sa’kin.

Yung little bastard ay may triple-threat schedule. Araw, nag-blend ng smoothie sa morning hotspot. Hapon, nagbebenta ng cosmetics sa trendy boutique. At kapag gabi, nagbuhos ng inumin sa lousy bar na ‘yon.

“So pathetic.” Nagreklamo ako, inihagis ang cigarette butt sa labas ng bintana ng kotse.

Bumaha ang alaala ng nangyari kagabi sa isip ko, at mahigpit na nakakuyom ang kamao sa galit. Kahit mahal ko ang violence, galit ako na na-manipulate ako ng insolent kid na ‘yon.

Ginamit niya ako para bugbugin ang lousy thug na parang personal bodyguard niya ako. Pumusyaw ako, hindi makapaniwala na ginawa ko talaga iyon.

“Anong oras ba ulit magsisimula ang shift niya?” Nagreklamo ako, sumilip sa file at nakita na less than thirty minutes na lang bago siya mag-clock in sa smoothie shop.

Kinuha ko ang phone, inilagay ang number niya at tinawagan. Nakatitig ang mata ko sa front door niya nang marinig ang soft na “Hello.”

“Boyfriend.” Ngumisi ako, drumming ang mga daliri sa steering wheel. Nag-mute ang tawag sandali bago siya nagsalita ulit.

Nagtanong ang little shit kung bakit ko siya tinatawagan at itinaas ko ang kilay, nagtataka rin kung bakit ko nga ba siya tinatawagan.

Pagkatapos ng smartass comment, binalaan ako ng bastard na huwag na siyang tatawagan ulit at tinapos ang tawag. Naramdaman kong nag-ignite ang galit sa loob ko dahil wala pang nangahas na mag-hang up sa’kin dati.

Sa totoo, logical na umpisahan ang kotse at umalis. Pero hindi naman ako logical person mula nang magdesisyon akong gawin ang dumb shit na ito.

Kung hindi ako mananatili, babalik ako bukas. At kung aalis ako bukas, babalik ulit ako kinabukasan. So heck, makikita niya ako dito mismo.

Pinanood ko siyang lumabas ng front door isang minuto ang lumipas at isinaksak ko ang files sa compartment bago lumabas ng kotse. Nagtama ang mga mata namin at minahal ko ang look of horror sa mata niya.

Yes, bastard! Manginig ka sa takot. Iyon ang dapat mong gawin.

Kumaway ako, nakangisi habang pinapakain ang takot niya. “Ready ka na bang umalis papunta sa trabaho?” Tanong ko, tumawid papunta sa apartment niya at pinanood siyang kinaladkad ang little feet papunta sa’kin.

Akala ko maninindigan siya at sasabihan akong umalis, pero ano? Nilampasan ako ng little shit, totally inignore ako.

“The fuck? Iniignore mo ba ako?” Tanong ko, hinawakan ang backpack niya at hinila siya pabalik. Isinaksak ko siya sa pader at kinulong sa pagitan ng mga braso ko.

“Please, pakawalan mo na ako.” Umungol siya, at ngumisi ako.

“Hindi ba tinuruan ka ng mama mo na huwag i-ignore ang elders, ha?” Sneer ko, nakatingin sa mole sa ilalim ng left eye niya.

Kinamumuhian ko na maganda ito sa kanya. Bakit kailangang cute ang little shit na ito?

“Tinuruan ako ng mom ko na batiin ang elders, pero hindi ang stalker ko.” Sagot ni Adrian at kung hindi iyon nagpagusto sa’kin na bunutin ang damned tongue niya.

Sa halip, ngumiti at ngumisi lang ako. “Iyan ba ang gusto mong itawag sa boyfriend mo? Stalker? How cute.”

Sinubukan niyang itulak ako pero hindi ako gumalaw. So damn stupid niya isiping mapapalayo niya ako gamit ang cute hands niya. Sinabi ko ba na cute?

The fuck is wrong with me?

“In case hindi mo alam, may pupuntahan ako at pinapa-late mo ako.” Umungol siya. Kumunot ang sulok ng mata niya at lalong naging cuter ang mole sa ilalim.

Buntong-hininga ako, pilit inalis ang tingin sa mata niya bago pa mag-ignite ang fucking mole sa devil sa’kin.

“Samahan mo ako. Iha-drive kita papunta sa trabaho.” Sinubukan kong hawakan ang kamay niya pero umatras siya.

Great. Tinatrato ang kindness ko nang ganoon? O baka ang plano ko sa kanya ay malayo sa kind.

“Like heck papasok ako sa kotse mo.” Hiss niya, kinagat ang kamay ko at nakatakas sa hawak.

Fucking cute.

Lumiko ako para harapin siya, dahan-dahang sumunod. “Twenty minutes on foot ang smoothie shop mula dito. Seven minutes kung ako ang maghatid. Pili ka.”

Mahigpit na hinawakan ni Adrian ang backpack, pabilis ang hakbang. “No thank you. Mas gusto kong maglakad.”

May sly na ngiti, idineklara ko, “Nagawa mo na ang choice mo.”

Sa dalawang mabilis na hakbang, naisara ko ang distansya sa likod niya. Kinuha ko ang backpack, inikot siya, at itinayo mula sa lupa. Effortlessly siyang naka-land sa balikat ko, naka-awkward arch ang katawan.

“Fucking hell! Ibaba mo ako ngayon.” Sigaw niya, nagsisikap na tumalon pababa pero mahigpit ang hawak ko.

“Ibaba mo ang boses o sasalampak ko ang ass mo.” Binalaan ko, meaning every damn word.