Chapter 5

ADRIAN

Pagkatapos ng phone call sa kapatid ko, lalong naging restless ako, hindi matanggal ang unease na hindi ako mapatulog at imposible nang matulog.

Yung disturbing revelation ni Aston tungkol sa near-miss shooting ng mga Marino ay nakapagpagulo na sa’kin, pero yung madaliang goodbye niya nang hindi inelaborate ang cryptic na “something happened” ay nagpatakbo sa imahinasyon ko.

Ngayon, yung nakakabinging katahimikan mula sa kapatid ko ay nagpapasakit sa’kin sa sobrang alala.

Nang umalis ako sa bahay three years ago, ang tanging concern ko ay huwag gumawa ng anumang makaka-worry sa pamilya ko. Ironikal, ngayon ako naman ang nalulunod sa alala tungkol sa kalagayan nila.

Habang nakatayo akong frozen sa gitna ng living room, hawak ang phone, mabilis ang isip ko sa dami ng tanong habang hinihintay ang tawag ng kapatid ko, blanko ang tingin sa kawalan.

Isang tanong ang paulit-ulit kong tinatanong sa sarili, “ano ba ang nagawa ko?”

May biglaang kumatok sa p***o na nagpatalon sa’kin sa takot, mabilis ang tibok ng puso at malaki ang mata sa alarm. Nanigas ako, paralizado sa takot, naka-fix ang tingin sa p***o, hindi makalapit.

Oh God, paano kung mga Marino ‘yan? Paano kung nandito sila para tapusin ako?

Pumasok ang panic, mabilis ang isip sa mga nakakatakot na posibilidad. Alam kong trapped ako, helpless, at totally defenseless. Ano ang magagawa ko? Mamamatay ako.

Tumingin-tingin ako, frantic na sinuri ang living room, desperado sa kahit anong pwedeng depensa, nang may mahina at nanginginig na boses ang tumagos sa katahimikan, tinatawag ang pangalan ko mula sa labas ng p***o.

“Adrian, ako ‘to.” Yung unmistakable na boses ni Carlos, best friend ko, at may malalim na buntong-hininga ako sa relief.

Diretso akong pumunta sa p***o at biglang binuksan, at doon nakita si Carlos na naka-ripped shirt, may luha sa mata.

“Fucking hell, Carl! Anong nangyari sa’yo?” Napa-gasps ako, lumaki ang mata sa shock nang makita ang dress shirt niyang mantsado ng dugo.

“Dad.” Sabi niya lang at tumango ako, tumabi para pumasok siya nang hindi na nagtanong pa kasi alam ko na kung ano ang nangyari.

Mula nang aksidenteng malaman ng tatay niya ang sexuality niya, ginagamit at pinipilit si Carlos sa prostitution.

Ginagamit siya ng tatay niya bilang call boy, ibinebenta sa mayayamang lalaki para sa pera. Tuwing lalaban o tatanggi si Carlos, brutally siyang binubugbog ng golf club, hanggang mabattered at submissive na siya, hindi na kayang labanan ang utos ng tatay.

“Kumain ka na ba?” Tanong ko habang isinasara ang p***o, inilakad siya papunta sa couch.

Napakunot si Carlos sa sakit nang umupo, may sarili akong problema pero hindi ko mapigil ang rage na dumadaloy sa’kin ngayon.

“Hindi ako gutom.” Bulong ni Carlos, iniliko ang tingin sa kabilang panig. Obvious na iniiwasan ang tingin ko.

“Pasensya na.” Lumunok ako nang malakas, hindi alam kung ano pa ang sasabihin.

Nakilala ko si Carlos noong gabing umalis ako sa bahay, sa bar kung saan nalulunod ako sa lungkot. Lumapit siya sa’kin sa pinakamababang punto ko, at yung kindness niya ang naging beacon of hope. Nang banta ng owner na tatawag ng police kung hindi ako aalis, nakialam si Carlos, inalok ang safe haven — ang bahay niya — para sa gabing iyon.

Salamat sa tulong ni Carlos nakuha ko ang trabaho sa Great Fisher, at siya rin ang nagsikap humanap ng apartment na ito para sa’kin.

Nang malaman ko ang heartbreaking situation ni Carlos sa tatay niya, inalok ko ang kaunting support na kaya ko, pero sa sorpresa ko, tinanggihan niya. Kahit alala ako, ayaw ni Carlos umalis sa bahay ng tatay, at yung katahimikan niya tungkol dito ay lalong nagpapalalim ng worry ko.

Higit pa sa kaibigan si Carlos sa’kin; siya ang sole confidant ko, at ako naman sa kanya. Pero kahit deep ang bond namin, tinutulak niya ako palayo tuwing sinusubukan kong tumulong.

Yung pagtanggi niya sa support ko ay nagpaparamdam sa’kin na helpless at frustrated, naiwan lang akong nanonood sa paghihirap niya nang tahimik. Ang tanging magagawa ko ngayon ay panuorin siyang umiyak hanggang makatulog, hanggang umuwi siya kinabukasan.

Humarap sa’kin si Carlos, sira na ang mascara sa mukha niya. “Pwede mo ba akong yakapin?”

Tumango ako, yumuko at niyakap siya habang bulong sa tenga kung gaano ako sorry sa sitwasyon niya.

Nakatulog ako, hindi alam ang oras. Ilang oras ang lumipas, nagising ako sa walang laman na space. Wala na si Carlos, pero hindi ako nagulat. Naging familiar pattern na; sanay na ako magising nang mag-isa tuwing nandito siya sa lugar ko.

“Sana isang araw mapagtanto niya na hindi kasalanan niya ang lahat ng nangyayari sa kanya.” Napaungol ako habang kinaladkad ang paa papunta sa bathroom.

Tumingin ako sa wall clock at hindi mapigilang ngumiti nang makita na 5:30 am pa lang. May 30-minute cushion pa bago magsimula ang shift ko sa Berry Hour. May perks ang early morning shift — malapit lang ang smoothie shop sa lugar ko, at yung pre-work rush ay may steady stream of customers, plus yung generous tips na laging nagsisimula ng araw ko nang tama.

Naka-standard attire ako — black pants, blue shirt, at light blue vest — humarap sa salamin, at sinambutang ng unwelcome na paningin ng puffy eyes, tanda ng pagod na gabi.

Hindi ko inalintana ang dark circles sa ilalim ng mata, inaasahan ang inevitable teasing mula sa mga kasamahan sa Berry Hour. Inayos ko lang, pumunta sa living room, kinuha ang phone para tingnan kung may missed call mula sa kapatid. Blanko ang screen, walang notification.

Nag-iwan ako ng voicemail sa kapatid, ipinapahayag ang concern at hinihinging tawagan ako agad. Samantala, naisip kong tawagan si Carlos pero nag-atubili, alam ang ugali niyang tumatawag lang kapag convenient sa kanya. Kaya naghintay na lang ako.

“Sana ngayong araw ay walang hassle.” Bulong ko sa ilalim ng hininga, at papasok ko na sana ang phone sa bulsa nang magsimulang mag-buzz.

“Huh? Sino ‘to?” Nagtaka ako, itinaas ang kilay sa curiosity sa unfamiliar number na naka-flash sa screen. Swipe right para sagutin at dinala ang phone sa tenga.

“Hello…”

Yung deep at unmistakable na boses ni Giovanni Marino ang umalingawngaw sa phone, nagpadala ng jolt sa’kin.

“Boyfriend,” sabi niya, at napa-gasps ako, halos mahulog ang phone.

Inalis ko ang phone sa tenga, double-check ang caller ID para siguraduhing talagang siya ang tumatawag at hindi ako hallucinating.

“What the fuck? Bakit mo ako tinatawagan?” Half-yelled ko, mabilis ang tibok ng puso sa dibdib habang sinusubukang huwag isipin kung paano niya nakuha ang number ko.

“Weird way to greet your boyfriend, pero okay lang.” Ani ng bastard na may tawa at fucking gusto kong bunutin ang bibig niya.

Sa huling patak ng courage, nagreklamo ako, “Hindi ko alam kung paano mo nakuha ang number ko pero please, huwag mo na akong tatawagan ulit.”

Tinapos ko ang tawag bago pa siya makapagsalita ulit. Grumpy na kinuha ang bag at isinuot sa balikat, kinuha ang susi ng front door at lumabas ng apartment.

“Hindi ko kayang hayaang sirain ng bastard na ‘to ang umaga ko.” Hiss ko habang naka-lock ang p***o.

Habang lumiliko para umalis, tumama ang tingin ko sa sleek at shiny na kotse na naka-park sa tapat ng apartment. Lumaki ang mata ko sa shock nang lumabas si Giovanni Marino mula sa driver’s side, yung chiseled features niya ay na-illuminate ng morning light. May self-assured na ngiti ang kumalat sa mukha niya habang nagtama ang tingin namin, at may deliberate na kaway siya.

“Ready ka na bang umalis papunta sa trabaho?” Tawag niya, nakasandal sa kotse niya.

Nawalan ng buhay ang mga kamay ko sa gilid, nanginginig ang mga binti sa ilalim. “What the hell?” Bulong ko, halos hindi marinig ang boses.