ตอนที่ 4

“ทำไมวันนี้มาช้านักล่ะ”

ใบข้าวสลัดความทรงจำยากลำบากทว่าหอมหวานนั้นทิ้ง เผชิญหน้ากับความเป็นจริงตรงหน้า รุ่นพี่ในที่ทำงานทักเธอด้วยใบหน้าบึ้งตึง นอกจากจะไม่ได้ห้องซ้อมกลับคืนมา ยังถูกเขตครามถ่วงเวลาจนเกือบจะเสียงาน

ใบข้าวรีบเข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดพนักงานของผับ ใบหน้าสวยหวานของเธอแต่งเข้มขึ้นหลายระดับ เพราะไม่อยากให้คนรู้จักล่วงรู้ว่าเธอทำงานอยู่ที่นี่ กำลังจะเดินออกไปประจำตำแหน่งบริกรอย่างทุกที ผู้จัดการก็เข้ามาบอกให้เธอไปทำหน้าที่ก้นครัว รู้ได้ทันทีเลยว่า วันนี้เจ้าของสถานที่เองก็พาเพื่อนของเขามาสังสรรค์ วันไหนที่เขตครามมา เธอจะหลีกเลี่ยงเขาไปทำงานอยู่ท้ายครัว

หลังจากผับปิด

งานท้ายครัวหนักหนาสาหัสมาก แถมเงินที่ได้ยังน้อยนิดถ้าเทียบกับงานเสริฟ ใบข้าวในชุดนักศึกษาลากสังขารกลับมาที่หอพักนอกมหาวิทยาลัย ยืนจ้องมองความทรุดโทรมของอาคารอย่างเหนื่อยหน่าย เธออยากเปลี่ยนเส้นทางชีวิตใหม่ ที่ไม่ต้องโคจรไปพบกับอนาคตที่มีสามีชื่อเขตคราม แต่ถ้าเธอเปลี่ยนมัน ความสำเร็จหอมหวานที่เคยฝ่าฟันอย่างยากลำบากจนได้พบกับมัน เธอจะยังได้พบอะไรแบบนั้นอยู่ไหม

บริษัทยักษ์ใหญ่ที่เธอเข้าทำงาน คือบริษัทหลักของตระกูลเขา แล้วไอ้ตำแหน่งเลขาเงินเดือนสูงลิ่ว ก็คือตำแหน่งเลขาหน้าห้องของไอ้เผด็จการที่ชื่อเขตคราม ไอ้สามีเฮงซวยที่ชอบโยนงานมาให้เธอทำ สามีบ้าอำนาจที่ใช้เธอเยี่ยงกว่าทาสในเรือนเบี้ย

“บางทีชีวิตที่ไม่มีเขตคราม อาจจะเป็นชีวิตที่เธอปรารถนาจนอยากย้อนกลับมาแก้ไขก็ได้”

ใบข้าวพึมพำกับตัวเอง เธอไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง เงื่อนไขคืออะไรก็ยังไม่รู้ ความทรงจำที่เธอมีอยู่ตอนนี้ บอกได้เลยว่ามันไม่ได้ครบถ้วนสมบูรณ์ มันขาดหายไปหลายช่วง ที่แจ่มแจ้งชัดเจนมีแค่ช่วงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย แล้วก็ช่วงชีวิตหลังจากที่ฝ่าฟันจนได้เป็นภรรยาของเขตครามแล้ว ชีวิตสองช่วงเวลาต่างกันยิ่งกว่าฟ้ากับเหว ราวกับอยากทำให้เธอได้รู้ว่า ถ้าหากครั้งนี้เธอตัดสินใจพลาดจะไม่มีโอกาสให้อีกเป็นครั้งที่สอง

วันต่อมา

ภารกิจทวงคืนห้องซ้อมยังไม่สำเร็จ ในตอนเย็นหลังจากเรียนคาบสุดท้ายจบ ใบข้าวรีบเดินตรงไปยังอาคารเสริม ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ประตูห้องซ้อมเปิดอ้า เสียงด้านในดังกระหึ่ม สมาชิกในชมรมอยู่ครบ คนที่ไม่ใช่สมาชิกของชมรมก็ด้วย แต่ใบข้าวไม่สนใจใครเลย เธอมองตรงไปที่เขตคราม เขากำลังนั่งคุยกับผู้หญิงสวยคนหนึ่งอยู่ ท่าทางสนิทสนมเกินเพื่อนทำให้ใบข้าวก้าวเข้าไปในห้องแบบไม่คิดอะไร

ซ่า! ซ่า!

เสียงของมวลน้ำร่วงลงมาจากถังขนาดกลาง ซึ่งห้อยแขวนอยู่กับเชือกเส้นหนึ่งโยงเข้ากับกระถางไม้ประดับภายในห้อง น้ำในถังทั้งหมดร่วงหล่นใส่ร่างของใบข้าวพอดิบพอดี ก่อนที่มันจะเจิงนองอยู่บนพื้นตรงกับขอบเส้นของบานประตู

เหตุการณ์ลักษณะแบบนี้เคยเกิดขึ้นกับเธอบ่อยมาก และจะเกิดขึ้นบ่อยมากกว่านี้ ในช่วงที่เธอต้องทำกิจกรรมร่วมกับพวกพ้องของเขตคราม ซึ่งปกติเธอจะระมัดระวังตัวเองมาก แต่วันนี้ … มันเป็นเพราะภาพของเขตคราม ภาพที่เธอในวัยยี่สิบเอ็ดปีจะไม่มีทางหวั่นไหวกับมันเด็ดขาด

แต่เพราะความจริงแล้ว เธอไม่ใช่ใบข้าวในวัยยี่สิบเอ็ดปีนะสิ เธอก็เลยหวั่นไหวกับภาพของเขตครามสุดๆ ภาพที่มันเหมือนว่าเขากำลังนอกกายนอกใจเธอ

“ฮะ! ฮ่าๆ ฮ่าๆ”

ช่วงเวลาที่เหมือนกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ โดนเสียงหัวเราะของภัทรดึงให้กลับมาเป็นปกติ ตัวการในการกลั่นแกล้งยังคงหัวเราะสะใจกับภาพมอมแมมของใบข้าว ทว่าในใจลึกๆนั้น ชั้นในสีขาวใต้เสื้อนักศึกษาเปียกชุ่ม กระตุ้นให้หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเอาซะเลย

ใบข้าวเป็นผู้หญิงที่สวยสุดๆ ดวงตากลมโต จมูกเล็กเชิ่ดรั้น ริมฝีปากแดงอมชมพูแสนจิ้มลิ้ม ไหนจะสัดส่วนที่ลงตัวพอๆกับเหล่านางแบบนั่นอีก แต่เพราะเธอเป็นยัยยาจกหนูสกปรกที่หลุดมาอยู่กลางฝูงหงษ์ ความสวยของเธอจึงถือว่าไม่มีประโยชน์เลย นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ภัทรรู้สึกว่า เขากำลังจะมองข้ามความจนของเธอไป

“พรุ่งนี้ … ฉันให้เวลาพวกนายเก็บของถึงแค่พรุ่งนี้”

“เธอพูดอะไรของเธออะยัยหนูสกปรก” ภัทรที่ยืนอยู่ใกล้ใบข้าวมากที่สุด ถามแทนคนอื่นๆที่ได้ยินประโยคนั้นไม่เหมือนกัน

“ฉันบอกว่าให้เวลาพวกนายขนของออกไปถึงแค่พรุ่งนี้ไง!”

ใบข้าวตวาดลั่น เมื่อก่อนเวลาโดนแกล้ง เธอแค่โกรธ และเกลียดพวกเขา แต่ตอนนี้ เธอทั้งโกรธ ทั้งเกลียด ทั้งน้อยใจ

ไหนนายบอกว่าในอนาคตเราเป็นสามีภรรยากันไง ทำไมนายถึงทำเพียงแค่มองเฉยๆเหมือนที่นายเคยทำ ทำไมนายไม่ยอมปกป้องฉัน หรือนายอยากจะเปลี่ยนเป็นอนาคตที่ไม่มีฉันในชีวิตจริงๆ

ใบข้าวเดินหนีออกมาจากห้องด้วยความสับสน ปาดคราบน้ำออกไปจากใบหน้า แต่ทว่า ยิ่งนาน ของเหลวเหล่านั้นยิ่งมีความหนืด อย่าบอกนะว่านี่มันไม่ใช่แค่น้ำเน่าธรรมดา แต่เป็นน้ำเน่าชนิดที่ล้างไม่ออก

“อ๊าก!!”

ตึง ตึง!

ใบข้าววิ่งกลับไปในทิศทางเดิม ยืนหน้าตึงอยู่ประตูทางเข้าห้องซ้อม ผู้คนในห้องทำราวกับไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น และมันกระตุ้นความโกรธของเธอให้พุ่งทะลุปรอท

“ฉันจะจดรายชื่อพวกนายส่งสภา!”

“เห้ๆ! ยัยประธานสภา เธออย่ามาให้อำนาจในทางที่ผิดแบบนี้สิ พวกเราทำผิดอะไรไหนบอกหน่อยสิ?”

ภัทรรู้สึกสนุกยิ่งกว่าเมื่อก่อน เขาเพิ่งจะเคยรู้สึกแบบนี้ หลังจากที่เมื่อวานเขาโดนใบข้าวก้าวมาจนเกือบประชิดตัว อยากเห็นใบหน้าสวยหวานของเธอ เปรอะเปื้อนไปด้วยหวาดน้ำตา อยากได้ยินเสียงหวานเอ่ยขอร้อง ว่าพอได้แล้ว เลิกแกล้งฉันสักที

“ผิดอะไรงั้นเหรอ ผิดที่มั่วสุมยังไงล่ะ”

ใบข้าวก้าวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว เธอหยุดลงหน้าโต๊ะตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นจุดที่มีโซฟาหรูหราวางอยู่หลายตัว บนโซฟาตัวหนึ่งนั้น มีร่างของเขตครามกับหญิงสาวดาวมหาวิทยาลัยคลอเคลียกันอยู่ ใบข้าวพยายามไม่สนใจคนทั้งสอง คว้าเอาบุหรี่ไฟฟ้าบนโต๊ะมากำไว้แน่น

“นั่นมันของฉันนะย่ะ!”

“โอ้! รู้ตัวเจ้าของมันแล้วแฮะ! แบบนี้ยิ่งดีกับงานของฉันเลย พรุ่งนี้เจอกันที่สภา”

หมับ!

ใบข้าวหมุนตัวเดินไปแล้ว แต่เพียงแค่สองก้าวไหล่ของเธอก็ถูกจับ แรงบีบมหาศาลทำให้เธอเอี้ยวใบหน้ากลับไปมอง สบดวงตาคมกล้าสีเทาเข้มอย่างไม่เกรงกลัว สะบัดหัวไหล่ให้หลุดพ้นจากมือของเขตคราม แต่ทำไม่สำเร็จ เขาไม่ยอมปล่อยไหล่ของเธอ ซ้ำยังบีบแรงขึ้นจนเธอหลุดเบ้หน้าออกไป