Masuk“นี่เขตคราม! ปล่อยฉันนะ!” ใบข้าวร้องลั่น ดิ้นรนให้ตัวเองรอดพ้นจากผ่ามือร้าย
“ตามมาเงียบๆได้ไหม จะแหกปากทำไมวะ!” เขตครามไม่ได้หันไปตะคอกอย่างทุกที แต่น้ำเสียงของเขา แม้แต่เจ้าตัวยังรู้ว่ามันแข็งกระด้างสุดๆ “แล้วจะลากทำไม คุยตรงนี้ก็ได้ไหม โอ้ย! คราม!” ปึก! “อ๊ะ!” เมื่อเดินมาจนถึงมุมอับด้านหลังอาคาร เขตครามก็เหวี่ยงร่างบอบบางแสนดื้อรั้นใส่กำแพง ไม่ได้แรงมากนัก แล้วหลังจากนั้นร่างกำยำก็รีบก้าวเข้าไปประชิดตัว ยกสองแขนขึ้นกักขังคนจะหนีไว้ กดใบหน้าต่ำลงจนคนตกใจตัวแข็งทื่อ ดวงตาหวานปรือลงช้าๆ เมื่อคิดได้ว่า ‘เขากำลังจะจูบ’ “ลืมไปแล้วหรือไงว่าเรามาจากอนาคต” คนที่เผลอคิดไปว่าจะโดนจู่โจมจูบลืมตาขึ้นช้าๆ เห็นแววขบขันในดวงตาคมกล้า ใบหน้าจึงเรียบตึงขึ้น แค่เผลอไปเถอะ ใครมันจะอยากเอาปากไปแนบกับโถส้วม! “ยังไม่มีอะไรพิสูจน์ด้วยซ้ำ ว่านายกับฉันมาจากอนาคต บางทีเราอาจจะแค่ฝัน ฝันเรื่องเดียวกัน” “แบบเป็นตุเป็นตะ?” เขตครามพยายามซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ เขาไม่มั่นใจเพราะคนตรงหน้า เขาอยากซ่อนมันให้แนบเนียนที่สุด แม้บางครั้งจะเผลอหลุดแสดงมันออกมาตามความเคยชินของร่างกายก็ตาม “อือ! ประมาณนั้นแหละ นายจะให้ฉันเชื่อหรือไง ว่าตัวเองย้อนกลับมาในอดีตอะ นี่มันยุคไหนแล้วคราม ดูหนังดูละครมากไปปะ?” ใบข้าวเริ่มขยับตัวเมื่อรู้สึกได้ว่าไอร้อนจากร่างกำยำแผ่ซ่านออกมามากกว่าปกติ ในวินาทีที่ร่างกายจะห่างไกลจากไอร้อนนั้น แขนซ้ายกำยำก็ลดต่ำลงมา ผ่ามือกดแนบเข้ากับแผ่นหลัง ดึงรั้งร่างของเธอกลับไปแนบชิดยิ่งกว่าเดิม “ตรงนี้ของเธอมีปานสีแดงอยู่” น้ำเสียงแหบพร่ามาพร้อมกับนิ้วมือที่ลูบวนอยู่บริเวณสีข้าง ในตำแหน่งที่มีปานสีแดงอยู่จริงๆ เจ้าของปานเบิกตากว้างอย่างตกใจ ถ้าหากเขาเป็นแค่เขตครามอายุยี่สิบเอ็ดปี เขาไม่มีวันรู้ได้แน่ว่าตำแหน่งนั้นบนร่างกายของเธอ มีปานสีแดงซ่อนอยู่จริงๆ เพราะมันอยู่ในจุดที่ลับมาก และปกติก็มีบราปิดทับไว้อีกชั้น “ไอ้! ไอ้ลามกโรคจิต นายสั่งให้คนไปแอบดูฉันเหรอ!” ใบข้าวพยายามบ่ายเบี่ยงความจริง มันยากที่จะยอมรับ ทั้งเรื่องย้อนกลับมา ทั้งเรื่องภรรยาของเขตคราม “ฉันจะไปสั่งให้คนทำแบบนั้นได้ยังไง … เราทำกันไปแล้วไม่รู้กี่ครั้ง ทุกครั้งก็มีแต่เธอทั้งนั้นที่ถอดให้ฉันดูก่อน” ใบข้าวอ้าปากพะงาบๆ หาเสียงของตัวเองไม่เจอ แต่ทว่า ภาพคล้ายๆกับที่เขาพูดมา ดันโผล่เข้ามาในหัว และโคตรจะคมชัดยิ่งกว่ามองผ่านแว่นสามมิติ เธอกำลังลงมือถอดบราเซียออกด้วยตัวเอง ในขณะที่เขาจับจ้องมองการกระทำของเธอด้วยสายตาเร่าร้อน อ่า! เขตครามเซ็กซี่เป็นบ้า “…ก็นั่นแหละ ฉันแค่อยากจะเตือนเธอ ว่าการกระทำหลังจากนี้ จะเป็นตัวบ่งชี้อนาคตของพวกเรา ฉันไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นเราถึงได้ย้อนกลับมา แต่ได้โอกาสมาทั้งที เราต้องคิดดีๆไม่ใช่หรือไง” “มัน … ก็ใช่แหละ แต่จะให้ฉันเชื่อว่าคนอย่างนายเนี่ยนะเป็นสามีในอนาคตของฉัน” ใบข้าวเงยหน้าขึ้นพูด มือที่ขยุกขยิกอยู่บริเวณสีข้าง ตอนนี้ทิ้งไว้เพียงสัมผัสจากมัน เขากำลังใช้มือข้างนั้น สางเส้นผมสีดำที่มันปกระใบหน้าขึ้น “หึ! ฉันเองก็อยากจะพูดแบบนั้นเหมือนกัน” “นี่! นายจะไปไหน? ฉันยังไม่หายสงสัยเลยนะ” ใบข้าวถามคนที่หมุนตัวหันหลัง ดวงตาสีเข้มกว่าที่เห็นในเสี้ยววินาทีสุดท้ายดูมีลับลมคมในแปลกๆ เขาต้องรู้อะไรมากกว่านี้แน่ แม้กระทั่งช่วงเวลาที่ย้อนกลับมา เขาอาจจะย้อนกลับมาเร็วกว่าเธอด้วย “เธออยากเปลี่ยนอนาคตไม่ใช่หรือไง ถ้าเธอไม่อยากเป็นเมียฉันขนาดนั้น ก็อยู่ห่างๆฉันซะใบข้าว” ใบหน้าหล่อเหลาเอี้ยวกลับมาพูด มันดูมีเสน่ห์ และฉายความเจ้าเล่ห์ แต่ลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น ใบข้าวไม่สามารถอ่านความรู้สึกข้างในได้ และมันคงอยู่ให้เธอเห็นเพียงเวลาไม่นาน เขตครามหันใบหน้ากลับไป ช่วงขาเรียวยาวทำให้เขาหายไปในเวลารวดเร็ว ทิ้งเธอไว้กับประโยคชวนใจหาย และความสับสนวุ่นวายภายในหัวใจ ติ๊ ติ๊ด! ติ๊ ติ๊ด! ในขณะที่สมองกำลังคิดอะไรวุ่นวาย เสียงเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น จนใบข้าวหลุดออกมาจากห้วงความคิด เธอล้วงมันออกมาดู พรูลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงและรุนแรง คงต้องยอมรับซะแล้วสิว่า เรื่องบ้าๆนี้มันเป็นเรื่องจริง เธอกับเขาเป็นพวกหลุดโลก อนาคตที่เธอเคยฝ่าฟันไปถึงความสำเร็จแล้วครั้งหนึ่ง เธอต้องกลับมาลุยด่านเคลียร์มันอีกครั้ง “โอ้ย! จะสายแล้วเนี่ย เพราะมัวแต่เสียเวลากับไอ้บ้าคราม!” ใบข้าววิ่งออกไปแบบไม่คิดชีวิต จุดมุ่งหมายของเธอคือผับหรูที่เปิดในย่านเศรษฐกิจ มันอยู่ในเขตที่กฎหมายกำหนดพอดิบพอดี เลยเขตนั้นมาเพียงเล็กน้อย คืออาณาเขตกว้างใหญ่ของมหาวิทยาลัยที่เธอเรียน คนที่สามารถเปิดมันในขอบเขตที่ท้าทายขนาดนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ เขตครามไง ลูกชายมหาเศรษฐีเบอร์ต้นๆของเมืองไทย ผู้ชายที่อยากทำอะไรก็ได้ทำเพราะพ่อรวย เขตครามเป็นลูกชายคนเดียวของคุณเขตขันธ์ นักลงทุนตัวพ่อ ที่มุ่งเน้นการหากำไรจากธุรกิจหลากหลายแขนง บริษัทที่ท่านเข้าไปเทคโอเวอร์ต่อจากเจ้าของเดิมที่ประสบปัญหา เพียงไม่กี่ปีก็ทำกำไรกลับคืนมาให้ท่านมากมายมหาศาล มีเพียงธุรกิจเดียวเท่านั้นที่ท่านเคยคิดอยากจะยอมแพ้ นั่นก็คือธุรกิจเรือท่องเที่ยว ที่มันเป็นธุรกิจหลักของต้นตระกูล แต่มันก็ทำให้ท่านเปลี่ยนความคิดนั้นไปในที่สุด เพราะการบริหารของเขตคราม เขาในวัยสามสิบปี สามารถพาธุรกิจนี้ก้าวเข้าสู่เวทีระดับโลกได้สำเร็จ และความสำเร็จนั้นก็มีเธอคอยเคี่ยวเข็ญอยู่ข้างๆวันสุดท้ายของทริปฮันนีมูน มินตราทอดสายตามองไปยังร่างของสามี ที่กำลังเดินย้ำพื้นทรายเข้ามาใกล้บริเวณบ้านพัก เธอเก็บงำความลับไปมาตลอด จนกระทั่งถึงวันสุดท้ายของทริปฮันนีมูน ถึงเวลาที่ต้องบอกให้เขารู้สักที ว่ากลับไปจากตรงนี้ ชีวิตของเขากับเธอมันจะไม่เหมือนเดิม “ยิ้มอะไรหืม? พี่หล่อละสิ” หมอหนุ่มเอ่ยถามภรรยาที่นั่งยิ้มอยู่บนเก้าอี้ “ก็หล่อค่ะ แต่ที่มินยิ้ม ไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้น” มินตราตอบยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมอีก “แล้วยิ้มเพราะอะไร ดีใจที่จะได้กลับบ้าน” หมอหนุ่มคาดเดาอาการ จากนั้นก็เข้าไปสวมกอดภรรยาไว้ รู้สึกได้ว่าเธอมีน้ำมีนวลขึ้น สงสัยจะเป็นเพราะว่า เขาให้เธอกินเยอะไปหน่อย ก็นะ เอาเปรียบเธอซะขนาดนั้น ก็ต้องบำรุงหน่อยสิ “พี่คริสจะย้ายบ้านไหมคะ?” มินตรายังคงพูดอ้อมค้อม เพราะอยากทำให้สามีประทับใจ เธอรู้ว่าเขาชอบเด็ก แต่ยังไม่มั่นใจว่าเขาพร้อมจะเลี้ยงเด็กหรือยัง “เราอยากย้ายหรือเปล่า พี่มีบ้านนะแต่มันอยู่ไกล” หมอหนุ่มนึกตาม บ้านเขามีพร้อมและมีหลายหลัง แต่คอนโดมันสะดวกกว่า ใกล้ที่ทำงานด้วย “ไกลมากไหมคะ?”มินตราเริ่มกังวลเพราะถ้าไกลมาก มันอาจจะกระทบกับงานของเธอด้วย “ไม่นะ ท
สองชั่วโมงต่อมา เพราะไม่ใช่คนในพื้นที่หมอหนุ่มจึงกลับไปชวนภรรยาออกมาทานข้าวข้างนอก ทานเสร็จก็เดินเล่นกันอยู่สักพัก เมื่อความรู้สึกบางอย่างพวยพุ่งขึ้นมา คนหื่นห่ามก็รีบชวนภรรยากลับไปที่บ้านพัก ตั้งใจว่ามาฮันนีมูนครั้งนี้ต้องได้เบบี้กลับไปด้วย ปึ่ง! เพียงแค่ประตูบ้านพักปิดสนิทลง บทรักหอมหวานก็เริ่มขึ้นทันที เสื้อผ้าที่ร่างบางสวมใส่ ถูกมือหนาถอดออกอย่างเร่งรีบ ริมฝีปากกดลงจนแนบชิด ลากไล้ลิ้นจนริมฝีปากสีสดแยกออกจากกัน กวาดต้อนลิ้นเล็กหวังให้เธอตอบสนองด้วยจังหวะที่เร่าร้อนขึ้นกว่านั้ร“อืม พี่คริส จะทำตรงนี้เลยเหรอคะ?”ดวงตาคู่หวานเต็มไปด้วยแรงสิเน่หา มองใบหน้าสามีด้วยแววหยาดเยิ้ม จนคนตัวโตทนไม่ไหว ละมือออกไปปลดตะขอกางเกงลง ปลดปล่อยตัวตนแข็งขืนออกมาเผชิญกับโลกภายนอก ชักรูดขึ้นลงช้าๆ ในขณะที่ริมฝีปากดูดดึงกับปากจิ้มลิ้มไม่ห่าง “อื้อ อ๊ะ อีกนิดสิคะ มินยังไม่พร้อมเลย”ผลักอกสามีออกห่างเพื่อบอกว่าตัวเองยังไม่พร้อมที่จะมีอะไรกันตอนนี้ สามีที่ได้ยินอย่างนั้นรีบทรุดตัวลงนั่งคลุกเข่า มองจุดซ่อนเร้นแสนสวยพลางกลืนน้ำลายลงคอ เขาติดใจตรงนี้มาก ชอบเหลือเกินที่ลิ้นและมือของตัวเอง สามารถท
วันต่อมา 10:00 น. มินตรากับสามีเดินทางมาถึงชลบุรีตั้งแต่เช้า เพราะสามีเป็นบุคคลกรสำคัญทางการแพทย์ จึงไปไหนไกลกว่านี้ไม่ได้ ทั้งที่ลาหยุดกว่าห้าวันเพื่อพาภรรยาไปเที่ยวเก็บเกี่ยวน้ำผึ้งพระจันทร์แสนหวานหลังแต่งงาน แต่เพราะศัลยแพทย์เฉพาะทางมีน้อย เลยมาได้ไกลสุดแค่นี้ “ขอโทษนะครับที่พี่พามาได้ไกลสุดแค่นี้” “ไม่เป็นไรค่ะ เอาไว้เรามีเวลามากกว่านี้ เราค่อยไปที่ๆไกลกว่านี้ก็ได้” พูดจบก็เตะทรายแรงๆเป็นการระบายความโกรธ หมอหนุ่มมองภรรยาก่อนจะอมยิ้ม รู้แหละว่าเมียไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรที่แสดงออกว่าไม่พอใจออกมา คงกลัวว่าเขาจะคิดมาก มุมนี้ของเธอเขาก็ชอบสุดๆเลย “ตอนนั้นพี่คิดว่าจะเลิกเป็นหมอแล้วนะ” นั่นคือสิ่งที่เขาเคยคิดแต่ไม่กล้าทำ วันนั้นเขาบอกมันกับพ่อ อยากไปทำหน้าที่อาจารย์มากกว่า ผลสรุปคือเขาทะเลาะกับพ่ออย่างหนัก แต่วันนี้ที่เลือกบอกกับภรรยาว่าตัวเองไม่อินกับอาชีพหมอแล้ว นั่นก็เพราะอยากจะเลิกทำอาชีพนี้จริงๆ “ไม่เป็นหมอแล้วจะหาเลี้ยงหนูกับลูกยังไงล่ะ” คนตัวเล็กโดดขึ้นกอดรอบลำคอของสามี ดึงใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ อะไรทำให้เขาตัดสินใจแบบนี้ คิดว่าบอกเธอแล้
สองเดือนต่อมา วันแต่งงานของมินตรากับหมอคริส พิธีแต่งงานในช่วงเช้าจัดขึ้นที่บ้านของเจ้าสาว หลังจากแห่ขบวนขันหมากเสร็จ แขกเหรื่อก็มานั่งในห้องรับรองกันพร้อมหน้า โดยมีเพียงแค่ญาติของทั้งสองฝ่าย เพื่อนสนิท และนักข่าวที่ขอมาทำข่าวเพียงไม่กี่คน เป็นงานแต่งเรียบง่ายตามความต้องการของเจ้าสาว พิธีตักบาตรเช้าและแห่ขันหมากเสร็จลง ตอนนี้จึงเหลือเพียงพิธีสู่ขอและพิธีสวมแหวนแต่งงาน จากนั้นก็จะมีพิธีรับไหว้ผู้ใหญ่ พิธีรดน้ำสังข์ และจบด้วยพิธีส่งตัวบ่าวสาวเข้าเรือนหอ เป็นพิธีแต่งงานตามขนบธรรมเนียม ที่ถูกรวบรัดให้กระชับขึ้นกว่าสมัยก่อน เจ้าสาวของงานสวมชุดไทยสีขาวปักดิ้นสีทองทั้งชุด ฝีมือสุดประณีตโดยช่างตัดเย็บชื่อดัง แม้จะมีเวลาเพียงแค่ไม่นาน แต่ชุดที่ได้จากห้องเสื้อก็สวยงามมาก จนได้รับความสนใจจากคนที่กำลังจะมีแพลนจัดงานวิวาห์พิธีสู่ขอดำเนินไปจนถึงพิธีสวมแหวน มินตรายื่นมือข้างซ้ายไปให้คนตัวโตจับ แหวนเพชรขนาดหลายกะรัตมีเพชรเล็กๆล้อมรอบตัวเรือน ถูกสวมเข้าไปในนิ้วนางข้างซ้ายของเจ้าสาว หลังจากสวมเสร็จเธอก็ยกมือไหว้ขอบคุณเจ้าบ่าว ด้วยกิริยานอบน้อม จากนั้นก็หยิบแหวนมาสวมให้เจ้าบ่าวบ้าง ซึ
“จะบ้าเหรอค่ะ เตรียมงานไม่ทันหรอก”“งั้นเธอก็ยอมพี่หน่อยสิ นะๆ เดี๋ยวจะรีบๆเสร็จให้” “ทำไมวนกลับมาเรื่องนี้อีกแล้ว” “ก็กลิ่นเรามันหอมน่ากิน” กลิ่นตัวของเธอหอมจริงๆ ทั้งกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่เธอเลือกใช้ กลิ่นแชมพูจากเส้นผม กลิ่นสบู่ รวมทั้งกลิ่นกายเนื้อของเธอที่มันผสมกับครีมบำรุงผิว กลิ่นอ่อนๆพวกนั้น มันหอมติดจมูกทุกครั้งที่เอาตัวเข้าไปคลอเคลีย “ละ เลิกดมได้แล้วค่ะ ไม่ใช่หมาสักหน่อย แล้วมืออะ จะไต่ลงไปถึงไหนเนี่ย” มินตรารีบหยุดมือที่ไต่หายเข้าไปในกางเกงของตัวเองไว้เขามือไวมาก เผลอแป๊บเดียวเกือบจะสอดเข้าไปในกลีบเนื้อของเธอ อยากจะตีมือให้หัก ถ้าไม่ติดว่ามือนี้ใช้ช่วยชีวิตคนนะ เธอจะตีมันให้หักจริงๆ “นิดเดียวนะ” “ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวไม่ทัน” มินตราห่วงงานของเขา เวลาครึ่งชั่วโมงน้อยลงเรื่อยๆ ตอนนี้เหลือเวลาเพียงไม่กี่นาทีเอง ถ้าเขาได้ใส่มันเข้ามา บอกได้เลยว่าเวลาแค่นี้มันไม่พอ “เรานี่นะ ฝากไว้ก่อนเถอะ!” หมอคริสพูดจบก็ฝากฝังรอยฟันไว้ที่ลาดไหล่ขาวเนียน ไม่ได้ออกแรงมากนัก แต่ตั้งใจให้มันมีร่องรอยฟันชัดเจน กดคนที่พยายามดิ้นหนีคมเขี้ยวไว้แน่น เพื่อให้เธอซึมซับความรู้สึกเ
สามเดือนต่อมา มินตราใช้ชีวิตในฐานะคนรักของศัลยแพทย์ชื่อดังมาร่วมหนึ่งเดือนแล้ว สถานะคนรักที่ถูกเปลี่ยนถ่ายมายังเธอตอนคาบเกี่ยว ไม่ได้ส่งผลเสียอย่างที่เคยคิดไว้ มันส่งผลในทางตรงข้ามกัน ทั้งยังช่วยหนุนบริษัทก่อสร้างที่กำลังซบเซาของครอบครัวเธอให้รุ่งเรืองขึ้น “วันนี้น้องมินไม่ไปหาคุณหมอเหรอคะ”มะนาวถามเจ้านายที่กำลังจะขึ้นนั่งตำแหน่งผู้บริหารแทนพ่อ ด้วยการทำผลกำไรมากกว่าที่เคยทำมาให้แก่บริษัท คนถูกถามยุ่งมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเสียสละเวลาเงยหน้าขึ้นมาตอบคำถามของเลขาคู่ใจ “คุณหมอมีเคสผ่าตัดค่ะ เห็นว่ามีเคสยาวถึงวันพรุ่งนี้เลย”“อื้อหือ ขยันจนไม่อยากเชื่อว่านั่นคือเพื่อนของตัวเอง”“ฮ่าๆ นั่นนะสิคะ มินเองก็คิดแบบนั้น”“ถ้าคิดถึงจะแอบไปหาก็ได้นะคะ เดี๋ยวพี่เคลียร์ที่เหลือเอง”“อ่า ถ้าอย่างนั้นเคลียร์ตรงนี้เสร็จมินไปนะคะ”ไม่ได้เจอกันครบหนึ่งสัปดาห์พอดี มินตราคิดว่าแว๊บเข้าไปให้กำลังใจคนทำงานหนักบ้าง เขาจะได้ไม่งอแงตอนที่ว่างกับร่างกายเธอ คนที่เชียร์คู่นี้มาตลอดยิ้มอ่อน ดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นใบหน้าแบบนี้ของคนที่เธอรักเหมือนน้องสาว สี่ชั่วโมงต่อมา หลังจากตรวจอาการคนไข้ และส่




![[Bad Loves] บำเรอแค้นศัตรูพี่ชาย (3P)](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


