Fake Love(รักจอมปลอม)

"ไออุ่น"ขณะที่เครื่องบินกำลังทะยานขึ้นบนท้องฟ้า ฉันกับเอม เพื่อนรักที่ต่างมองหน้ากันแล้วยิ้มด้วยความดีใจ ที่ฉันจะได้กลับประเทศไทยแล้ว ซึ่งมันเป็นบ้านเกิดของฉัน และที่สำคัญแม่กับลุงไทน์ก็ย้ายไปอยู่ที่นั่นแล้วหลังจากทั้งคู่แต่งงานกันที่ฉันเพิ่งจะได้กลับก็เพราะยังเรียนอยู่ และในตอนนี้ฉันได้เรียนจบแล้ว ดีใจที่สุด"ดีใจจังที่ฉันจะได้ไปอยู่กับแม่""ฉันก็ดีใจ.ที่แม่อนุญาตให้มาอยู่กับพ่อ"เอมเพื่อนสนิทของฉันพูดขึ้น ฉันไม่ได้แปลกใจที่เอมพูดแบบนั้น เพราะพ่อกับแม่ของเธอได้เลิกลากัน แต่ทั้งสองก็ยังมีหน้าที่เป็นพ่อและแม่ให้กับเอม ท่านทั้งสองต่างยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันด้วย เอมจึงไม่ได้เสียใจ หรือขาดใครไปสักคนเลย แม้ว่าพ่อกับแม่จะเลิกกัน"ว่าแต่เชอรี่จะตามมาเมื่อไหร่"เชอรี่ก็เป็นเพื่อนฉันอีกคนหนึ่ง แต่เธอยังไม่กลับมาพร้อมกับพวกเรา เพราะเคลียร์ธุระบางอย่าง"อาทิตย์หน้า มันโทรมาบอกก่อนที่พวกเราจะขึ้นเครื่อง"ฉันผงกหัวแล้วยิ้มให้เพื่อนสาว"ถึงไทยแล้วแกอยากกินอะไรอันดับแรก""ส้มตำปูปลาร้าแบบมีตัว"ฉันตอบกลับไปพร้อมกับลูบปาก"อี้..."ฉันเบ้ปากมองบนให้เอมที่ทำท่าทำตารังเกียจ ซึ่งมันปลอม เพราะฉันรู้ว่าเธอ

[ไค Talk]วันนี้ผมชวนไอ้พุไปทำบุญ ถวายสังฆทาน ปล่อยนกปล่อยปลา เพราะรู้สึกไม่ค่อยดีเลย ที่ได้คุยกับไอ้ไฟฟ์ และผมก็ยังติดต่อมันไม่ได้เลย ก็เลยลองปรึกษาคุณนายแม่ ท่านก็แนะนำให้ผมเข้าวัดทำบุญ ผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ผมกลับทำตามที่ท่านบอก.หลังจากทำบุญเสร็จเรียบร้อยผมก็เข้าผับทันที รีบเข้ามาทำบิลรายรับร่ายจ่ายตามปกติ ผมเข้ามาในออฟฟิศส่วนไอ้พุก็สั่งเหล้าเข้ามาดื่มด้วย"มึงคิดจะขยายสาขาบ้างไหมว่ะ""ยัง รออยู่เรียนจบก่อน"ปากตอบกลับแต่หน้ายังก้มมองที่เครื่องคิดเลข"อีกสองปี"ไอ้พุพึมพำพร้อมกระดกแก้วเหล้าปาก"แปบเดียว..""ที่มึงบอกว่าจะไปหาไอ้ไฟฟ์..มึงจองเที่ยวบินหรือยัง""เออ ยังเลยว่ะ"ผมเงยหน้าจ้องไอ้พุ แล้วคิดอะไรบางอย่าง."มึงจะไปกับกูป่ะ""ไปดิ..ไอ้ไฟฟ์ก็เพื่อนกูนะเว้ย""เหรอ..กูเห็นมึงชอบแกล้งมันจัง"ตอนเด็ก ๆ ผม ไอ้ไฟฟ์ ไอ้พุ อยู่บ้านใกล้ ๆ กัน แต่ผมจะสนิทกับไอ้ไฟฟ์มากกว่า และเช่นกันไอ้ไฟฟ์ก็สนิทกับผมมากกว่าไอ้พุ ที่ชอบแกล้งไอ้ไฟฟ์"นั้นมันนานแล้วป่ะ""แล้วมึงคิดว่าไอ้ไฟฟ์มันจะลืมเหรอ ทุกวันนี้มันด่ามึงจะตาย""ไอ้ไฟฟ์ มึงก็จำเก่งไป.."หลังจากที่ผมทำงานเสร็จก็ได้เวลาเปิดร้านพอดี ผมกับไอ้

ฉันเดินเข้าห้องด้วยน้ำตาที่มันไหลไม่หยุด อยากย้อนเวลากลับไปได้จัง สาบานว่าฉันจะไม่เล่นอะไรบ้า ๆ แบบนั้นแน่ แค่รถคันเดียวมันเทียบไม่ได้เลยกับชีวิตคน คนหนึ่งไม่คิดเลยว่าไฟฟ์จะกล้าปลิดชีวิตตัวเองได้ เพราะฉัน...ฉันมันเลวจริง ๆ ฉันนอนราบลงบนเตียง มือกำผ้าปูแน่น แค้นใจตัวเองที่สุดความผิดนี้ฉันคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง******************************"ผมรักพี่นะ ถ้าผมเรียนจบ ผมจะให้แม่ไปขอพี่..พี่รอผมนะ"จู่ ๆ คำพูดของไฟฟ์ของดังเข้ามาในหู"ถ้าไม่มีพี่...ผมคง""อย่าพูดอะไรอย่างนั้นสิ""ตอนนี้ผมมีความสุขมากเลยรู้ไหม ผมไม่เคยคิดว่าจะรักใครได้มากขนาดนี้".."ไฟฟ์ เราเลิกกันเถอะ""พะ พี่ไอพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม""รู้สิ เราเลิกกัน แล้วไม่ต้องมายุ่งกับพี่อีก""พี่ไอ...อย่าไป"ฉันเดินออกมาโดยไม่หันกลับไปมองไฟฟ์เลย"พี่ไอ ถ้าพี่ไม่กลับมาผมจะตายให้ดู"ฉันก็ยังเดินต่อไป ไม่คิดที่จะกลับไปหาเขาอีกเลยผ่านไปสองสามวัน ไฟฟ์เดินมาหาฉันที่คณะ รูปร่างหน้าตาดูแทบไม่ได้เขาโทรมมาก"พี่ไอ ผมขอคุยด้วยหน่อย"เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง มองไปที่เอมและเชอรี่ด้วยสายตาเย็นชา ในขณะที่เชอรี่ปิดปากหัวเราะไฟฟ์ ฉันกับเอมก็ได้ส่งส

ในระหว่างที่ฉันนั่งอยู่บนรถไค ซึ่งเขาเป็นคนขับ ฉันลอบมองเขาหลาย ๆ ครั้ง ชื่นชมความหล่อของเขา บวกกับความเก่ง.อายุก็ไม่มากสักเท่าไหร่ สามารถเป็นเจ้าของผับได้ และดูแล้วจะบริหารได้ดีด้วย ฉันไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องมาคิดชื่นชมเขา ทั้งที่เพิ่งจะเจอกันได้ไม่นาน หรือเป็นเพราะฉันประทับใจเขาเมื่อตอนที่ไคยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ แววตาเขาดูอ่อนโยนมาก ถึงแม้ว่าฉันจะสบตากับเขาแค่เพียงชั่วเดียว ก็สัมผัสได้เห็นถึงความเข้าอกเข้าใจ หรือเขากำลังเสียใจกับการสูญเสียใครสักคน เพราะฉันสังเกตเห็นดวงตาเขาแดงก่ำ ราวกับร้องไห้มาเหมือนกันฉันหยิบกระเป๋าขึ้นมาไว้บนตักแล้วล้วงเข้าไปหยิบผ้าเช็ดหน้าของไคขึ้นมา ก่อนที่จะยื่นให้เขา"ฉันคืนให้..ซักเรียบร้อยแล้ว"ไคใช้สายตาตวัดมองลงไปที่ผ้าเช็ดหน้าที่ฉันถือ"ผมให้ทิ้งมันไม่ใช่เหรอ"เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบ ๆ แล้วหันไปจ้องมองที่หน้ารถ"ฉันคิดว่า...""ทิ้งมันไปเถอะครับ"ไคพูดแทรกขึ้นมา ฉันมองเขาแล้วเม้มปากเข้าหากันแน่น นายคนนี้แปลกจัง.ฉันอุตส่าห์มาคืน เขาต้องรับไว้ป่ะว่ะ เพื่อเป็นมารยาท หลังจากนั้นจะเอาไปทิ้งหรือทำอะไรมันก็แล้วแต่เขาฉันยัดผ้าเช็ดหน้าใส่ลงไปในกระเป๋าแล้วหันไ

ฉันตื่นขึ้นมาพอดูเวลาแล้วก็เกือบจะเย็น ไม่คิดเลยว่าฉันจะนอนนานขนาดนี้ ฉันพยายามลุกออกจากเตียงแต่กลับรู้สึกเวียนหัวจนลุกไม่ขึ้นแอ๊ดดด ประตูห้องเปิดเข้ามา และก็เป็นไคเจ้าของห้องที่เป็นคนเปิด เขาเดินเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไคมาหยุดยืนมือล้วงกระเป๋ามองฉัน"เธอเป็นอย่างไรบ้าง ไปหาหมอไหม""ฉะ ฉันแค่เวียนหัวนิดหน่อย นอนสักพักก็คงหาย"สิ้นเสียง ไคก้มลงแล้วเอามือมาทาบที่หน้าผาก"ตัวไม่ร้อน..พอลุกขึ้นไหวไหม จะได้ออกไปกินข้าวกินยา"ฉันส่ายหน้า"หรือจะให้ผมยกเข้ามาให้""มะ ไม่ต้อง"ฉันรีบพูดขึ้นพร้อมพยายามหยัดกายลุกอีกครั้ง ไคเห็นว่าฉันคงจะลุกขึ้นลำบากเขาจึงเข้ามาช่วยประคองฉัน"ขอบใจนะ"ฉันเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้เขาบาง ๆ"ผมจะช่วยพยุงเธอออกไป"ว่าจบ เขาก็พยุงฉันลุกขึ้น แล้วพาเดินออกมาจากห้องพอออกมาฉันก็ได้พบกับผู้ชายอีกคน น่าจะเป็นเพื่อนไค เพราะดูแล้วน่าจะรุ่นราวคร่าวเดียวกัน"สวัสดีครับ ผมพุเพื่อนไอ้ไค"ฉันคิดไว้ไม่ผิด"สวัสดีค่ะ"ฉันกล่าวทักทายตอบกลับไป พุก็เดินไปที่โต๊ะอาหาร แล้วช่วยขยับเก้าอี้ให้ฉันไคจึงพาฉันเข้าไปนั่ง."ขอบใจนะ""กินข้าวกันเถอะ"ไคพูดขึ้นพร้อมกับเดินไปนั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะ ส่ว