SPECIAL 4 | Cheers !! (จบ^^)

“อ๋อ รูปนี้ แม่ก็ตกใจหมด นึกว่าพ่อไปแอบมีกิ๊กจริงๆ” เมเบลแกล้งหันมาเอาเรื่องผม แต่เธอพูดแบบยิ้มๆ ชัดเจนว่าเธอก็แค่ล้อเล่นนั่นแหละครับ เพราะเธอก็คงรู้ดี ว่าผมไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่นอน ให้ตายก็ไม่มีทางทำ

“โธ่! ไม่มีหรอกครับ ไม่มีทาง ผมรักเมคนเดียว”

“ก็แล้วไปสิ” เมเบลยักคิ้วยักไหล่ก่อนหันกลับไปหาเจ้าสมุทร ส่วนผมเหรอ ก็โล่งนะครับ แต่มันก็มีความสงสัยเข้ามาแทน ว่ารูปนั้นมันมาได้ยังไงกัน(วะ) หรือลูกส่องเฟซผม ถึงขุดหาเจอ เพราะรูปมันนานมาก เป็นรูปที่ผมเอาตั้งโปรไฟล์ตั้งแต่ก่อนจะคบกับเมเบลซะอีก

“ไปเจอมาได้ไง ส่องโปรไฟล์พ่อ?”

“ไม่ใช่ผมส่องหรอกครับ ยัยกุ๊บกิ๊บตัวแสบต่างหากที่ส่อง” กุ๊บกิ๊บที่เจ้าสมุทรหมายถึง เธอเป็นลูกสาวเพื่อนบ้านน่ะครับ เล่นกับเจ้าแสบทั้งสามคนมาตั้งแต่เด็กๆ พ่อกับแม่ของเธอก็สนิทกับบ้านพวกเรามาก

“อ๋อ แล้วทำไมหนูกุ๊บกิ๊บถึงไปส่องเฟซพ่อเราได้ล่ะนั่น”

“เห็นบอกว่าป้าแก้วเล่าให้ฟังน่ะครับ ว่าสมัยหนุ่มๆ พ่อหล่อมาก ป้าแก้วเห็นแล้วยังอึ้ง ยัยนั่นเลยเข้าไปส่องเฟซพ่อให้เห็นกับตาตัวเอง”

“แล้วอึ้งมั้ย” อันนี้เมียผมถาม

“อึ้งสิครับ อึ้งจนไม่อยากเชื่อ อึ้งจนต้องส่งมาให้พวกผมสามคนช่วยอึ้ง”

“หรือจะส่งมาเพราะตั้งใจจะเอาความหล่อของพ่อมาขิงพวกเราก็ไม่รู้ครับ” ขุนเขาเสริม

“นั่นสิครับ ไม่งั้นคงไม่ส่งมาพร้อมประโยคพวกนั้น” แผ่นฟ้าช่วยเสริมอีกคน

“หืม? ประโยคไหน”

“‘นี่อาริวจริงดิ ทำไมพวกพี่ไม่ได้ความหล่อจากพ่อพวกพี่มาเลยอ่ะ’” ได้ยินคำตอบจากแผ่นฟ้าแล้ว ผมกับเมเบลก็หลุดขำพร้อมกันแทบไม่ทัน

“หึๆ”

“ทำไมครับ พ่อแม่หัวเราะอะไรกัน หรือหัวเราะเพราะเห็นด้วยกับยัยกุ๊บกิ๊บ ว่าพวกผมหล่อสู้พ่อไม่ได้” เจ้าสมุทรหรี่ตามองอย่างไม่จริงจังนัก

“เปล่า ขำหนูกุ๊บกิ๊บต่างหาก ที่ถามเราสามคนออกไปแบบนั้น”

“โคตรน่าเคืองเลยครับ”

“แต่พ่อไม่เคืองนะ เพราะน้องพวกเราเขาชมพ่อว่าหล่อ”

“โธ่พ่อครับ พ่อหล่อมาเยอะแล้ว ให้พวกผมบ้างเถอะ”

“นั่นสิ ให้ลูกบ้าง แต่ก็นะ ตอนนั้นพ่อพวกเราก็หล่อจริงๆนั่นแหละ แม่เองยังหลงอ่ะ จะว่าไปก็คิดถึงตอนนั้นเหมือนกัน ตอนนั้นพ่อเขายังเอ๊าะๆอยู่เลย”

“ทำไมครับ ตอนนี้ผมแก่แล้วเหรอ ไม่รักผมแล้ว?” ผมถามทีเล่นทีจริง ก็ไอ้คนปัจจุบันแม่งนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ แต่เธอดันไปคิดถึงไอ้คนในอดีต ถึงหมอนั่นจะเป็นผมเองก็เหอะ แต่ผมก็ไม่สบอารมณ์อยู่ดี

“เปล่า รักสิ แหม แค่นี้ทำเป็นงอน ใครกันที่ต้องงอนยะ ชิ! พาไปเที่ยวเลยนะ” อ้าว เป็นงั้นไป

“สรุปผมผิดเฉย แต่ผมง้อก็ได้ครับ เมอยากไปเที่ยวที่ไหนล่ะ”

“เดาสิ ถ้ารักกันจริงต้องรู้”

“รู้อยู่แล้วครับ” แถมผมยังมั่นใจมากด้วย

“โห พ่อรู้เหรอครับ ที่ไหนครับ” สามหนุ่มดูโคตรลุ้นเลย ตื่นเต้นมากด้วย ส่วนเมียเองก็ดูจะแอบลุ้นอยู่ลึกๆเหมือนกัน

“ไปกันเลยดีกว่า เดี๋ยวถึงแล้วก็รู้เอง”

 

ตกค่ำ

“ทีนี้รู้รึยังครับ ว่าผมโคตรรักเม” เพราะผมรู้ใจเธอ ครับ อย่างที่คิดนั่นแหละ ผมพาเมเบลมาถูกที่ ทะเลน่ะครับ บนเรือยอร์ช เหมือนตอนที่เรามาฮันนีมูนกัน ก็เพราะเมเบลชอบทะเล แต่น้ำตก ทุ่งหญ้า และป่าเขา เธอก็ชอบนะครับ แต่ชอบทะเลเป็นพิเศษ

“อืม รู้ละ เอ๊ะ ว่าแต่ สามหนุ่มไปไหนกันหมดแล้วล่ะ เมื่อกี้ยังเห็นอยู่ตรงนี้อยู่เลย” เมเบลยิ้มบอกผม ก่อนจะเอ่ยถามพร้อมหันมองไปรอบๆ ตอนนี้ผมกับเมเบลนั่งดื่มแชมเปญชิวๆกันอยู่ที่หัวเรือน่ะครับ เมื่อกี้เจ้าตัวแสบทั้งสามคนก็นั่งอยู่กับพวกเราด้วย

แต่ตอนนี้สงสัยอยากให้พ่อแม่อย่างเรามีเวลาจู๋จี๋กัน เลยเปิดโอกาสให้เราอยู่ด้วยกันสองต่อสอง หึ ลูกโคตรรู้ใจ สงสัยได้เชื้อไปจากผม ประมาณว่าพอเห็นผมรู้ใจเมเบล ว่าเธออยากไปที่ไหน พวกเขาเลยเอาบ้าง ด้วยการรู้ใจเราสองคน รู้ว่าเราต้องการอะไร โดยเฉพาะผม ลูกโคตรรู้ใจผมเลย

“ไปนอนแล้งมั้ง สามแสบนั่นรู้ใจเราไง เลยปล่อยให้เราสวีทกันสองคน”

“เหรอ”

“ครับ”

“แหม ปูนนี้แล้วเนี่ยนะ ยังจะมีอารมณ์สวีทอีกเหรอ” ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เธอก็อมยิ้มนะครับ เขินอีกต่างหาก

“มีสิครับ”

จุ๊บ!

“อุ๊ย!” โดนผมจุ๊บแก้มแดงๆนั่นเข้าให้ เมียเลยตกใจน่ะครับ มือก็ยกจับแก้มตัวเองแทบไม่ทัน เขินจนหน้าแดงกว่าเดิมไปแล้วด้วยมั้ง ผมคิดว่าใช่นะ ถึงจะเห็นไม่ค่อยชัดเพราะตอนนี้มันตอนกลางคืนก็เถอะ แต่แสงจันทร์ที่คืนนี้ใจดีเต็มดวงให้อย่างพอเหมาะพอเจาะก็ยังพอทำให้เห็นได้รางๆ

“ตาบ้า อย่าขยันทำให้ตกใจสิ เกิดหัวใจวายตายขึ้นมาทำไงห้ะ”

“เดี๋ยวผมปั๊มหัวใจให้เองครับ ไม่ปล่อยให้เมียสุดที่รักเป็นอะไรไปหรอก”

“เหรอ”

“ครับ ผมรักเมมากนะ เมก็รู้นี่นา”

“รู้สิ อืม.. จะว่าไปแล้ว กว่าเราสองคนจะมาถึงวันนี้ได้ก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกันนะ”

เธอเอ่ยบอกยิ้มๆพร้อมกับเงยมองพระจันทร์ดวงกลมโตที่ส่องแสงกระจ่างอยู่บนฟ้า

“ครับ ขอบคุณเมมากนะ ที่ตอนนั้นไม่ยอมตัดใจจากผม เพราะความรักและความพยายามของเม เราสองคนถึงมีวันนี้”

“นั่นก็ส่วนนึง แต่อีกส่วนนึงมันก็เป็นเพราะนายด้วย เพราะถ้านายไม่รักตอบ ต่อให้ฉันตื๊อยังไงมันก็คงจบแค่นั้น ความรักและความพยายามของฉันมันก็คงทำอะไรไม่ได้ มันคงไม่มีผล และไม่มีประโยชน์อะไร เพราะฉะนั้น เราทั้งสองคนนั่นแหละ ที่ช่วยกัน เพราะเราสองคนรักกัน คอยอยู่เคียงข้างกัน เผชิญทุกอย่างมาด้วยกัน เราสองคนถึงมีวันนี้”

เธอหันมายิ้มบอกผมด้วยความรัก รอยยิ้มและแววตาคู่นั้นของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักมากมายที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ มันก็ไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าจะวันนั้น หรือวันนี้

“ครับ เพราะเราสองคน” ผมยิ้มตอบความรักของเธอด้วยความรักหมดทั้งหัวใจผม

“ผัวเมเบลน่ารักที่สุด หึๆ” คราวนี้เธอยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนยื่นแก้วแชมเปญมาตรงหน้าผม

“มะ ฉลองให้กับความรักที่สวยงามของเรา ความรักที่เราสองคนช่วยกันทำให้มันผลิดอกออกผล จนวันนี้มันยิ่งล้ำค่าและแสนงดงาม”

“ครับ ฉลองให้กับความรักที่ล้ำค่าและแสนงดงามของเรา”

Cheers!!

~จบบริบูรณ์~

—————————————-

เซริวเมเบลจบแล้วนะคะ ขอบคุณมากๆ เลยที่ติดตามทั้งคู่มาจนจบ หวังว่าทุกคนจะฟินน>< ฮืออ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับรีดที่ติดตามมาจนถึงตอนจบค่ะ ต่อลมหายใจไรท์มาก ขอบคุณนะคะ❤️