ติวเตอร์หนุ่มสุดป๊อบกับสาวฮอตสุดเฮี้ยว

            ในขณะที่แชยองกำลังนอนหลับสบายอยู่นั้น เธอได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น จึงเอื้อมมือไปควานหานาฬิกาเรือนนั้นทั้งที่ยังไม่ลืมตา เพื่อกดปิดไม่ให้เสียงนั้นมารบกวนนิทราของตนเอง

            จากนั้นก็นอนต่อภายใต้ผ้าห่มคิดตี้สีชมพูหวานแหววที่เธอซื้อมาด้วยราคาแพงมันทำให้เธอนอนเป็นสุขยิ่งนัก แต่แล้วแชยองก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องพร้อมกับเสียงเรียกของคุณนายคิมซึ่งยืนอยู่หน้าห้องนอนของเธอนั่นเอง

            “แชยอง! ยังไม่ตื่นนอนอีกเหรอสายแล้วนะ เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนไม่ทันหรอก” เธอลุกขึ้นมานั่งแบบสลึมสลือก่อนจะหันไปมองนาฬิกา

            “ตายแล้วเกือบแปดโมงแล้วเหรอเนี่ย สายตั้งแต่เปิดเรียนวันแรกเลยเรา” แชยองลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจก่อนที่จะรีบกระวีกระวาดเข้าห้องน้ำ เพื่อทำธุระส่วนตัวและสวมเครื่องแบบนักเรียนหยิบหนังสือพร้อมกับกระเป๋าใส่ของใช้ส่วนตัวลงมาข้างล่าง แต่ไม่ลืมที่จะไปจูบแก้มคุณนายคิมก่อนที่จะวิ่งออกไปขึ้นรถที่มาจอดรอรับอยู่หน้าบ้าน

            “แชยองไม่กินมื้อเช้าก่อนเหรอ” แชยองได้ยินเสียงแม่ตะโกนถาม

            “ไม่ล่ะค่ะแม่...ไม่ทันแล้ว...หนูไปก่อนนะคะ”

            “ตั้งใจเรียนนะ” เธอขึ้นมานั่งบนรถที่มาจอดรอเพื่อที่จะไปส่งเธอที่โรงเรียน

            “ซิ่งเต็มที่เลยนะเฮชาน...วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก...ฉันไม่อยากไปโรงเรียนสาย” แชยองสั่งคนขับรถและยังบอกให้เขาขับไปจอดรถห่างจากบริเวณหน้าประตูโรงเรียน เพราะว่ามันสายมากแล้วถ้าให้ไปจอดหน้าประตูโรงเรียนก็จะเป็นจุดเด่นให้คนสนใจ

            คนอื่นสนใจก็ไม่เป็นไรหรอก...แต่ถ้าอาจารย์เฮวอนเห็นล่ะก็ยุ่งแน่ มีหวังจะต้องโดนอาจารย์ทำโทษพร้อมกับคนที่มาโรงเรียนสายอย่างแน่นอน

            แชยองเดินไปแอบดูอยู่ด้านข้างประตูโรงเรียน เพื่อความแน่ใจว่าอาจารย์เฮวอนจะไม่หันมาเห็น ในขณะนั้นเองเธอก็เห็นรุ่นน้องสองคนซึ่งมาสายเช่นเดียวกันกับเธอเดินมาพอดี แชยองรีบกวักมือเรียกสองคนนั่นทันที เมื่อรุ่นน้องเดินมาหาแชยองก็รีบถาม

            “วันนี้เธอสองคนมีวิชาพละใช่ไหม” หนึ่งในสองคนนั้นพยักหน้า

            “เอากางเกงวอร์มมาให้ฉันยืมหน่อยซิ” รุ่นน้องคนนั้นยืนงงว่าเธอจะเอากางเกงวอร์มไปทำอะไร

            “เอ้า! ยืนบื้ออยู่ได้ไม่ได้ยินที่ฉันบอกหรือไง รีบเอากางเกงวอร์มออกมาให้ฉันซะทีสิแล้วค่อยไปเอาคืนที่ห้องเรียนของฉัน”

            รุ่นน้องรีบเปิดกระเป๋าเพื่อหยิบกางเกงวอร์มส่งให้พี่แชยอง

            “ไปได้ละ...แล้วอย่าปากโป้งไปบอกอาจารย์เฮวอนว่าเจอฉัน ถ้าอาจารย์รู้ว่าฉันมาสายหรือฉันโดนอาจารย์ทำโทษเหมือนเจ้าพวกนั้นล่ะก็ รู้ใช่ไหมว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง” แชยองพูดพร้อมกับชูกำปั้นยื่นไปตรงหน้าของรุ่นน้องทั้งสองคน พวกเธอพยักหน้าก่อนที่จะรีบเดินจากไป

            แชยองรีบเดินเลี่ยงไปทางประตูหลังของโรงเรียนและรีบใส่กางเกงวอร์ม พร้อมทั้งโยนกระเป๋าและหนังสือเรียนข้ามกำแพงไป จากนั้นก็รีบปีนกำแพงข้ามไปสุดท้ายแชยองก็เดินเข้าไปในห้องเรียนโดยที่ไม่ถูกอาจารย์เฮวอนทำโทษเหมือนคนอื่นๆ

            แชยองเดินเข้าไปนั่งข้างเพื่อนสนิท เมื่อยูจินเห็นเเชยองมาสายก็อดที่จะแซ็วเพื่อนรักไม่ได้

            “เปิดเรียนวันแรกก็ประเดิมด้วยการมาสายเลยเหรอแชยอง”

            “ก็มันตื่นสาย”

            “แล้วเธอรอดพ้นสายตาของอาจารย์เฮวอนมาได้ยังไง”

            “ฝีมือชั้นนี้...ฉันก็ปีนเข้ามาทางเดิมที่เราเคยใช้ประจำนั่นล่ะ” แล้วการเรียนการสอนก็เริ่มต้นขึ้นแชยองกับยูจินไม่ได้ตั้งใจฟังที่อาจารย์สอนสักเท่าไร ถ้าไม่หลับในห้องเรียนทั้งสองคนก็จะนั่งคุยกันโดยที่ไม่เกรงใจอาจารย์ผู้สอน ถ้าเป็นอาจารย์คนอื่นก็คงจะไม่สนใจพวกเธอแต่นั่นไม่ใช่อาจารย์เฮวอนเป็นแน่

            ในขณะที่แชยองกำลังกระซิบกระซาบคุยอยู่กับยูจินอยู่นั้น แปรงลบกระดานก็ปลิวว่อนมาโดนหน้าผากของแชยองอย่างแรง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร

            “ที่นี่คือห้องเรียนถ้าอยากจะคุยก็ออกไปคุยกันข้างนอก”

            แต่เมื่อเขาเห็นว่าแชยองยังไม่ขยับเขยื่อนตัวออกไปยืนนอกห้องตามที่บอก อาจารย์เฮวอนจึงต้องพูดอีกครั้ง

            “แชยองฉันสั่งให้เธอไปยืนข้างนอกห้องยังไม่ไปอีก”

            แชยองลุกขึ้นยืนทำหน้ากวนๆ ตามสไตล์สาวซ่าและเดินออกไปตามคำสั่ง แต่เมื่อเดินมาตรงหน้าอาจารย์เฮวอนแชยองก็ก้มหัวให้อาจารย์พร้อมกับยักคิ้วให้สุดท้ายเธอก็ไปยืนอยู่หน้าห้องตามคำสั่งของอาจารย์จอมเฮี๊ยบ

            “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน...ก็ไม่อยากที่จะเรียนนักหรอก โดนทำโทษแบบนี้จะได้ไม่ต้องทนนั่งเรียน”

            ในขณะที่แชยองออกไปยืนข้างนอกห้อง ยูจินก็ลุกขึ้นจากที่นั่งและจะเดินตามออกไปเช่นกัน แต่เสียงเรียกของอาจารย์เฮวอนสกัดดาวรุ่งไว้ก่อน

            “ยูจิน...นั่นเธอกำลังจะไปไหน”

            “ก็ออกไปยืนกับแชยองน่ะสิคะ”

            “ใครสั่ง ห๊า!!...กลับไปนั่งที่เดิมเดี๋ยวนี้”

            “อาจารย์ทำแบบนี้ได้ไงในเมื่อหนูคุยกับแชยองในห้องเรียน แต่อาจารย์กลับทำโทษแชยองเพียงคนเดียว ทำอย่างนี้เขาเรียกว่าอาจารย์เลือกปฏิบัติ ทางที่ดีอาจารย์ควรจะทำโทษหนูอีกคนถึงจะถูก อาจารย์จะได้ไม่โดนวิพากษ์วิจารณ์ว่าเลือกที่รักมักที่ชังยังไงล่ะคะ”

            อาจารย์เฮวอนทำสีหน้าเบื่อหน่ายพร้อมกับสั่ง

            “พวกเธอนี่มันกวนประสาทฉันที่สุด จะไปไหนก็ไป”

            “ขอบคุณมากค่ะ” ยูจินพูดพร้อมกับรอยยิ้มก่อนที่จะเดินออกไปยืนข้างเพื่อนรักเพื่อนซี้