LOGINSamantala Si Honey, na noon ay puno ng ambisyon at tiwala sa sarili, ay ngayon ay nararamdaman ang bigat ng mga saloobin ng kanyang mga magulang, pati na rin ang kasalanan na dulot ng kanyang mga desisyon.“Nang dahil sayo, nawala na ang kompanya natin!” ang galit na sigaw ng ama ni Honey, ang mga mata nito ay naglalabas ng galit at kabiguan. "Alam mo naman na mahirap kalabanin ang mga Hearts ngayon!" Ang mga salitang iyon ay tumagos sa kanyang kaluluwa, parang isang malupit na patalim na gumuhit sa kanyang puso. Hindi na siya kayang pigilan ng sariling pagkatalo.Ang ama ni Honey ay hindi nakapagsalita ng maayos—ang sakit ng kabiguan at pagkatalo ay nagbunsod ng kanyang matinding galit. Ang mga mata nito ay naglalabas ng tinig na puno ng pagnanasa para sa katarungan, ngunit hindi rin nakayanan ng ama ni Honey ang bigat ng pagkatalo. Kaya, sa kanyang galit at pagkadismaya, isang malupit na sampal ang iniwan niya kay Honey.Ang pisikal na sakit ay hindi kasing tindi ng emosyonal na su
Habang nagpatuloy ang araw sa loob ng kompanya, isang maligaya at kontento na kapaligiran ang bumalot sa opisina. Lantad na sa lahat ang relasyon nina Jarred at Veronica, at sa bawat sulok ng silid, ramdam ang matamis na ngiti nila at ang mga sulyap ng mga kasamahan sa trabaho. Magkahawak ang kanilang mga kamay sa ilalim ng mesa sa mga pagpupulong, at tuwing titingin si Jarred kay Veronica, makikita sa kanyang mga mata ang walang katapusang pagmamahal.Ngunit sa kabila ng lahat ng kasweetan, hindi rin nila maiiwasang maramdaman ang mga matang nagmamasid sa kanila. Marami ang nag-iinggit, at may mga hindi rin maitatangging mga bulung-bulungan na nagsasabing "Mas maganda kung hindi sila magkasama," o kaya’y "Masyado nang personal ang pag-handle nila sa negosyo." Ang mga usapang iyon ay hindi nakaligtas sa tainga ng iba, at sa bawat pagkakataon na may makakita ng magkasama silang dalawa, ang mga ito ay nagiging usap-usapan sa opisina.Si Jarred ay abala sa mga business meetings, hindi na
Habang ang araw ay patuloy na sumisikat, ang bahay ng pamilya ay puno ng mga tawanan at hindi inaasahang mga biro mula kay Madam Venus. Ang kanyang mga salita ay nagiging kasing lambot ng hangin, ngunit puno ng matinding kaligayahan at pagmamahal na nagmumula sa puso ng isang lola na labis ang excitement para sa mga apo."La naman, nakakahiya! Ano na lang ang sasabihin ni Veronica? Binubully mo siya," sabi ni Jarred, habang tinatanaw ang matandang babae na walang kapantay ang saya sa mga mata. Seryoso ang tono ni Jarred, ngunit hindi niya kayang itago ang kanyang ngiti—dahil alam niyang walang kasalanan ang kanyang lola sa mga biro nito. Si Madam Venus, bagamat may edad na, ay may likas na alindog at hindi matitinag na kaligayahan na siyang nagdudulot ng saya sa buong pamilya.Ngunit si Madam Venus, na malayo ang tingin, ay ngumiti nang pilyo. “Sorry, iha, na-excite lang ako. Magkaka-apo na ako. Sige na nga, tatahimik na ako. Manang, prepare mo na yung car, mag-shopping ako mamaya,” s
Kinabukasan, nagising si Veronica nang dahan-dahan, ang kanyang mga mata ay mabigat pa mula sa pagkakatulog. Tumango-tango siya at marahang pinatay ang alarm sa kanyang cellphone. Ang kanyang katawan ay sumakit ng bahagya, at sa bawat galaw, pakiramdam niya ay parang may mga pasa. Naalala niya ang gabing iyon, ang gabing puno ng init, pagnanasa, at pagmamahal. "Aray, ang sakit ng katawan ko," bulong niya sa sarili habang iniiwasan ang sakit na dulot ng bawat galaw.Pagdilat ng mga mata ni Veronica, napansin niyang wala na si Jarred sa kanyang tabi. Ang silid ay tahimik, at tanging ang tunog ng shower na dumadagundong mula sa banyo ang nagsisilbing kalma sa kanyang isipan. Pero hindi siya nakatulog ng tahimik, kaya nagtakda siya ng ilang sandali upang mag-adjust sa paligid bago gumalaw. Ang sakit ng katawan na dulot ng mga paghihirap ng gabi ay naroroon pa rin, at hindi niya maiwasang mapangiti sa kanyang sarili.Pero bigla, nang lumabas si Jarred mula sa banyo, tila ang araw ay biglan
Ang gabi ay dahan-dahang gumugol ng oras, ang hangin ay malamig at tahimik. Ngunit sa loob ng kanilang silid, hindi naririnig ang anumang ingay maliban sa malalim na hinga at tunog ng mga puso ng dalawang taong naglalaban para sa kanilang pagmamahalan. Sa bawat salitang binigkas ni Jarred, sa bawat kilos at tingin, tila lahat ng kabigatan ng mundo ay nawawala siya at si Veronica lang ang naroroon, at ang kanilang puso ay sabay na tumitibok, sabay na lumalaban.“Veronica,” tawag ni Jarred habang dahan-dahang hinawakan ang kamay ni Veronica. “I know we’ve been through so much. And I know this isn’t easy for you. But I want you to know that no matter what happens, I will never let you go.”Habang tinatanaw ni Veronica ang mga mata ni Jarred, naramdaman niya ang bigat ng mga salitang iyon, pero sa kabila ng lahat ng iyon, naramdaman din niya ang init ng pag-ibig at proteksyon. Isang pangako isang pangako na walang makakatalo sa kanila. “I’m not going anywhere, Jarred,” sagot ni Veronica,
Pagbukas ng pinto ng kanilang mansyon, naghintay si Madam Venus na may seryosong hitsura, nakatayo sa sala, ang mga mata nito'y puno ng malalim na pagmamasid. Hindi siya madalas maghintay ng ganito, kaya't nagbigay ito ng pakiramdam ng bigat at tensyon sa hangin. Matapos ang mga maghapon nilang abala at puno ng mga gawain, si Jarred at Veronica ay humarap sa kanilang matriarkang lola.Si Veronica ay huminga ng malalim bago pumasok sa sala, ang puso nito ay mabilis na tumibok sa kaba. Hindi pa siya sanay sa mga ganitong pagkakataon—ang pagtanggap ng pagbabalik-loob at ang pagsunod sa mga pamamahala ng pamilya. Si Jarred naman, sa kabila ng lahat ng nangyari, ay hindi tinatablan ng takot. Alam niyang kailangan niyang ipaliwanag ang lahat kay Madam Venus—hindi lamang para kay Veronica kundi para na rin sa kanilang pamilya.“Jarred, Veronica,” nagsimula si Madam Venus, ang boses nito ay may kalakip na pagmamasid. “Kamusta ang trabaho? May mga isyu ba sa kompanya?”Si Veronica ay tumingin







