เมียกำนัน -1- เจ้าของร่างกาย

เอ้กอี๊เอ้กเอ้ก~

เสียงไก่ตัวผู้จากฟาร์มไก่ชนด้านหลังบ้านทรงไทยประยุกต์สองชั้นขันปลุกคนที่เพิ่งได้หลับไปเมื่อชั่วโมงก่อนให้ตื่นขึ้นมาในเวลาฟ้าใกล้สาง

นางฟ้าบิดกายเมื่อยขบไปมาใต้ผ้าห่มอุ่นพลางนิ่วหน้าเหยเกไปด้วย สูดปากได้ไม่เท่าไหร่ น้ำในตาก็คลอเล็ดกรอบตาสวยจนต้องยกมือขึ้นซับ

ร่างกายวูบวาบตัวรุมๆ คล้ายจะมีไข้ ใจกลางสาวยังคงเจ็บแสบไม่น้อยลงจากหลายชั่วโมงก่อน กลับร้าวระบมชอกช้ำหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ

หวนนึกถึงกิจกรรมเข้าหอเมื่อคืน แล้วพวงแก้มเนียนก็ร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำ เพียงย้อนนึกถึงเสียงครวญครางแทบไม่เป็นภาษาของตัวเอง และเสียงเข้าจังหวะหยาบโลนน่าอาย

"บ้าจัง~" ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะแต่งงานแล้วจริงๆ หยิกแขนอีกกี่ร้อยครั้ง ก็ยังคงตอกย้ำความจริงที่ว่าตอนนี้ร่างกายเธอ มีเจ้าของแล้ว

เมื่ออาทิตย์ก่อนสาวน้อยยังเป็นสาวโสดไร้พันธะทั้งหัวใจและร่างกาย แต่ผ่านมาได้ไม่กี่วัน เธอก็มีเจ้าของเป็นตัวเป็นตนแล้ว

ถึงแม้จะมาจากความไม่เต็มใจและจำยอมอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ก็ต้องยอมรับ ว่าการแต่งงานครั้งนี้ รับรู้กันทั้งบาง!

ต้องขอบคุณเขา กำนันเข้ม ผู้ทรงอิทธิพลมากที่สุดในพรากทรายที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเด็กน้อยตาดำๆ ที่กำลังตกที่นั่งลำบาก

รู้ว่ามันเป็นการเห็นแก่ตัว ทว่าในเวลานั้น หล่อนคิดอะไรไม่ออกเลย ยาที่ถูกคนที่ไว้ใจที่สุดป้อนให้ถึงปากอย่างไม่รู้ตัวกำลังแผลงฤทธิ์ทำลายสติยั้งคิด ท่ามกลางความมืดมัวและพร่าเบลอ เธอกลับมองเห็นเพียงเขาที่นั่งอยู่ตรงหน้าคนเดียว

ไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะกระโจนขึ้นไปนั่งตักแกร่ง แล้วใช้ช่วงเวลาสติไม่เต็มร้อยผูกพันธะมัดเขาด้วยความเห็นแก่ตัว ไม่ถามความประสงค์ และไม่แม้จะถามด้วยซ้ำว่าเขา มีเจ้าของหรือไม่

ย้อนกลับมานึกดู ก็รู้สึกว่าตัวเองโคตรจะหน้าไม่อายเลย!

"ตื่นแล้วก็ลุก เธอคงไม่คิดว่าจะได้มานั่งๆ นอนๆ สบายในบ้านฉันหรอกนะ"

เสียงเข้มราบเรียบของคนตัวโตด้านข้าง ฉุดนางฟ้าให้หลุดจากภวังค์ เอียงคอมอง ก็เห็นว่าดวงตาสวยมีเสน่ห์คู่นั้นกำลังจับจ้องตัวเองอยู่

เขา... ไม่มีอาการงัวเงียเหมือนคนเพิ่งตื่นเลยสักนิด สีหน้าราบเรียบแววตานิ่งสงบและว่างเปล่า เย็นชาชะมัด

"หนูไม่เคยคิดแบบนั้น... พ่อกำนันอยากแช่ตัวหน่อยไหมคะ เดี๋ยวหนูเตรียมน้ำให้"

เมื่อเห็นว่าพูดไป ก็เหมือนเป็นการแก้ตัวน้ำขุ่นๆ คำพูดเดิมแรกที่ตั้งใจจะอธิบายจึงถูกกลืนลงคอ เบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่นแทน

นางฟ้าดันตัวลุกนั่ง ไม่ลืมกำผ้าห่มปิดหน้าอกติดมาด้วย เดี๋ยวพ่อกำนันจะคิดว่าเธอจงใจอ่อยเขาเพื่อความสะดวกสบายในบ้านหลังนี้

ระบายยิ้มบางๆ บนมุมปาก ไม่ได้ฝืนยิ้มให้ผู้มีพระคุณและสามีหมาดๆ เลยสักนิด แต่เพราะสีหน้าซีดเซียวและอาการเจ็บร้าวระบมตามร่างกายยังคงเหลืออยู่ สีหน้าเลยเหมือนกล้ำกลืนฝืนยิ้มให้

"จัดการตัวเองแล้วไปช่วยงานแม่บ้าน" เข้มพูดเสียงเรียบ พลิกตัวลงจากเตียงอีกฝั่งก่อนจะหยัดกายยืนเต็มความสูงด้วยร่างเปลือยเปล่า

ร่างสูงเดินตัวเปลือยอ้อมปลายเตียงมาหยุดยืนหน้าตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่สีดำ จากนั้นก็เปิดตู้หยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมใส่มัดลวกๆ แล้วเดินกลับมาหยิบกล่องบุหรี่บนชั้นวางของข้างหัวเตียง ออกไปสูบหน้าระเบียงห้อง

ทุกอิริยาบถและการเคลื่อนไหวของเขา ตกอยู่ในสายตาของนางฟ้าทั้งหมด ทั้งตกใจ และอึ้งกับความไม่รู้จักอายของกำนันหนุ่ม 

หล่อนแทบละสายตาจากเรือนกายแข็งแกร่งที่มันอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นหนั่นสมบูรณ์เรียงตัวสวยนั้นไม่ได้

สะโพกสอบงอนเด้งกำลังดีรับกับช่วงเรียวขายาว แผ่นหลังกว้างที่มองแล้วรู้สึกร้อนวาบไปทั้งกระดองอก ไหนจะเอวสอบที่โค้งคอดรับกับร่างกายแข็งแรงนั้นได้อย่างสมบูรณ์เพอร์เฟค 

เขา... ช่างเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคเพียบพร้อมไปซะทุกอย่างจริงๆ

กลิ่นบุหรี่เจือจางลอยเตะจมูกฉุดนางฟ้าให้ออกจากความคิดอีกครั้ง สะบัดหน้าไล่ภาพเซ็กซี่ของสามีทิ้ง กอบเอาผ้าห่มพันรอบอก แล้วลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำด้วยท่าทางทุลักทุเล

เข้มปรายตามองเข้าไปในห้องนอนผ่านประตูเลื่อนกระจก เห็นแผ่นหลังขาวไวๆ เข้าไปในห้องน้ำ จึงเบือนหน้ากลับมามองออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกด้วยสีหน้าราบเรียบ มือคาบบุหรี่ขึ้นสูบอย่างใจเย็น

แสงสีทองประกายแสดบนเส้นขอบฟ้าบอกเวลา ณ ขณะนี้ได้เป็นอย่างดี 

สายลมเย็นๆ พัดคลอมาเป็นระลอก และเพียงไม่กี่นาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงกุกกักจากด้านในห้องแทรกเสียงนกน้อยขับร้องขึ้นมาอีกครั้ง

"วันนี้พ่อกำนันมีงานที่ไหนหรือเปล่าคะ หนูจะได้เตรียมเสื้อผ้าให้ถูก" ตามด้วยเสียงหวานของเมียเด็กสดๆ ร้อนๆ ด้านหลัง

ร่างสูงหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็ก เจ้าหล่อนแย้มยิ้มตาเป็นประกาย 

ร่างอวบอิ่มน่าฟัดอยู่ในชุดเสื้อยืดแขนกุดรัดรูปและสัดส่วนคอเต่าปิดช่วงลำคอระหงสีครีมขาว ขัดกับช่วงล่างที่โชว์หน้าท้องแบนราบแบบวับๆ แวมๆ คู่กับกระโปรงกางเกงยีนส์สั้น อวดช่วงเรียวขาสวยและผิวเนียนละเอียดอมชมพู

กวาดตามองเชื่องช้า พลางยกบุหรี่ในมือขึ้นสูบอัดควันและสารนิโคตินเข้าจนเต็มปอด ก่อนจะพ่นมันออกมาผ่านจมูกโด่งคมสันและเรียวปากบางสวยได้รูป

เข้มยืนพิงสะโพกกับราวระเบียง ดีดก้นบุหรี่ในมือลงที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะทรงกลมตัวเล็กตรงมุมระเบียง ก่อนจะดึงแขนขึ้นกอดอก แล้วจ้องมองเมียเด็กนิ่งๆ สีหน้าไม่บอกอารมณ์

...แต่ มันกลับทำคนที่ตั้งใจทำหน้าที่เมียให้ดีที่สุดเกิดความประหม่าอย่างหนัก

"อะไรที่ฉันไม่ได้สั่งอย่าเสนอหน้าอยากทำ ทำเท่าที่สั่ง อยู่ให้เป็น ไม่สร้างความวุ่นวายให้ฉันก็พอ"

"..." กะพริบตาปริบๆ คิดตามไปด้วย เกิดเป็นภาพในหัวขึ้นมาเป็นฉากๆ ว่าอะไรที่ทำได้ และอะไรที่ทำไม่ได้

"อีกอย่าง"

"..." นางฟ้าเลิกคิ้วเล็กน้อย ครั้นร่างสูงดีดตัวขึ้นสาวเท้าเข้ามาหยุดตรงหน้า จำต้องแหงนหน้าขึ้นแทบหงายหลัง เพราะขนาดความสูงที่ต่างกันมากของเธอกับสามี

เผลอยกมือขึ้นดันท้องแกร่งอย่างลืมตัว ขยับเท้าถอยหนีอัตโนมัติเมื่อร่างกายรู้สึกว่ากำลังโดนไล่ต้อน 

แต่ทว่า เอวคอดกิ่วกลับถูกมือหนาคว้าหมับแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างอุกอาจ ทำให้สาวน้อยร่างอวบอิ่มน่าฟัด ตกอยู่ในวงแขนกว้างไปโดยปริยาย

นัยน์ตาสวยดุดันสีอัลมอนด์ดำมืด มีความเป็นมรกตแกมอย่างพวกลูกเสี้ยวยุโรปตอกตรึงคู่สนทนาให้หลุดเข้าวังวนเขาวงกตล้ำลึก ไม่สามารถหาทางออกได้อย่างง่ายดาย

"...ฉันยังไม่มีลูก และไม่ได้เป็นพ่อใครด้วย" โน้มตัวลงมาพูดเสียงชัดถ้อยชัดคำ พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสวยบริสุทธิ์อย่างจริงจัง 

"ใครๆ ก็เรียกพ่อกำนัน~" ปากอิ่มงึมงำเถียงสู้ แต่ก็ต้องงุดหน้าหดคอหนี เมื่อคนตัวโตยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนแทบจูบ..

"จะเถียงสู้?"

"อื้อ!" นางฟ้าส่ายหน้ารัวๆ ปฏิเสธพร้อมกับเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง

ใครจะกล้าเถียงสู้พ่อกำนันเข้มกัน หล่อนก็แค่เด็กน้อยไร้อำนาจและที่พึ่งพิง สู้ไปก็ไม่ต่างจากเอาไม้ซีกงัดไม้ซุง โยนไข่กระทบหิน สุดท้าย ก็มีแต่แพ้กับแพ้

"..แล้วหนูต้องเรียกยังไงคะ สามี ที่รัก หรือว่าแด๊ดดี้?" 

ทว่า ก็ไม่ได้แปลว่าคนไม่คิดสู้จะยอมอยู่ใต้เท้าเขาไม่มีปากมีเสียงตลอดนี่นา หากไม่ถามให้เข้าใจ แล้วเผลอทำตัวล้ำเส้นเข้า สิ่งที่ทำมาทั้งหมดก็คงสูญเปล่า เข้าขั้นชีวิตวิบัติบรรลัยเลยก็ได้

เข้มชะงักงันครู่หนึ่งสั้นๆ ไม่กี่วินาที ก่อนใบหน้าราบเรียบจะคืนสู่สภาพเดิม ปล่อยมือออกจากภรรยาสาวตัวเล็ก กลับมาเหยียดยืนเต็มความสูง ตอบเสียงเรียบประโยคกระชับได้ใจความ ซึ่งขัดใจคนฟังเป็นที่สุด!

"คิดเอาเอง"

.

.