เมื่อประธานไร้ใจ...ต้องกลายเป็นหมาโบ้

แสงไฟสีวอร์มไวท์จากโคมไฟระย้าคริสตัลระยิบระยับสะท้อนลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อนสีขาวนวล อาหารไทยร่วมสมัยสามสี่อย่างถูกจัดวางอย่างประณีตบนจานเซรามิกเนื้อดี กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแกงรัญจวนและผัดสามเหม็นสูตรโบราณโชยอวลอยู่ในอากาศ ทว่าความเงียบสงัดที่ปกคลุมห้องชุดสุดหรูขนาดสามร้อยตารางเมตรใจกลางเมืองกลับทำให้อาหารเหล่านั้นดูจืดชืดลงไปในพริบตา

หญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสผ้าซาตินสายเดี่ยวสีแชมเปญทองยาวกรอมเท้ายืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร เส้นผมยาวลอนสีน้ำตาลเข้มพาดผ่านแผ่นหลังเนียนละเอียด ดวงตกลมหงส์คู่สวยมองจ้องไปยังนาฬิกาแขวนผนังเรือนหรู เข็มสั้นชี้เลยเลขสิบเอ็ดไปแล้ว และเข็มยาวกำลังจะมาบรรจบที่เลขสิบสอง

เกือบเที่ยงคืน..

'พราวฟ้า เลิศวิริยะกุล' ถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีตไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความล้าและรอยหม่นแสงในดวงตาคู่คมคู่เฉี่ยวของเธอเท่านั้น ตลอดสามปีที่ผ่านมาในฐานะ 'คู่หมั้น' ของผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในวงการอสังหาริมทรัพย์ การรอคอยกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเธอไปเสียแล้ว

พราวฟ้ายกมือขึ้นลูบแหวนหมั้นเพชรน้ำงามขนาดสี่กะรัตบนนิ้วนางข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา แหวนวงนี้สวยงาม มีมูลค่ามหาศาล และเป็นที่อิจฉาของหญิงสาวค่อนเมือง ทว่าในความเป็นจริง มันกลับให้ความรู้สึกเย็นเยียบและหนักอึ้งราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น

เสียงลิฟต์ส่วนตัวที่เปิดตรงเข้าสู่ห้องโถงเพนต์เฮ้าส์ดังขึ้นเบาๆ ขัดจังหวะความเงียบ พราวฟ้ารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ รอยยิ้มบางๆ ที่เธอเพียรฝึกฝนประดับขึ้นบนริมฝีปากอิ่มสีแดงเบอร์กันดีทันที

ร่างสูงสง่าเจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนเทิเมตรก้าวเข้ามาในห้อง 'อัคคี อัครพล วรเวชกุล' ประธานบริหารหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปีผู้อยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดธุรกิจ เสื้อสูทแบรนด์เนมสีดำสนิทถูกพาดไว้ที่แขนซ้าย กระดุมคอเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกสองเม็ด เนกไทไหมพรมถูกดึงหลวมๆ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและหยิ่งทะนงที่เป็นเอกลักษณ์

"คุณอัคคี กลับมาแล้วเหรอคะ" พราวฟ้าเดินเข้าไปหาเสียงนุ่ม มือเรียวเอื้อมจะไปรับเสื้อสูทจากแขนของเขาตามหน้าที่คู่หมั้นที่ดี

ทว่า อัคคีกลับเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะส่งเสื้อสูทให้ป้าแม่บ้านที่ยืนคอยท่าอยู่เงียบๆ ด้านหลังแทน สายตาคมปลาบสีเข้มกวาดมองพราวฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้าแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ทำไมยังไม่นอน"

"พราวเตรียมมื้อดึกไว้รอค่ะ วันนี้พราวเข้าครัวทำแกงรัญจวนที่คุญชอบเองเลยนะคะ" พราวฟ้าส่งยิ้มหวานผายมือไปทางโต๊ะอาหารที่เธอยืนจัดแต่งอยู่นานหลายชั่วโมง

อัคคีมองตามมือเธอไปที่โต๊ะอาหาร คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์ ก่อนจะถอนหายใจยาว

"ผมบอกแล้วไงพราว ว่าไม่ต้องรอ" อัคคีเดินเลี่ยงไปที่เคาน์เตอร์บาร์แก้ว รินน้ำแร่เย็นจัดใส่แก้วแล้วดื่มรวดเดียวหมด "ผมกินข้าวธุรกิจกับลูกค้ามาแล้ว และอีกอย่าง..งานบ้านพวกนี้มีคนใช้ทำอยู่แล้ว เธอไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นแม่บ้านแม่เรือนขนาดนั้นหรอก"

คำพูดไร้เยื่อใยนั้นประหนึ่งน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงบนหน้า พราวฟ้ารู้สึกชาวาบไปถึงขั้วหัวใจ ความตั้งใจที่เธอคัดสรรวัตถุดิบและยืนหน้าเตาร้อนๆ นานหลายชั่วโมงกลายเป็นเรื่องไร้สาระในสายตาของเขาในพริบตา

"พราวแค่เห็นว่าพักนี้คุณอัคคีทำงานหนัก ก็เลยอยากทำอาหารที่ถูกปากให้ทาน" น้ำเสียงของเธอเริ่มแผ่วลง แต่ยังคงรักษากิริยาท่าทางที่สง่างามไว้ได้

"หน้าที่ของเธอคือการเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานสังคมในฐานะคู่หมั้นของผม พราวฟ้า" อัคคีหันมาสบตาเธอตรงๆ ดวงตาคู่เค็มคู่นั้นไม่มีรอยกระเพื่อมของความรู้สึกใดๆ "เรื่องอาหารการกินหรือความสะดวกสบายในบ้านนี้ ผมมีเงินจ้างคนที่เก่งที่สุดมาจัดการให้ได้ เธอไม่จำเป็นต้องเสียเวลาทำงานเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้หรอก"

หน้าที่

คำนี้อีกแล้ว พราวฟ้ายิ้มขื่นในใจ สำหรับอัคคีแล้ว ทุกอย่างระหว่างเขากับเธอเริ่มต้นและจบลงที่คำว่า 'หน้าที่และความเหมาะสมตามธุรกิจ' เสมอ