Chapter 6 Family home

“Hindi pa po eh. Hindi po kasi ako sanay sa ganitong katahimikan.Nakakapanibago lang po siguro at namamahay pa lang po.”

“Po?” tumawa si Drake ng bahagya. “You don’t have to call me that. Drake is fine.”

“Sanay lang po akong magrespeto lalo po sa nakakatanda sa akin.”

“Respect doesn’t have to sound distant,” sagot niya. “I’m not your boss anymore and one thing more, hindi pa ako matanda ha.”

Napayuko si Liza. “Yeah. You’re my stepdad now....and about sa huling sinabi niyo...i will not argue about that ..po,” sabi niya ng may pa-peace sign at pagyuko ngunit nakangisi.

Saglit na natahimik si Drake, at sa pagitan ng mga patak ng fountain, parang huminto ang oras.

“Do you hate me for marrying your mother?” tanong nito bigla.

Nabitawan ni Liza ang tinitingnang petals. “No. I just… didn’t expect it. Everything happened so fast.”

Lumapit si Drake at naupo sa kabilang dulo ng fountain. “Life rarely waits for us to be ready.”

“Pero sa dinami dami ng mga kapareho niyo, I mean sa status niyo, paano niyo nalaman na siya ‘yung gusto n’yo?” tanong ni Liza, halos bulong.

“I didn’t,” sagot ni Drake, diretso. “I just knew she made my days quieter. Less… chaotic.”

Napatingin si Liza. May lungkot sa mga mata ni Drake na hindi niya inaasahan.

“Your mother has this calmness that I’ve always envied,” dagdag pa niya. “She doesn’t chase anything, but everything good seems to find her. Maybe I wanted a bit of that peace.”

Tumango si Liza, ngunit sa loob niya, may kakaibang init na unti-unting pumipintig. Hindi ito dapat nararamdaman niya—pero ang paraan ng pagkakasabi ni Drake, ang lalim ng boses, at ang honesty sa tono nito… para bang pinilit ng tadhana na ilapit silang hindi dapat magkalapit.

“Your dress suits you,” sabi ni Drake matapos ang ilang segundong katahimikan.

Napatingin siya sa sarili. “Ah—thank you. Si Mama pumili nito. Hindi ko nga gusto noong una, parang—”

“Parang masyadong mature?” sabat ni Drake, nakangiti.

Liza laughed softly. “Exactly.”

“You wear it well,” sabay tingin niya mula ulo hanggang paa, mabagal, hindi bastos, pero may halong paghanga. “You have her eyes, you know.”

Napalunok si Liza. “You mean… Mama’s?”

“Yeah,” sagot ni Drake, pero hindi na umiwas ng tingin. “The same kindness. The same fire.”

Parang may dumaloy na kuryente sa pagitan nila. Tahimik lang silang pareho, pero bawat segundo ay punô ng hindi masabing emosyon.

“Good night, Liza,” mahina niyang sabi pagkatapos ng ilang sandali. “You’ll get used to this place soon.”

Tumayo si Drake at naglakad pabalik sa mansion. Pero bago siya tuluyang makapasok, tumingin siya muli kay Liza—isang sulyap na puno ng pag-aalala, o baka pagnanais.

At doon, naramdaman ni Liza ang bagay na kinatatakutan niyang maramdaman—ang unti-unting pagtibok ng puso niya para sa lalaking dapat niyang tawaging stepfather.

Kinabukasan, nagising si Liza sa mga malalakas na boses sa hallway. Binuksan niya ang pinto, at nakita ang mga maid na abala.

“Ma’am, breakfast is ready na po doon sa veranda,” sabi ng isa. “Sir Drake and Madam Cynthia are waiting.”

Naramdaman niyang parang may kakaibang lamig sa dibdib niya. Pagbaba niya sa grand staircase, bumungad agad ang tanawin: sina Drake at Cynthia, magkatabing kumakain, parang larawan ng isang perfect marriage.

Cynthia looked radiant, glowing in her silk robe, habang si Drake naman ay nakasandal sa upuan, hawak ang kape, relaxed pero composed.

“Good Morning, sweetheart,” bati ni Cynthia. “Come join us.”

“Good morning din po,” sagot ni Liza, pero si Drake ang unang tumingin sa kanya.

“Sleep well?” tanong nito.

Liza nodded, pilit na kalmado. “Yes po, thank you.”

Bahagyang tinaas ni Drake ang tingin. “I thought we’d start the day properly. First breakfast as a family.”

Ang boses niya—mababa, steady, pero may kung anong bigat na hindi niya maitago.

Umupo si Liza sa tapat nila, sinubukang ngumiti. “You didn’t have to, Mr. De La Joya—”

“Drake,” putol niya agad, malambing pero may diin. “You can call me Drake now.”

Nagkatinginan silang tatlo. Si Cynthia ngumisi, parang natutuwa sa awkwardness. “See? We’re family now. No formalities.”

Ngunit habang nag-aabot si Drake ng croissant kay Liza, sandaling nagtagpo ang mga daliri nila—at tila huminto ang oras. Mainit, mabilis, at ganap na hindi sinasadya.

Nagbawi agad si Liza, parang natutop ng hiya.

Cynthia, abala sa paglagay ng jam, hindi nakapansin. Pero si Drake… tahimik lang, pinanood si Liza, may kakaibang titig.

“Everything okay?” tanong ni Cynthia, nakangiti.

“Yeah,” sagot ni Liza, halos hindi makatingin. “Just… getting used to this.”

“Don’t worry,” sagot ni Drake, halos bulong, habang tinutuwid ang tasa ng kape.

“You will.”

Ngumiti si Cynthia, clueless sa kakaibang tension na bumabalot sa kanilang dalawa. “Liza, I was actually thinking, since you’ll be staying here from now on, maybe you can help me redecorate the east wing. It used to be Drake’s bachelor area, but I want it to feel more like a family home.”

“Of course, Mama.”

“Family home,” ulit ni Drake, parang nag-iisip. “That sounds… nice.”

Tumingin siya kay Liza, at muli—may sulyap na nagtagal nang bahagya. Hindi mapanganib, pero sapat para magtanim ng buto ng komplikasyon.