Chapter 5 The wedding

Makulimlim ang langit nang dumating ang araw ng kasal ni Cynthia at Drake De La Joya. Parang sinadyang sakto ang ulap sa emosyon ni Liza—hindi maipinta ang mukha habang nakatingin sa malawak na hardin ng De La Joya estate. Sa malayo, abala ang mga tao—mga florist, event planners, photographers—lahat gumagalaw na parang orkestra sa iisang kumpas. Pero sa loob ni Liza, may bagyong hindi niya maipaliwanag.

“Ang ganda mo, Mama,” sabi ni Liza nang makita si Cynthia sa bridal gown, suot ang eleganteng satin gown na may pearl beads sa neckline. Para siyang diyosa—mature, classy, glowing.

Ngumiti si Cynthia at hinaplos ang pisngi ng anak. “Don’t cry, sweetheart. Today isn’t the end of anything… it’s a new beginning.”

Pero sa mata ni Liza, tila kabaligtaran ang sinasabi ng kanyang ina. A new beginning for whom? Kasi kung para kay Cynthia, oo. Pero para kay Liza… parang unti-unting nawawala ang dating mundo nila—yung simpleng buhay, yung tawanan sa maliit nilang apartment, yung instant ramen sa hatinggabi habang nanonood ng teleserye.

Ngayon, lahat replaced ng chandeliers, designer gowns, and a man whose world she could never belong to.

“Drake really loves you, Mama?” tanong ni Liza habang tinutulungan siyang ayusin ang veil.

“Maybe not the way you see in fairy tales, but he’s a good man,” sagot ni Cynthia, mahina pero matatag. “He gives me peace, security. And you, my love—you’ll finally have the life you deserve.”

Napayuko si Liza. “The life you think I deserve, or the one I want?”

Tumigil sa paghinga si Cynthia. May mga salitang hindi nasabi, pero pareho nilang naramdaman ang bigat.

Sa kabilang banda ng mansion, si Drake ay nakasuot ng custom-tailored white tuxedo, hawak ang isang basong scotch. Tahimik siyang nakatingin sa malawak na bintana kung saan tanaw ang mga bisita.

“Boss, are you sure about this?” tanong ng best man niyang si Renz, isang matagal nang business partner. “People talk. They say this marriage is more… practical than personal.”

Ngumiti si Drake, malamig pero may bahid ng pagod. “Renz, you’ve known me long enough. I don’t do anything without reason.”

“But this—she’s your secretary, for God’s sake.”

“Exactly. She knows me better than anyone else.”

Renz chuckled. “Or maybe you’re just tired of being alone in that huge mansion.”

Drake looked down, swirling his drink. “Maybe. Or maybe I just want someone who doesn’t want my empire.”

May kakaibang lalim sa tono ng boses ni Drake—yung hindi kayang abutin ng kahit anong power o pera.

Nang tumugtog ang piano sa garden, nagsimula ang lahat. Liza stood beside the flower arch, nakatingin habang lumalakad ang ina niya papunta kay Drake. Everyone gasped—hindi lang sa ganda ni Cynthia, kundi sa mismong aura ng moment.

Parang slow motion ang lahat sa paningin ni Liza. Habang lumalapit si Cynthia, si Drake ay nakatingin lang sa kanya—steady, composed, pero may kakaibang init sa mga mata. Para bang hindi lang kasal ito, kundi isang tahimik na kasunduan sa pagitan ng dalawang kaluluwang pagod sa laro ng buhay.

“Do you, Drake De La Joya, take Cynthia Reyes to be your lawfully wedded wife?”

“I do,” sagot ni Drake, malalim, halos pabulong, pero ramdam ng lahat.

“And do you, Cynthia, take Drake as your husband?”

Ngumiti si Cynthia. “I do.”

The kiss that sealed it was soft, elegant, but full of tension—hindi lang passion, kundi takot, pangako, at mga lihim na hindi pa alam ng iba.

At sa gitna ng palakpakan, napatingin si Drake kay Liza. Sandali lang—pero sapat para maramdaman niya ang kakaibang spark. Hindi iyon lust, hindi rin pagmamahal—isang kilig na pinagbabawal, isang curiosity na parang delikado.

Liza blinked, awkwardly looked away. No, Liza. Stop it.

Pero sa ilalim ng eleganteng kasal, may nagsisimulang lihim—isang pintuan na hindi dapat buksan.

Sa reception, everything sparkled—wine, chandeliers, laughter. Pero si Liza, tahimik lang sa isang sulok, hawak ang champagne glass. Tila hindi siya makasingit sa mundo ng mga sosyal at business elites na naroon.

“Enjoying yourself?”

Napalingon siya—si Drake, nakatayo sa likod niya, loosened tie, hawak din ang wine glass.

“Mr. De La Joya—uh, I mean… Tito—”

“Just Drake,” sabay kindat niya. “We’re family now, remember?”

That line hit differently.

“Yes… family,” sagot ni Liza, pilit ang ngiti.

“Your mother looks happy tonight,” sabi ni Drake habang pinagmamasdan si Cynthia na kausap ang mga bisita. “She deserves this.”

Liza nodded. “She really does.”

Sandaling katahimikan. Then Drake leaned closer, halos ramdam ni Liza ang init ng hininga nito. “But you… you look like you’re somewhere else.”

“I’m fine,” sagot ni Liza, pero namula ang kanyang pisngi.

“Hmm.” Drake smirked. “You remind me of her when we first met—too smart for your own good.”

Bago pa siya makasagot, tinawag si Drake ng mga business associates niya. Naiwan si Liza na parang binuhusan ng kuryente.

Hindi niya maintindihan kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

At hindi niya alam, ganoon din ang naramdaman ni Drake nang tumingin siya ulit sa kanya sa gitna ng mga ilaw.

Pagkatapos ng engrandeng reception, unti-unti nang nagsiuwian ang mga bisita. Ang mga ilaw ng hardin ay nagsimulang humina, at ang musika’y tila lumambot, parang isang awit na nagpapahiwatig ng pagtatapos ng isang yugto at simula ng panibago.

Si Liza, suot pa rin ang eleganteng pastel gown na pinili ni Cynthia para sa kanya, ay tahimik na nakaupo sa fountain sa labas ng ballroom. Ang mga bulaklak na ginamit sa kasal—white peonies at orchids—ay nakapaligid sa kanya, pero hindi niya maramdaman ang saya ng paligid. Sa halip, may malamig na hangin ng pagkailang na bumabalot sa puso niya.

Narinig niya ang mga yabag—mahina pero pamilyar.

“Hindi ka pa rin tulog?” boses ni Drake, mababa at kalmado.

Napalingon siya. Nakatanggal na ang coat ni Drake, nakabukas ang unang dalawang butones ng polo, at hawak ang baso ng alak. Sa liwanag ng fountain, lalo itong mukhang lalaki sa pelikula—yung tipong hindi mo kayang tingnan nang matagal dahil baka mabasa ng mga mata niya ang kaluluwa mo.