Library
Maghanap
Home / โรแมนติก / SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง / 40

Share

40

Author: g.ghostflying
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-01 16:37:01

ซัมเมอร์ไม่ได้รีบตอบ

คำขอโทษไม่อาจลบสิ่งที่เคยเกิดขึ้น

แต่การได้ยินว่าอีกฝ่ายเข้าใจเสียที ก็ทำให้บา
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Nakaraang Kabanata Susunod na kabanata
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   63

    “พี่ดุพวกเขาเหมือนตอนดุหนูเลย”“ตอนนั้นพี่ใจดีกว่านี้เยอะ”“ไม่จริง”“ใครซ้อมห้านาทีแล้วขอพัก”“หนูยังเด็ก”กันต์พยักหน้า“อือ เด็กมาก”ซัมเมอร์หันมาค้อน“ตอนนี้หนูโตแล้วค่ะ”เขามองหน้าเธอเพียงชั่วครู่“รู้แล้ว”คำตอบนั้นทำให้ซัมเมอร์เงียบไปนิดหนึ่งเมื่อก่อน เขามักเป็นคนแรกที่ย้ำว่าเธอยังเด็กครั้งนี้กลับยอมรับง่าย ๆ จนน่าประหลาดเธอเลือกไม่ต่อความ แล้วเดินดูรอบโรงฝึกแทน“ซัมเมอร์?”เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากทางห้องรับรองเธอหันตามเสียงผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านในผมยาวถูกรวบต่ำ เสื้อผ้าเรียบง่ายแต่ดูดี ใบหน้าหวานที่ถึงจะไม่ได้พบกันมาหลายปี ซัมเมอร์ก็ยังจำได้ทันทีเค้กทั้งสองคนชะลอฝีเท้าลงพร้อมกันเค้กเป็นฝ่ายยิ้มก่อน“กลับมาไทยแล้วเหรอ”ซัมเมอร์พยักหน้า“ค่ะ กลับมาเรียนที่นี่แล้ว”“ป้านพรเคยพูดให้ฟังอยู่เหมือนกัน”“เหรอคะ”“อือ”ซัมเมอร์ไม่ได้รู้สึกแปลกใจนักเค้กเคยคบกับกันต์อยู่นาน เข้าออกที่นี่เป็นประจำ และสนิทกับป้านพรพอสมควร ถึงความสัมพันธ์กับกันต์จะจบลงแล้ว ความคุ้นเคยกับผู้ใหญ่ก็ไม่จำเป็นต้องหายตามไปด้วยเค้กมองเลยไปทางด้านหลัง“กันต์”ชายหนุ่มที่กำลังจะเดินไปทางเคาน์เตอร์หย

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   62

    ซัมเมอร์เพียงรับไว้“ขอบคุณค่ะ”ก่อนหันไปเล่าเรื่องอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยให้แม่ฟังต่อกันต์มองเธออยู่เพียงครู่หนึ่ง แล้วก้มกลับไปหาอาหารในจานตัวเองหลังมื้อเย็น ซัมเมอร์อุ้มลูน่าไปนั่งที่ห้องรับแขกพ่อกับพี่ออกัสเข้าไปคุยงานในห้องด้านใน ส่วนแม่กำลังจัดอาหารกับขนมใส่ถุงไว้ให้เธอเอากลับคอนโดกันต์นั่งอยู่ปลายโซฟา ก้มดูโทรศัพท์เงียบ ๆซัมเมอร์พิงหมอนอิง มือหนึ่งลูบขนลูน่าที่นอนแผ่อยู่บนตัก จนโทรศัพท์ของตัวเองสั่นขึ้นบนโต๊ะChen Yi : เมื่อวานลืมถาม เราเรียนคณะบริหารใช่ไหมเธอหยิบขึ้นมาSummer : ใช่ค่ะChen Yi : อาทิตย์หน้าผมมีประชุมที่มหาลัยอีกซัมเมอร์พิมพ์กลับSummer : แล้ว?คำตอบใช้เวลานานขึ้นเล็กน้อยChen Yi : ถ้าตารางเราไม่ชน ไปกินข้าวกันวันนั้นไหมซัมเมอร์กำลังจะตอบ เสียงจากปลายโซฟาก็ดังขึ้น“เฉินอี้อีกแล้ว?”เธอเงยหน้ากันต์พยักหน้าไปทางโทรศัพท์“เห็นชื่อขึ้น”“ค่ะ”“เขาทักมาบ่อยเหมือนกันนะ”ซัมเมอร์มองเขา“เพิ่งเริ่มคุยกันจริง ๆ วันนี้เองค่ะ”“อือ”กันต์ก้มกลับไปดูโทรศัพท์ของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรแต่ซัมเมอร์ยังมองอยู่“พี่สนใจเขาจัง”เขาเงยหน้าขึ้น“ตรงไหน”“ถามตั้งแต่ในรถแล้ว”“ก็

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   61

    น้ำเสียงของกันต์ราบเรียบซัมเมอร์กำลังจะล็อกหน้าจอ แจ้งเตือนอีกอันก็ปรากฏขึ้นพอดีChen Yi : ถ้าได้วันว่างแล้วบอกผมเธอกดเข้าไปตอบSummer : ได้ค่ะพอล็อกหน้าจอแล้ววางโทรศัพท์ลงบนตัก ภายในรถก็เงียบอยู่ครู่หนึ่งกันต์เป็นฝ่ายพูดขึ้น“ช่วงนี้รู้จักคนเพิ่มเยอะเหมือนกันนะ”ซัมเมอร์หันไป“ก็เพิ่งเปิดเทอมนี่คะ”“เฉินอี้ก็อยู่มหาลัย?”“พี่เห็นอีกแล้ว?”“ชื่อขึ้นตรงหน้า”ซัมเมอร์หัวเราะ“ไม่ใช่คนมหาลัยค่ะ เขามีงานกับมหาลัยเฉย ๆ”“แล้วเรารู้จักได้ยังไง”“เคยเจอกันตอนอยู่เกาหลี”กันต์หันมามองแวบหนึ่ง“รู้จักกันตั้งแต่ตอนนั้น?”“ถ้าเรียกว่ารู้จักก็คงไม่เชิงค่ะ ตอนนั้นยังไม่รู้ชื่อกันด้วยซ้ำ” “แล้วเพิ่งกลับมาเจอกัน?”“อือ”“ยังไง”ซัมเมอร์มองหน้าเขาอย่างขำ ๆ“วันนี้พี่ถามเยอะนะ”“ก็ไม่เคยได้ยินชื่อ”“เขาเป็นคนที่หนูเคยช่วยไว้ตอนอยู่โซลค่ะ”กันต์ขมวดคิ้ว“ช่วย?”“ค่ะ”“เกิดอะไรขึ้น”“เรื่องมันยาว”เขาเหลือบมองรถที่ติดยาวอยู่ด้านหน้า ก่อนตอบหน้าตาย“ก็ยังอีกนานกว่าจะถึงบ้าน”ซัมเมอร์หลุดหัวเราะ“นี่พี่อยากรู้จริง ๆ ใช่ไหม”กันต์เงียบไปนิดหนึ่ง“อยากรู้แหละ”คราวนี้ตอบตรงกว่าที่เธอคิด“แต่ถ้าไม่อยาก

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   60

    ชอบที่ต้องจำเองว่าของในตู้เย็นเหลืออะไร ชอบที่ไม่มีใครเดินตามเก็บของให้ทุกครั้ง และชอบแม้กระทั่งตอนที่ทั้งสามต้องมานั่งเถียงกันว่าใครเป็นคนลืมซื้อถุงขยะเรื่องเล็กพวกนี้ไม่เคยอยู่ในหัวตอนเธออยู่บ้านแต่พอได้จัดการเอง กลับทำให้รู้สึกว่าชีวิตของตัวเองกำลังค่อย ๆ เป็นของตัวเองมากขึ้นจริง ๆเกือบบ่ายสอง โทรศัพท์ข้างตัวก็สั่นพี่ออกัส : วันนี้พี่น่าจะกลับบ้านช้าหน่อยซัมเมอร์หยิบขึ้นมาตอบSummer : แล้วหนูกลับยังไงไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความใหม่ก็เข้ามาพี่ออกัส : กันต์ไปรับปลายนิ้วเธอหยุดอยู่เหนือหน้าจอครู่หนึ่งเมื่อก่อน เพียงเห็นชื่อของคนที่จะมารับ เธอคงเผลอยิ้มออกมาแล้ววันนี้กลับตอบไปตามความคิดปกติSummer : หนูไปเองได้นะพี่ออกัส : รู้จากนั้นมีอีกข้อความตามมาพี่ออกัส : แต่มันต้องผ่านแถวนั้นพอดีซัมเมอร์อ่านแล้วหัวเราะเบา ๆSummer : ช่วงนี้ทุกคนมีทางผ่านแถวคอนโดหนูหมดเลยนะพี่ออกัสอ่านแต่ไม่ตอบเห็นชัดว่าไม่ได้คิดจะอธิบายอะไรต่อ“อะไร”มีนาเงยหน้าจากโทรศัพท์“พี่ออกัสให้พี่กันต์มารับ”เพียงได้ยินชื่อ สีหน้าของเพื่อนก็เปลี่ยนทันทีซัมเมอร์ยกนิ้วชี้ดัก“ไม่ต้องเริ่ม”“ฉันยังไม่ได้พูดอะ

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   59

    “รู้”“งั้นปล่อยให้ฉันนอน”“แต่วันนี้แกจะกลับบ้านไม่ใช่เหรอ”“กลับตอนเย็น…”คราวนี้คนปลุกเงียบไปซัมเมอร์ยังคงนอนนิ่ง จนได้ยินเสียงมีนาถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เริ่มไม่มั่นใจ“อ้าว ไม่ได้กลับไปกินข้าวกลางวันเหรอ”เปลือกตาของเธอค่อย ๆ เปิดขึ้น“ใครบอกแกว่ากลางวัน”“ไม่มีใครบอก”มีนาหยุดไปนิดหนึ่ง“ฉันจำเอง”ซัมเมอร์นิ่งมองเพื่อนอยู่สองวินาทีเต็ม“แล้วแกจำผิด แต่คนที่โดนปลุกคือฉัน?”มีนาทำหน้าเหมือนเพิ่งคิดตาม ก่อนตอบอย่างไม่รู้สึกรู้สา“งั้นก็นอนต่อสิ”พูดจบก็หมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องซัมเมอร์ลุกพรวดขึ้นนั่งทันที“แต่แกปลุกฉันตื่นแล้ว!”เสียงหัวเราะของมีนาดังขึ้นเอมิที่เดินผ่านหน้าห้องพอดีหยุดมองภาพตรงหน้า มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือกอดแท็บเล็ตไว้แนบตัว“ฉันบอกแล้วว่าอย่าเข้าไปปลุกมัน”“ฉันนึกว่าต้องรีบกลับ”“นึกเองอีกแล้ว”“ก็ใครจะไปจำได้ว่ามีนัดตอนเย็น”ซัมเมอร์คว้าหมอนข้างตัวขึ้นมามีนาเห็นท่าทางก็รีบถอยออกจากประตู“เดี๋ยว ๆ คุยกันดี ๆ —”หมอนลอยผ่านหน้าไปก่อนจะพูดจบมีนาหลบทัน ส่วนเอมิขยับตัวออกจากทางอย่างใจเย็น ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าหมอนใบนั้นจะพุ่งมาทางไหนมันตกแหมะอยู่กลางท

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   58

    ข้อความบนหน้าจอไม่มีอะไรซับซ้อนSummer : หมอบอกว่าไงบ้างคะ แขนโอเคไหมรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าเขาSep : ยังไม่หักเพิ่มครับอีกฝ่ายตอบกลับมาเร็วพอสมควรSummer : ตอบดี ๆ ค่ะเซปหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนพิมพ์ใหม่Sep : หมอบอกดีขึ้นครับ อีกพักหนึ่งถอดสายคล้องได้Summer : งั้นก็ดีค่ะ อย่าเพิ่งไปซ้อมอะไรกับใครล่ะเขากำลังจะตอบต่อ แต่คนของตัวเองเลื่อนเอกสารฉบับใหม่มาตรงหน้าเสียก่อนเซปจึงวางโทรศัพท์ลงข้างมือ แล้วกลับเข้าเรื่องงานเฉินอี้ไม่ได้พูดอะไรไม่ได้ถามว่าใครไม่ได้แสดงให้เห็นด้วยซ้ำว่าเห็นชื่อบนหน้าจอบทสนทนาดำเนินต่อไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง จนเข้าสู่ช่วงที่ทั้งสองฝ่ายเริ่มไล่ตัวเลขชุดสุดท้ายเซปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งระหว่างรอคนของเขาตรวจเอกสารหน้าจอยังเปิดค้างอยู่ที่แชตเดิมรอยยิ้มเล็ก ๆ กลับมาอีกครั้งเมื่ออ่านข้อความล่าสุดเฉินอี้เพียงมองผ่านแต่ครั้งนี้ เขาไม่จำเป็นต้องถามอะไรแล้วชื่อที่เห็นก็เพียงพอและท่าทีของเซปยิ่งบอกมากกว่าคำตอบเสียอีกหลังจากนั้นไม่กี่นาที เซปเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน ขณะปิดเอกสารตรงหน้า“พี่รู้จักซัมเมอร์เหรอครับ”คำถามทำให้บรรยากาศบนโต๊ะเปลี่ยนไปนิดหนึ่งเฉ

Higit pang Kabanata

Maaari mong magustuhan

Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status