Mag-log in“สีน้ำ!” น้ำเสียงสดใสเอ่ยเรียกทำให้คนที่กำลังเดินหยุดนิ่งเพราะเป็นเสียงที่เขาคุ้นเคย
ขวับ! “เก็บดาว!” สีน้ำเรียกชื่อเพื่อนสนิทเขารีบเดินมาหาเธออย่างรวดเร็วท่ามกลางนักเรียนทั้งโรงเรียนที่ให้ความสนใจ ด้วยความที่สีน้ำเป็นหนุ่มฮอต (แก๊งเขามีชื่อเสียในโรงเรียน) “ยัยตัวเล็ก ทำไมไม่บอกล่ะว่าย้ายโรงเรียนมา จะได้มาโรงเรียนพร้อมกัน แล้วไปขอร้องจนคุณอายอมได้เก่งมาก” สีน้ำว่าพร้อมกับยกมือมาลูบหัวเก็บดาวเบา ๆ สองครั้งแล้วก็เอามือลง “อื้อ ตั้งใจมาเซอร์ไพรส์เลยเนี่ย” “เซอร์ไพรส์จริง ก็คิดว่าหลอนทำไมเสียงมาโผล่อยู่นี่” “ฮ่า ๆ ดีใจไหม” เก็บดาวเงยหน้ามองพร้อมยิ้มหวานให้เพื่อนสนิทที่สูงขึ้นมากตอนนี้คงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรได้แล้วล่ะมั้ง “ดีใจจะได้มีเพื่อนกลับบ้าน” “กลับบ้านพร้อมกันแล้วก็มาโรงเรียนพร้อมกันด้วยนะ” เก็บดาวคล้องแขนแก้มใสแก้เขิน เพื่อนใหม่ก็ทำตัวแข็งเป็นท่อนไม้คอยยืนข้าง ๆ ระหว่างนั้นเองที่เพื่อนสนิทกำลังคุยก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาคล้องแขนสีน้ำทำเอาเก็บดาวหน้าเจื่อนเลย “ใครอะสีน้ำ” ผู้หญิงตัวสูงผอมบางใส่แว่นเอ่ยถามสีน้ำอย่างสนิทสนม “เพื่อนสนิทที่เล่าให้ฟังไง เก็บดาว” สีน้ำหันไปพูดกับผู้หญิงคนนั้นด้วยเสียงละมุน “อ๋อ ที่บอกเราว่าเป็นเพื่อนข้างบ้านกันใช่ไหม” ผู้หญิงคนนั้นมองตั้งแต่ปลายเท้าจรดขึ้นมาที่หัวเก็บดาว สายตาดูเหยียดหยาม ชัดเจนว่าคงไม่ชอบเก็บดาว “อืม คนนี้แหละเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กเราเลย” “เก็บดาว นี่เอมแฟนเราเองนะ เอมอยู่ม.6” “เอ่อ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” “อืม ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนสนิทสีน้ำ” เธอยิ้มจาง ๆ “เก็บดาวไปหาเพื่อนกัน เพื่อนรอเราอยู่นาน” แก้มใสดึงแขนเพื่อนปั้นเรื่องโกหก เธอสัมผัสได้ถึงสถานการณ์น่าอึดอัดใจ “เอ่อ สีน้ำเดี๋ยวเราไปหาเพื่อนก่อนนะ” เก็บดาวฝืนยิ้มในใจคือร้องไห้น้ำตาท่วมอก รักแรก (ข้างเดียวหกปี) ของเธอมีแฟน.. “โอเค ไว้เจอกันตอนเย็น” “อืม ไปละบ๊ายบาย..” เก็บดาวพยายามทำน้ำเสียงให้ร่าเริงปกติเหมือนอย่างที่เคย จากจะเซอร์ไพรส์เขากลายเป็นโดนเขาเซอร์ไพรส์เข้าอย่างจัง การได้รับรู้ความจริงที่ไม่ได้เตรียมใจมาก่อนมันทั้งจุกทั้งเจ็บ ความรู้สึกที่ว่าหัวใจแตกสลายมันเป็นนี้เองเหรอ มันรู้สึกชาไปทั้งตัวเลย ‘สีน้ำก็ไม่ใช่เด็กทำไมถึงคิดว่าเขาจะไม่มีใคร..’ “แกโอเคไหม” แก้มถามเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “ไม่เลย..” เก็บดาวฟุบหน้ากอดเพื่อนที่พึ่งรู้จักได้วันเดียวแล้วปล่อยน้ำตาความเจ็บปวดให้ไหลออกมา แก้มใสลูบหลังปลอบใจเพื่อน เก็บดาวไม่รู้เลยว่าจะทำตัวเหมือนเดิมได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรือเปล่า แต่ที่เธอรู้ตอนนี้ เธอต้องออกห่างเขาเพื่อไม่ให้ไปกระทบกับความสัมพันธ์ของสีน้ำกับแฟนเขา กลับกันสีน้ำเองก็รู้สึกได้ว่าเพื่อนสนิทดูแปลกไป ถึงหน้าเธอจะยิ้มแต่แววตากลับเศร้า หรือว่าไม่พอใจที่เขาไม่เคยบอกว่ามีแฟน เคยอ่านเจอว่าถ้าเป็นเพื่อนกันมักจะบอกกันทุกเรื่อง พอมีเรื่องไหนที่มารู้หลังจากนั้นจะเกิดความรู้น้อยใจ ‘ต่อไปคงต้องเล่าให้ยัยตัวเล็กฟังทุกเรื่อง’ “เป็นไรอะสีน้ำ” “เปล่า คิดอะไรไปเรื่อย” “หรือเพราะเพื่อนผู้หญิงเมื่อกี้” “ทำไม” “เป็นแค่เพื่อนกันจริงใช่ปะ” “เป็นเพื่อนสนิท อยู่บ้านข้างกันตั้งแต่เด็กเคยเล่าให้เธอฟังแล้วไม่ใช่เหรอ” “เธอคิดกับเก็บดาวแค่เพื่อน แล้วถามเก็บดาวยังว่าคิดกับเธอแค่เพื่อนหรือเปล่า เคยถามปะ” เอมเป็นผู้หญิงที่ขี้หึงมาก ไม่ชอบให้สีน้ำมีเพื่อนผู้หญิง แล้วพอได้มาเห็นหน้าเก็บดาวยิ่งไม่ชอบ แล้วก็คิดว่าเก็บดาวต้องคิดอะไรกับสีน้ำเกินเพื่อนแน่นอน “ไร้สาระถ้าชอบยัยตัวเล็กต้องบอกเรานานแล้ว ไม่ปล่อยเวลามานานถึงหกปีหรอก” สีน้ำพูดอย่างมีเหตุผล ซึ่งเอมก็คิดแบบนั้น คงไม่มีผู้หญิงคนไหนแอบชอบเพื่อนนานขนาดนั้นโดยไม่ทำอะไร แต่ทฤษฎีนี้คงไม่ใช่กับเก็บดาว.. เธอแอบชอบเขาแต่ไม่กล้าบอก คิดไว้ว่าจะรอเวลาอีกหน่อยแล้วจะบอก แต่กลายเป็นว่าพอรอ เธอดันมาพบกับความผิดหวัง ยังไม่ทันเริ่มจีบ ก็อกหักแล้ว กดติดตาม คอมเมนต์ด้วยน้า เอาใจช่วยเก็บดาวด้วยน้าทุกคนVerapa Condo | วีรภา คอนโดรถซูเปอร์คาร์คันหรูจอดสนิทที่ลานจอดรถด้านล่างคอนโดมิเนียมของเก็บดาวที่อยู่กับแก๊งสาว ๆ อีกสามคน พริ้มฟ้า พราวฝน และวาวรุ้ง และวันนี้พวกเธอต่างออกไปข้างนอกกับ..เพื่อน ๆ ในแก๊งของสีน้ำเหมือนกัน..เขายังไม่ทันได้ปลดเข็มขัดนิรภัย ร่างเล็กข้างกายก็หันมาเอ่ยเสียงหวานกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู“บี๋ เดี๋ยวช่วยหลับตาหน่อยได้ไหม” เก็บดาวเอื้อมมือมาปิดเปลือกตาของเขาไว้หลวม ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาอยู่บนใบหน้าสวยสีน้ำเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เพราะรู้ดีว่ายัยตัวเล็กของเขากำลังมีแผนการบางอย่างเตรียมให้เขาสำหรับวาเลนไทน์นี้“เบบี๋เล่นอะไรอีกเนี่ย”“ไม่ได้เล่น แต่รับรองเลยว่าบี๋จะชอบ” เธอเอ่ยเสียงหวานพร้อมโน้มใบหน้าเข้าไปหอมข้างแก้มชายหนุ่มคนรัก จากนั้นทั้งสองคนก็ลงจากรถซูเปอร์คาร์คันหรูโดยที่เก็บดาวคอยคล้องแขนพาสีน้ำหลับตาเดินมาตลอดทาง“ห้ามแอบดูนะ!” เธอเอ่ยย้ำเตือนน้ำเสียงแข็ง ก่อนจะคล้องแขนเขาพาเดินผ่านโถงทางเดินคอนโดขึ้นลิฟต์“ครับ ๆ หลับตาปิดสนิทเลยเนี่ย”คนตัวเล็กกดมาชั้น 35 เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นที่เธออยู่ เก็บดาวพาเดินต่อมาอีกประมาณ 50 เมตรหยุดล
บนรถ บรรยากาศภายในรถซูเปอร์คาร์คันหรูเงียบสนิท มีเพียงเสียงเพลงสากลจังหวะบีทหนัก ๆ ที่สีน้ำเปิดทิ้งไว้คลอเบา ๆ แสงไฟจากท้องถนนยามเย็นสาดส่องเข้ามาเป็นระยะกระทบเข้ากับช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนเบาะหลังมันไม่ใช่แค่ช่อกุหลาบแดงทั่วไป แต่สีน้ำสั่งทำเป็นพิเศษด้วยการแซมด้วยดอกทานตะวันสีเหลืองสดใสที่ดูขัดกับลุคโหด ๆ ของเขาอย่างสิ้นเชิง“เบบี๋หยิบของให้หน่อย อยู่เบาะหลังน่ะ” สีน้ำเอ่ยขึ้นขณะที่ติดไฟแดง มือหนายังคงบังคับพวงมาลัยด้วยท่าทางสบาย แต่ในใจก็หวั่น ๆ ว่าเธอจะชอบเซอร์ไพรส์นี้หรือเปล่าเก็บดาวขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบถุงใบใหญ่ข้างหลังปรากฏว่านั่นคือช่อดอกไม้เธอหยิบออกมาถือไว้ พอกลิ่นหอมจาง ๆ เตะจมูกและเห็นความตั้งใจในช่อดอกไม้หัวใจเธอก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาทันที“บี๋เอามาให้ดาวเหรอ?”“ต้องให้เบบี๋อยู่แล้วสิ วันนี้วันอะไรล่ะ” เขาตอบสั้น ๆ ตามสไตล์ แต่หูที่เริ่มขึ้นสีแดงกลับปิดความประหม่าไม่มิด “กุหลาบก็น่าจะรู้ว่าแปลว่าอะไร ส่วนทานตะวัน.. คนขายบอกว่ามันหมายถึงการมองแค่เธอคนเดียว”เก็บดาวก้มมองช่อดอกทานตะวันในมือ พลางนึกถึงความหมายของมัน.. ความรักที่มั่นคงและภักดี เหมือนที่เธอเ
“พี่สีน้ำไม่ว่างหรอกค่ะน้อง พอดีพี่สีน้ำมีธุระต้องไปทำกับพี่ต่อ” เก็บดาวเดินมาหยุดข้าง ๆ สีน้ำ สายตาคู่นั้นนิ่งจ้องมองตาเขม็งจนรุ่นน้องคนนั้นเริ่มทำตัวไม่ถูก“เอ่อ.. แต่พวกหนูตั้งใจมาชวน..”“อย่าให้พี่ต้องพูดซ้ำ” เก็บดาวกดเสียงต่ำลงเล็กน้อย เปิดโหมดนางร้ายที่นาน ๆ ทีจะงัดออกมาใช้ทำเอาคนแถวนั้นถึงกับเงียบกริบ“แล้วพี่เป็นอะไรกับพี่สีน้ำคะ เป็นแค่เพื่อนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมต้องมาตัดสินใจแทนกันแบบนี้?” รุ่นน้องคนนั้นถามกลับอย่างไม่ยอมแพ้ โดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังพูดอยู่กับแฟนตัวจริง!สีน้ำที่ยืนฟังอยู่นานยกยิ้มมุมปาก เขาคว้าเอวเก็บดาวให้เข้ามาแนบชิดติดกับเขาต่อหน้าต่อตาคนทั้งลานเกียร์ ก่อนจะหันไปสบตารุ่นน้องคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา“พี่คนสวยคนนี้เขาเป็นแฟนพี่ครับ ชัดเจนพอไหม?”พวกรุ่นน้องหน้าเสียแล้วรีบถอยทัพกลับไปทันที พออยู่กันสองคนเก็บดาวก็ทำท่าจะเดินหนีแต่แขนแกร่งกลับรัดเอวเธอไว้แน่น“หึงเหรอ?” เขาแกล้งถามชิดใบหู“..” เก็บดาวเงียบ แต่ใบหน้าเริ่มขึ้นสีจัด“แล้วหึงได้ไหมล่ะ...” เธอกระซิบถามกลับเบา ๆ“หึงได้สิ ก็เราเป็นแฟนกันนะครับเบบี๋” สีน้ำหัวเราะในลำคอ ชอบใจที่เห็นยัยตัวเล็กของเขาออกอาการห
3 months later Genesis University 🏫Faculty of Engineering | คณะวิศวกรรมศาสตร์ท่ามกลางความพลุกพล่านของเด็กวิศวะตรงลานเกียร์ สีน้ำกำลังยืนพิงเสาปูนต้นใหญ่ มือข้างหนึ่งไถหน้าจอโทรศัพท์เช็กข้อความจากยัยตัวเล็กที่ยังมาไม่ถึง ส่วนอีกข้างก็ถือแก้วอเมริกาโนเย็นคั่วเข้มเอาไว้ ท่าทางนิ่ง ๆ ในชุดเสื้อช็อปสีแดงที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกนั้นทำเอาสาว ๆ ต่างคณะที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นถึงกับต้องเหลียวหลัง เพราะบางคนก็ยังไม่รู้ว่าตอนนี้สีน้ำกำลังศึกษาดูใจอยู่กับเก็บดาวมาได้ระยะหนึ่งแล้วตั้งแต่ธันวาคมปีที่แล้วแต่สำหรับเจ้าตัวนั้นเขาไม่ได้สนใจสายตาใครเลยสักนิด เพราะคนที่เขาสนใจและใส่ใจมีแค่แฟนสาวคนสวยของเขาคนเดียวเท่านั้น รูธพจนกระทั่งมีรุ่นน้องผู้หญิงปีหนึ่งท่าทางมั่นใจคนหนึ่งเดินเข้ามายืนขวางหน้า“เอ่อ.. พี่สีน้ำคะ คือหนูชอบพี่มานานแล้วค่ะ”“..”“พอดีทำขนมเค้กมาฝาก พี่ช่วยรับไว้หน่อยได้ไหมคะ?”เจ้าของชื่อขมวดคิ้วมอง เขาละสายตาออกจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองนิ่ง ๆ สายตาที่คนทั้งคณะรู้ดีว่ามันคือสัญญาณเตือนภัย แต่ดูเหมือนรุ่นน้องปีหนึ่งคนนี้จะยังไม่รู้ตัว เธอพยายามยื่นกล่องเค้กสีชมพูหวานส่งเข้ามาใกล้เขา
“หึ ๆ ยัยตัวเล็ก” ประโยคนั้นทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก สีน้ำก้มมองยัยตัวเล็กในอ้อมแขนที่นับวันยิ่งขี้อ่อยขึ้น เขาหัวเราะในลำคอ สายตาที่มองมามันวูบไหวและเต็มไปด้วยความต้องการจนคนถามเริ่มจะหน้าร้อนผ่าว “ใช่ครับ เพราะว่าทำมากกว่านั้นกลัวจะโดนล้อว่าเสร็จเร็ว” สีน้ำรู้ตัวเองดีว่าร่างกายเขาในตอนนี้เหนื่อยล้าจากการเดินทางตามหาเธอมาหลายวันถ้าจะให้ทำอะไรตอนนี้เขาได้เป็นคนที่สลบคาอกเธออย่างแน่นอน สีน้ำกดจุมพิตลงที่หน้าผากมนซ้ำอีกครั้งก่อนจะช้อนตัวหญิงสาวขึ้นในอ้อมแขน เก็บดาวซบหน้าลงกับอกแกร่ง สูดดมกลิ่นกายหอมสะอาดที่เธอแสนคิดถึง ขณะที่เขาพาเธอเดินตรงไปยังห้องนอน เขาค่อย ๆ วางเธอลงเตียงกว้างที่ถูกปูด้วยผ้าห่มหนานุ่มสีขาวอย่างทะนุถนอมก่อนจะแทรกตัวลงไปนอนเคียงข้าง พร้อมกับดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างกายเพื่อกันความหนาวเหน็บจากอากาศภายนอกที่ตอนนี้ติดลบ ถึงเขาจะเกลียดอากาศหนาวแต่เพราะความหนาวมันทำให้เขาได้ใกล้ชิดเธอ ก็เริ่มจะชอบขึ้นมาบ้างแล้ว และสิ่งที่ให้ความอบอุ่นได้ดีกว่าสิ่งใด คือวงแขนแข็งแกร่งที่ดึงคนตัวเล็กเข้าไปกอดแนบกาย เก็บดาวขยับตัวเข้าหาไออุ่น ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง แขนเรียวโอบกอดเอวเข
Switzerland Grindelwald🇨🇭 22:45 แสงไฟสีส้มสลัวภายในบ้านไม้สนหลังใหญ่ ทำหน้าที่สร้างไออุ่นสวนทางกับอุณหภูมิติดลบด้านนอกหน้าต่าง ที่กระจกบานใหญ่เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของยอดภูเขาสูงที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา บนโซฟาหนานุ่ม สีน้ำและเก็บดาวนั่งเผชิญหน้ากันอีกครั้งหลังจากพูดคุยเคลียร์ใจและตกลงคบกันเป็นแฟนอย่างจริงจัง ระยะห่างที่เคยถูกกั้นด้วยความไม่เข้าใจค่อย ๆ ทลายลงจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสาน หลังจากถ้อยคำง้อและคำขอโทษที่พรั่งพรูออกมาอย่างมากมายจากผู้ชายที่ตอนนี้พร้อมเปิดเผยว่ารักเธอสุดหัวใจแล้ว ความน่าอึดอัดกลับแปรเปลี่ยนเป็นมวลความรักที่อบอวลไปทั่วทั้งบ้านจากพวกเขา “ขอโทษที่ทำให้ดาวเสียใจนะ” สีน้ำเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขายังคงรู้สึกผิดกับคำพูดของตัวเองอยู่มากมาย “ขอบคุณนะยัยตัวเล็ก ที่ยอมให้อภัยผู้ชายปากหมาอย่างเรา” “วันนี้พูดคำว่าขอบคุณกับขอโทษเก่งจังนะคะคุณสีน้ำ” เก็บดาวหยอกเย้าเสียงเบา พลางยื่นมือไปลูบข้างแก้มของเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมา “ถ้าเปลี่ยนเป็นขอบคุณไปทั้งชีวิตเลยได้ไหมล่ะ?” สีน้ำเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาเขาไม่สั่นไหว







