เกมรักเดิมพันหัวใจ

ไอวี่ วัยสิบแปดปี เป็นเด็กสาวหน้าตาสะสวยโดดเด่น ใบหน้าเรียวหวาน ดวงตากลมโตเปี่ยมด้วยความมั่นใจ จมูกได้รูป ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ และเส้นผมสีดำยาวสลวยที่ปล่อยสยายอย่างเป็นธรรมชาติ

ขับรถสปอร์ตสีขาวคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ของเจ้าสัวอธิป ก่อนหญิงสาวจะผลักประตูรถลงมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด

เธอคือ อัยวาริน อัครเศรษฐกุล หรือ ไอวี่

ลูกสาวเพียงคนเดียวของเจ้าสัวอธิปกับอารยา

เมื่อห้าปีก่อน แม่ของไอวี่เสียชีวิต และไม่นานหลังจากนั้น พ่อของเธอก็พารสิกา ภรรยาใหม่ พร้อมเอวา ลูกสาวที่อายุน้อยกว่าเธอเพียงไม่กี่เดือน เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์

ตอนนั้นเอง ไอวี่จึงรู้ว่า พ่อของเธอนอกใจแม่มานานหลายปี และมีอีกครอบครัวมาตลอด เพียงแต่แม่ไม่เคยรู้ความจริง เพราะเสียชีวิตไปก่อน.

นับจากวันนั้น ครอบครัวที่เคยสมบูรณ์ก็ไม่เหลืออีกต่อไป ส่วนไอวี่ก็ไม่เคยยอมรับทั้งผู้หญิงคนนั้นและลูกสาวของเธอว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน

หญิงสาวเดินเข้ามาในห้องรับแขก ก่อนพบเจ้าสัวอธิปนั่งอยู่กับรสิกา ภรรยาคนใหม่ และเอวา ลูกสาวของทั้งคู่

เธอหยุดยืนตรงหน้า ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ป๊าระงับบัตรเครดิตอัยทำไมคะ"

อธิปมองลูกสาว สีหน้าเคร่งเครียด

"หายหน้าไปเป็นอาทิตย์ โทรก็ไม่รับ"

"ถ้าป๊าไม่ทำแบบนี้ แกจะยอมกลับมาคุยกับป๊าไหม"

ไอวี่ถอนหายใจเบา ๆ

"มีอะไรคะ"

"ปกติก็ไม่เห็นป๊าจะสนใจว่าอัยอยู่ที่ไหน"

อธิปนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนเรื่อง

"เรื่องเรียนเป็นยังไง"

"เอวาบอกว่าเปิดเรียนมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว แต่แกยังไม่เข้าเรียนสักวัน"

ไอวี่เหลือบมองเอวา ก่อนหันกลับมาสบตาพ่อ

"อัยไม่อยากเรียนที่เดียวกับมัน"

"ทำไมป๊าต้องส่งมันมาเรียนที่เดียวกับอัยด้วย"

เอวายิ้มบาง ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“เอวาว่าก็ดีนะคะ”

“เราสองคนเป็นพี่น้องกัน เรียนด้วยกันจะได้ช่วยเหลือกัน”

"อัยไม่อยากเรียนที่เดียวกับมัน"

"ทำไมป๊าต้องส่งมันมาเรียนที่เดียวกับอัยด้วย"

เอวายิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

"เอวาว่าก็ดีนะคะ"

"เราสองคนเป็นพี่น้องกัน เรียนด้วยกันจะได้ช่วยเหลือกัน"

ไอวี่หันขวับไปมองทันที

"ช่วยตัวเองให้รอดก่อนเถอะ"

"แล้วก็เลิกสาระแนเรื่องของฉันสักที"

"ฉันไม่ได้พูดกับเธอ อย่าเสนอหน้า"

"ไอวี่!"

อธิปขึ้นเสียงทันที

"พูดกับน้องดี ๆ"

หญิงสาวหัวเราะเยาะเบา ๆ

"น้องเหรอคะ..."

"อัยไม่มีน้อง"

บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที

อธิปถอนหายใจ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ถ้าแกยังทำตัวแบบนี้"

"ไม่กลับไปเรียน"

"เอาแต่ใช้ชีวิตเหลวไหลไปวัน ๆ"

"ป๊าจะตัดค่าใช้จ่ายทุกอย่างของแก"

"บัตรเครดิตทุกใบ ป๊าจะอายัดทั้งหมด"

"จากนี้ ถ้าอยากใช้เงิน ก็หาเอง"

ไอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง

ดูเหมือนครั้งนี้...ป๊าจะเปลี่ยนไปจริง ๆ

เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนหมุนตัวเดินออกจากคฤหาสน์ ขึ้นรถ แล้วขับออกไปทันที.

ไอวี่ขับรถกลับมายังคอนโดหรูใจกลางเมือง

ที่นี่คือทรัพย์สินเพียงชิ้นเดียวที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้ก่อนจากไป

หลังจากพ่อพารสิกาและเอวาเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ ไอวี่ก็เลือกย้ายออกมาอยู่ที่นี่เพียงลำพัง

หญิงสาวเปิดประตูห้อง ก่อนทิ้งกระเป๋าลงบนโซฟาอย่างหมดแรง

สายตาของเธอหยุดอยู่ที่กรอบรูปใบหนึ่งบนชั้นวางของ

เป็นรูปเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังยิ้มกว้างอยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นพ่อ

รอยยิ้มในวันนั้น...

สดใสจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมของตัวเธอในวันนี้

ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ ลูบผ่านกระจกของกรอบรูปเบา ๆ

ก่อนภาพในอดีตจะค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในความทรงจำ

...

ตอนนั้นเธอเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย

วันประกาศผลสอบกลางภาค

ไอวี่ทำคะแนนได้เต็มทุกวิชา

เธอดีใจจนรีบหยิบโทรศัพท์โทรหาพ่อทันที

"ป๊า! หนูสอบได้เต็มทุกวิชาเลยนะ!"

เสียงหัวเราะจากปลายสายดังขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

"เก่งมากลูก"

"เย็นนี้ป๊าจะไปรับ ไปฉลองกันสองคน"

เพียงคำพูดนั้นก็ทำให้ไอวี่ยิ้มกว้างตลอดทั้งวัน

เธอนั่งรออย่างมีความสุข

รอจนโรงเรียนเลิก

รอจนเพื่อนกลับบ้านกันหมด

รอจนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม

และรอ...จนฟ้ามืด

แต่รถของพ่อ...

ไม่ก็มาสักที

ไม่นาน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"ไอวี่...ป๊าขอโทษนะ"

"เอวาไม่สบาย ป๊าต้องพาไปโรงพยาบาล"

"ไว้วันหลังนะลูก ป๊าจะชดเชยให้"

เธอเงียบไปพักใหญ่ ก่อนตอบกลับเพียงสั้น ๆ

"ค่ะ..."

วันนั้น...

ไอวี่ไม่ได้เสียใจที่พลาดมื้อฉลอง

แต่เธอเพิ่งเข้าใจความจริงบางอย่าง

ตั้งแต่วันที่รสิกาและเอวาเข้ามาในชีวิตของพ่อ

คนที่พ่อเลือกเป็นอันดับแรก...

ไม่ใช่เธออีกแล้ว

ตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่ต้องเลือกระหว่างเธอกับเอวา

คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง...

มักเป็นเธอเสมอ

ไอวี่ค่อย ๆ วางกรอบรูปลงตามเดิม

......................