9

มัธยมศึกษาปีที่ 5 เทอมสอง

เวลาผ่านไปแล้วหนึ่งปีครึ่งที่เก็บดาวย้ายมาเรียนโรงเรียนสาธิตเจเนซิส ความตั้งใจแรกคือมาอยู่ใกล้สีน้ำเพื่อนสนิทข้างบ้าน แต่สิ่งที่วาดฝันไว้มันก็พังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อเธอรู้ว่าเขามีแฟน..

เธอเริ่มห่างเหินกับเขา จากที่เมื่อก่อนคุยกันทุกวันก็นาน ๆคุยกันที มีเจอหน้ากันบ้างที่โรงเรียน ก็แค่ทักทายแล้วแยกย้าย ถึงจะอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีเดียวกันก็ไม่ได้แปลว่าจะเจอหน้ากันทุกวันได้หรอก แล้วยิ่งอยู่กันคนละห้องคนละตึกด้วย.. เธอเรียนสายศิลป์ภาษา เขาเรียนสายวิทย์คณิต

แล้วที่เคยบอกว่าจะมาโรงเรียนพร้อมกัน กลับบ้านด้วยกันเธอก็ขอให้คุณลุงขับรถมาคอยไปส่งมารับ คนเป็นแม่อย่างนรินดาก็รู้สึกว่าเด็กสองคนดูไม่ค่อยสนิทกันเหมือนเดิม ทั้งที่ปกติปิดเทอมจะต้องนัดไปเที่ยวเล่นกันตลอด

17:45 PM

สวนรื่นรมย์ส่วนกลางหมู่บ้าน 🪴

เก็บดาวออกมานั่งเล่นหลังจากกลับจากเรียนโดยให้คนขับรถแวะส่งเธอทิ้งไว้ เดี๋ยวเธอจะเดินกลับบ้านเอง วันนี้มีเรื่องให้เธอคิดเยอะเลย อีกอย่างคือสีน้ำนัดเธอมาคุยที่ประจำของพวกเรา ซึ่งเธอยังไม่รู้เลยว่าเขาจะคุยเรื่องอะไร หรือจะสงสัยที่เธอทำตัวห่างเหิน หวังว่าสีน้ำจะยังจับไม่ได้ว่าเธอรู้สึกยังไง แล้วสีน้ำจับสังเกตคนเก่งมากโดยเฉพาะกับเธอ เก็บดาวถึงได้เลือกจะหลบหน้า

“เก็บดาว” น้ำเสียงปกติของเขาเอ่ยเรียกจากด้านหลังทำให้เก็บดาวที่คิดอะไรฟุ้งซ่านต้องหยุดเอาไว้แค่นั้น

“ว่าไง สีน้ำ” เธอหันไปหาเขาตอบกลับด้วยเสียงสดใสโบกมือบ๊ายบายทักทายทำเหมือนปกติแต่ในใจกลับหวาดหวั่น

“รอนานหรือเปล่ายัยตัวเล็ก” เขายิ้มออกมาจาง ๆ แล้วเอ่ยถามต่อทั้งน้ำเสียงแล้วก็สีหน้าแววตาหม่นหมองเก็บดาวสัมผัสได้ว่าเขากำลังมีเรื่องเศร้าในใจ

“ไม่นานเราพึ่งมาถึงเลย”

“เฮ้อ!”

สีน้ำเดินมาแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างเก็บดาวบนเก้าอี้ไม้ริมน้ำถอนหายใจออกมาแรงมาก จากนั้นเขาก็หันมาโอบกอดเพื่อนสาวคนสนิท เก็บดาวไม่ได้ตกใจอะไรมากกับการโดนเขากอด เพราะว่าเขากับเธอกอดปลอบกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น”

“ฮึก”

“สีน้ำเป็นอะไร”

เก็บดาวกอดตอบแล้วลูบหลังสีน้ำไปด้วยเพราะว่าตอนนี้เขากำลังร้องไห้.. เก็บดาวลืมไปแล้วว่าสีน้ำร้องไห้ล่าสุดตอนไหน เขาเป็นคนที่เข้มแข็งและเก่งมาก ขนาดโดนแม่บังคับให้เรียนศิลปะแกะสลักจนมือพองเขายังไม่ร้องไห้เลย แล้วเรื่องอะไรกันที่ทำให้เด็กหนุ่มสุดแกร่งของเธอเสียน้ำตา

“เล่ามาเถอะเราพร้อมรับฟังทุกเรื่อง”

“เอม เอมนอกใจเรา”

“เขานอกใจเราไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่น..”

“ฮะ..”

ในเวลาแบบนี้ถ้าเธอดีใจมันจะผิดไหม แต่รู้ว่าต้องปลอบเขาก่อน เธอไม่อยากมีความสุขบนความทุกข์ของเขาแล้วเรื่องที่สีน้ำโดนมันแรงมาก ขนาดที่เธอโล่งใจที่เขาหลุดพ้นจากผู้หญิงนิสัยเสียที่ชื่อเอมได้สักที ซึ่งเธอได้ยินมาสักพักแล้วว่าคนชื่อเอมเปลี่ยนไปตั้งแต่ขึ้นมหาวิทยาลัย

“ทำไมถึงรู้ว่าพี่เอมนอกใจ” เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ผู้ชายคนนั้นทักมาบอก แล้วเอมก็ยอมสารภาพกับเราตรง ๆ เราควรจะทำยังไงดีวะ มันเจ็บมากเลยเราไม่ได้อยากร้องไห้เลย แต่น้ำตามันไม่หยุดไหลเลยเก็บดาว”

สีน้ำกอดเก็บดาวแน่นขึ้น เธอลูบหลังพร้อมเอ่ยคำปลอบใจเท่าที่จะทำได้

“เจ็บแล้วร้องไห้มันก็ถูกต้องแล้ว การร้องได้ไม่ได้แปลว่าแกอ่อนแอ”

“มันแปลว่าแกเป็นมนุษย์มีความรู้สึกสุขได้ก็เศร้าได้”

“ร้องไห้ออกมาให้สุดแล้วกลับมาเข้มแข็งมีความสุขให้มากกว่าเดิม สีน้ำไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ จะมามัวเศร้าอยู่ทำไม”

“ต้องใช้ชีวิตให้มีความสุขมาก ๆ จนคนที่ทำร้ายสีน้ำสำนึกผิดที่ทิ้งคนดี ๆ อย่าแกไป”

“อือ.. ขอบคุณดาวมากเลยนะ”

“เอมขอโอกาสแก้ตัว เราควรให้โอกาสนั้นไหม”

“ไม่!” เก็บดาวเผลอลืมตัวแล้วตอบออกไปเสียงดังก่อนจะรีบพูดประโยคต่อมา

“อย่าเลยถ้ามีครั้งแรกก็จะมีครั้งต่อไป คนนอกใจไม่มีมีใครไม่ตั้งใจก่อนทำลงไปหรอกนะ”

“ถ้าไม่อยากกลับไปเป็นคนโง่ก็อย่าเอาตัวเองกลับไปให้เขาหลอก” เธอผละตัวออกห่างเขาเป็นเวลาเดียวกับที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดินพอดี แสงสีส้มตัดกับท้องฟ้าสีม่วงในตอนเย็น

“ฟังอยู่ใช่ไหม”

“อืม เข้าใจแล้วเราจะไม่กลับเป็นคนโง่ซ้ำสอง”

“ดีมากเพื่อน”

เก็บดาวยิ้มให้กำลังใจแล้วดึงสีน้ำเข้ามากอดปลอบอีกครั้ง แต่เมื่อเจอคำถามของสีน้ำก็ทำเอาหัวใจดวงน้อยของเธอแทบร่วงหล่นลงไปอยู่ปลายเท้า

“ก่อนหน้านี้ทำไมเก็บดาวถึงหลบหน้าเรา”

“ไม่สบายใจเรื่องที่เรามีแฟนใช่ไหม”

“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร” เก็บดาวหันกลับมามองริมน้ำก้มหน้าลงเล็กน้อยซ่อนอาการโกหก

“โกหก เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ”

อึก! เจ็บจี๊ด ลืมไปได้ไงว่าสำหรับเขา เธอมันก็แค่เพื่อนสนิทข้างบ้าน.. ยิ่งใกล้เขาก็ต้องทนฝืนกลืนความรู้สึก

“อืม เป็นเพื่อนกัน”

“ทำไมเวลาเจอกันที่โรงเรียนถึงหลบหน้าล่ะ”

“ไม่ได้หลบ มองไม่เห็น”

หมับ! สีน้ำยื่นมือไปกุมใบหน้าเล็กของเก็บดาวกันมาสบตา เขาจ้องเข้าไปในดวงตากลมโต

“โกหกอีกแล้ว ไม่อยากเป็นเพื่อนกับเราแล้วเหรอไม่อยากจะมีเราอยู่ในชีวิตแล้วใช่ไหม”

“ไม่ใช่นะ! อยากเป็นอยู่แล้ว อยากมีแกอยู่ในทุกช่วงเวลาเลย” เก็บดาวพูดโพล่งออกไปเมื่อสีน้ำบอกว่าเธอไม่อยากมีเขาแล้ว

“ถ้าอยากมีกันแล้วทำตัวห่างเหินทำไม”

“ก็แค่เว้นระยะห่าง ตอนนั้นไม่อยากทำให้แฟนแกรู้สึกไม่ดี สนิทกับผู้หญิงคนอื่นมันจะดูไม่ดีแล้วแฟนแกก็จะไม่สบายใจด้วย”

“แล้วเราก็เรียนกันคนละตึก เพื่อนก็คนละกลุ่ม ไม่ได้ทำตัวห่างเหินอย่างที่สีน้ำคิดหรอก สถานการณ์มันทำให้เราต้องห่างกันต่างหากล่ะ”

“มันน่าอึดอัดนี่นาถ้าเราไปทำตัวสนิทกับแกแล้วแฟนแกหึงหวงขึ้นมาจะทำไง แล้วคนอื่นก็จะมองว่าเราไปอ่อยแกอีก” เก็บดาวเป็นคนคิดอะไรเยอะ ถึงจะชอบสีน้ำมากเธอก็ไม่อาจจะทำตัวแย่ ๆ เช่นการเอาตัวเองไปอยู่ในพื้นที่ที่ไม่ใช่ของเธอ

“ก็เรื่องของคนอื่น เราเป็นเพื่อนกันแต่เด็กแล้วนะ”

“หรือว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น เก็บดาวชอบเราเหรอ”

“เอ่อ เปล่านะ..” สถานการณ์ในตอนนี้ยังไม่เหมาะกับการบอกชอบเขา

“เห็นไหมเราสองคนไม่ได้ชอบกันเกินเพื่อนสักหน่อย”

“ต่อไปห้ามหลบหน้าอีกนะ”

“รู้แล้ว..ไม่หลบแล้ว”

“ดีมากยัยตัวเล็ก”

สักวันหนึ่งคงมีเวลาเหมาะสมให้เธอได้บอกความรู้สึกที่มีต่อสีน้ำ เก็บดาวหวังไว้แบบนั้นนะ

เอาใจช่วยเก็บดาวด้วยยค้าบ กดไลก์ กดใจ เพิ่มเข้าชั้น และแวะกดติดตามไรท์ด้วยน้า