LOGINNang makita ni Amanda ang madilim at seryosong mga mata ni Jonathan na nakatutok sa kanya, para bang may marahas na bagyong bumalot sa buong paligid.Lumapit si Jonathan at bumulong sa kanyang tainga.. "Hindi ba't ang pinakamahalaga rito ay ang katotohanan na magkasama tayo sa likod ng asawa mo?"Nanigas ang buong katawan ni Amanda. Totoo namang nagtatago sila sa likod ni Warren habang magkasama sila ngayon. Pero ang totoo, hiwalay na sila ni Warren, kaya malaya siyang makasama ang kahit sino nang walang pumipigil!"Ako—"Bago pa man siya makapagsalita para depensahan ang sarili, hinawakan na ni Jonathan ang kanyang baba at muling sinakop ang kanyang mga labi para patahimikin siya. Sa pagkakataong ito, naging banayad at puno ng pasensya ang kanyang mga halik.Walang pagmamadali. Wala siyang pakialam kung ilang piye lamang ang layo nila sa taong tinatawag niyang "asawa" sa harap ng publiko.Nanlaki ang mga mata ni Amanda sa matinding gulat.Nanginginig siyang nagpumiglas. Hinding-hindi
Hinawakan nito nang mahigpit ang kanyang baywang para ilapit nang lubusan sa sarili. Hindi pa nagtatagal nang marinig nila ang mga yapak ng mga taong papalapit sa restroom, tila may gustong umihi o mag-ayos.Lalo tulong nataranta si Amanda sa narinig.Mas lumala ang kanyang panic nang may marinig siyang tumawag sa pangalan ng kararating lang…"Warren!"Nanlaki ang mga mata niya sa matinding gulat. Hindi nga ba siya nagkakamali?Si Warren nga! Ito ang papasok ng banyo..Habang papalapit nang papalapit ang mga yapak, mas lalo ring lumalala ang kaba sa dibdib ni Amanda. Wala na siyang ibang nais kundi ang itulak ang lalaki at magmamadaling lumabas.Pero bago pa man dumampi ang kanyang mga dalari sa doorknob, mabilis siyang hinila pabalik ni Jonathan."Nagmamadali ka bang batiin ang asawa mo?" tanong nito habang nakangiti nang may halong panunuya.Namula sa inis ang noo ni Amanda. Hindi niya maintindihan si Jonathan..Anong pagbati ang sinasabi nito? Hinding-hindi niya gagawin 'yon!"Magul
Binalot si Amanda ng pamilyar na amoy ng lalaking nakayakap sa kanya. Agad niyang nakilala kung sino ito—si Jonathan.Nagpumiglas si Amanda habang nakakaramdam ng matinding alarm at kaba."Bitawan mo ako!"Hindi pa tapos ang funeral, bakit siya kinaladkad nito sa loob ng men's restroom?Hindi ba ito natatakot na may makakita sa kanila? Kasunod nito, biglang yumuko si Jonathan at hininalikan ang kanyang malambot at mapulang mga labi.Nanlaki ang mga mata ni Amanda sa gulat. Kusa siyang umurong at iniligpit ang ulo upang iwasan ang halik na iyon. Pero mahigpit na hinawakan ng lalaki ang likod ng kanyang ulo at mas lalo pang pinatingkad ang intensity ng halik.Nanginginig ang kanyang mga pilikmata habang nakatitig sa itim na itim at malalim na mga mata ng lalaki. Masyadong malalim iyon, puno ng matindi at agresibong pagnanasa na angkinin siya. Itinukod niya ang kanyang dalawang kamay sa dibdib nito para itulak palayo.Pero masyadong marubdob at mariin ang halik ni Jonathan.Hindi niya ito
Unang nag-alay ng isang minutong katahimikan sa harap ng larawan ng namatay, at saka naglakad patungo sa mga naulila. Dahil sa labis na pighati, hindi na makatayo si Lorna, ang ina ni Frederick kaya nakaupo lamang ito sa silyang inilaan para dito..Si Arthur naman ay medyo matatag pa, bagama't kailangan pa ring kumapit sa gilid ng upuan para mapanatili ang kanyang emosyon."Isang taos-pusong pakikiramay!"Lumapit si Jonathan sa kanila at mahinang sinabi ang mga salitang ito, kasabay ng mahigpit na pakikipagkamay kay Arthur.Nagsimulang humagulgol si Lorna...Ilang beses siyang pinayapa ni Jonathan bago isa-isang nakipagkamay sa iba pang miyembro ng pamilya. Si Amanda naman ay nakatayo sa pinakadulo ng linya ng mga naulila, suot ang kanyang itim na damit at nakaayos ang buhok.Tahimik at walang imik.Kitang-kita ang pagiging kalmado at tahimik ng kanyang buong presensya. Nang humarap si Jonathan sa kanya, iniabot nito ang kanyang kamay.Nagulat si Amanda nang makita ito.Bakit nandito
"Pasensya na po, Ma'am, hindi ko po sinasadya!" Nataranta na paghingi ng tawad ng kasambahay.Nakatayo si Sally sa malapit at nagpanggap na galit: "Ano bang ginagawa mo? Isang simpleng trabaho hindi mo pa magawa ng maayos!"Alam na alam ni Amanda na kung hindi dahil sa utos ni Sally, hinding-hindi maglalakas-loob ang kasambahay na gawin iyon. Gusto lamang ni Sally na bigyan siya ng lesson at iparamdam ang hiya dahil ipinagtanggol siya ni Warren kanina. Pero sa totoo lang, gusto na rin naman niyang makaalis sa hapag-kainan."Ayos lang po, maglilinis lang ako. Nasaan po ang kwarto ko?"Dati, tuwing dinadala siya ni Warren sa mansiyon na ito, sa guest room palagi siya pinatutulog. Kung mag-iiba man ang patakaran ngayon, siguradong mas lalong magagalit si Sally.Mabuti na rin iyon para hindi niya kailangan makisalo sa kwarto kay Warren. Nang marinig ni Sally na kusa itong hihingi ng guest room, medyo kumalma ang mukha nito."Doon ka sa dati!" malamig na sagot nito.Tumayo agad si Amanda at
Kahit noong makita pa siya ng ina ni Warren , nanatili pa ring malamig ang ekspresiyon nito. Sa buong oras ng hapunan, para bang wala siyang presensya at tuluyan siyang binalewala.Ang buong atensyon at mga pagkaing inilalagay nito sa plato ay para lamang sa anak na si Warren, habang punong-puno ng pag-aalaga ang mga salita nito sa nag-iisang anak. Sanay na si Amanda sa ganitong trato, kaya wala na siyang pakialam. Hindi na siya apektado pa sa mga nangyayari..Dati, sa mahigit isang taon niyang pagiging asawa ni Warren at manugang ng pamilyang ito, ilang beses ba siyang tiningnan nang maayos ni Sally? Palaging ang anak lang nito ang nakikita ng matanda.Balak na lamang niyang kumain nang tahimik at umalis pagkatapos. Pero bago pa man siya matapos, biglang ibinaling ni Sally ang mga mata sa kanya at sinimulan siyang punahin."Amanda, have you been too busy lately? The whole family has been busy preparing for Frederick's funeral, but you—you seem like a completely different person. Bakit
UMALIS si Amanda sa clinic, kinuha ang gamot, at dali-daling lumabas ng ospital.Nang maalala niya ang nangyari kanina, how a male doctor ordered her to take off her pants and examined her—hindi niya maiwasang mamula ng todo. Kapag kumalat ang balitang iyon, she wouldn’t be able to face anyone anymo
“Hubarin mo… then lie down!”Kasabay ng isang mababa at malamig na boses ng lalaki. Biglang kumabog ang dibdib ni Amanda sa narinig.. Hindi niya alam kung kailan siya nagkaroon ng ganitong klaseng sakit, something she couldn’t even explain, a kind of shameful condition. Kapag umaatake ito… she just
HALATANG hindi inaasahan ni Dr. Jonathan Ramirez ang sitwasyon. Pero pareho naman silang adults, some needs don’t need to be said. At alam din niyang may kondisyon si Amanda.“Sir…” ani niyang pabulong. Nanigas si Amanda. Parang nag-hang ang utak niya nang narinig ang boses ng lalaki sa kabilang lin
NAKAKUNOT ang noo ni Amanda. He actually promoted her to executive assistant?Hindi kaya pinapahamak lang siya nito?“Sir… I’ve never worked as an assistant before. Baka hindi ko kayanin…” agad niyang sagot dito bilang pagtanggi sa promotion nito. Sa totoo lang, ang laman ng isip niya…was something







