LOGINTinawag si Harmony sa opisina ng hepe noong hapon. Pagkapasok pa lang niya, tumayo agad si Billy at siya pa mismo ang humila ng upuan para sa kanya. “Harmony, upo ka muna, sit down.”Medyo nagtaka si Harmony sa sobrang asikaso niya. Umupo siya at diretsong nagtanong, “Sir, may kailangan po ba kayo sa akin?”Umupo si Billy sa tapat niya, paulit-ulit na hinihimas ang mga daliri na parang nag-iisip kung paano magsisimula. Hindi naman nagmamadali si Harmony, tahimik lang siyang naghihintay.“Harmony,” sabi ni Billy matapos ang sandali, “mahigit dalawang buwan ka na sa department natin, ’di ba?”Tumango si Harmony. “Opo.”“Bakit mo nga ba pinili ang cardio-thoracic surgery noon?”“Habang nag-i-intern ako abroad, nakakita ako ng isang heart transplant na ginawa ng mentor ko. Sobrang impactful. Doon ko naramdaman kung gaano kahalaga ang puso sa isang tao.”“Naiisip mo bang magpunta sa ibang department, bukod sa cardio?”Bahagyang nagulat si Harmony at tumingin diretso kay Billy. “Sir,
Hindi alam kung ano ang sinabi sa kabilang linya, pero bigla ni Leign pinunasan ang luha at napangiti. “Uncle, you're the best talaga.”Pagkababa ng tawag, mahigpit niyang hinawakan ang cellphone at ngumiti nang may halong tagumpay.“Harmony, kahit gaano ka pa kagaling, kapag nakaaway mo ako, huwag ka nang umasa na makakatagal ka pa sa ospital na ’to.”*Samantala, walang kaalam-alam si Harmony na kaya palang umabot sa ganitong kababawan si Leign. Matapos niyang asikasuhin ang mga pasyente at makita na halos oras na ng uwian, nagpunta na siya sa locker room para magpalit ng damit.May ilang kasamahan din doon. Mukhang may pinag-uusapan sila at nang makita siyang pumasok, bigla siyang tinanong ng isa, parang casual lang. “Ay, Doctor Harmony, kilala mo naman ang Auspicious Company, ’di ba?”Kumislap ang mata ni Harmony. Hindi pa siya nakakasagot nang may isa pang sumagot. “Hello, doctors tayo, impossible namang hindi natin alam ang Auspicious.”“Eh iniisip ko lang kasi, kakabalik
Nakaupo si Leign sa pwesto niya, parang walang nangyari habang tuloy-tuloy na nagta-type sa keyboard.Nakatutok sa kanya ang malamig na tingin ni Harmony.“Sinadya mo ‘yon,” diretso niyang sabi.“Ha? Ano?” pa-simpleng sagot ni Leign, parang walang bigat.“Hindi mo kailanman sinabi sa akin ang tungkol sa Bed 11.”Kunwari’y nag-isip sandali si Leign, tapos saka sumagot nang parang wala lang. “Ah, siguro nakalimutan ko.”Bago mag-opera si Harmony, halos isang oras silang magkasama sa iisang opisina. Sa loob ng isang oras na ‘yon, hindi niya man lang naalala?At sa tono pa lang ng sagot nito, halatang hindi niya talaga sineseryoso.“Leign, alam kong may sama ka ng loob sa akin,” malamig na sabi ni Harmony. “Pero hindi pwedeng gawing biro ang tungkol sa pasyente. May konsensya ka pa ba bilang doktor?”Kahit si Lyle, na mayabang at unang-una pa siyang hindi gusto, hindi kailanman gumamit ng dirty tricks sa trabaho. Dahil alam ng lahat na kapag sa trabaho ka naglaro, pasyente ang pin
Lumingon ang kaanak, at doon nakita ni Harmony ang mukha nitong halatang pinagdaanan na ng maraming hirap sa buhay, basang-basa ng luha.Para sa ibang tao, ang ilang daang piso ay katumbas lang ng isang kainan. Pero para sa iba, iyon na ang pwedeng magligtas ng buhay.Nang makita si Harmony, bahagyang gumalaw ang labi ng kaanak, pero walang lumabas na salita. Ngayon na kaharap na niya si Harmony, bigla siyang nawalan ng lakas ng loob na ulitin ang mga salitang sinabi niya kanina.Simula nang ma-admit sila, malinaw na malinaw sa kanya kung paano sila tinulungan ni Doctor Harmony. Alam niyang hirap ang pamilya nila sa pera, kaya kung ano ang pwedeng tipirin, tinipid na talaga nito. Nang sabihin ng pamilya na may low protein ang dugo ng pasyente, inirekomenda ni Doctor Harmony ang albumin para mas mabilis gumaling. Kahit masakit sa bulsa, nagdesisyon silang pumayag.Ilang araw na tinurukan, at totoo namang gumanda ang kondisyon. Pero syempre, pera pa rin ang problema, hindi naman pwed
“Doctor Harmony, hinahanap po kayo ng pasyente sa Bed 4.”Tumunog ang intercom sa opisina, boses ng nurse ang maririnig. Tumayo si Harmony at lumabas ng opisina.Pagbalik niya, sakto na sa oras ng kain.“Doctor Harmony, sabay na tayo sa canteen,” sabi ni Zenaida habang tumatayo mula sa puwesto niya.“Sige,” sagot ni Harmony.“Gusto mo ba ng milk tea? Bigla akong nag-crave, treat ko na.”“Hindi ba sabi mo last time magda-diet ka?”“Ay, last time ‘yon. This time, iba na,” tawa ni Zenaida.Magkatabi silang naglakad palabas. Ang iba pang nasa opisina ay paisa-isa na ring bumababa para kumain.Si Leign na lang ang naiwan.Dahil sa koneksyon ng pamilya niya, marami ang pilit na nakikipag-close sa kanya, pero walang talagang naglalakas-loob na makipagkaibigan nang totoo.Samantalang si Harmony, gusto siya ng mga doktor, gusto rin siya ng mga nurse. Madalas siyang yayain na mag-duty nang magkasama o sabay kumain.Mas nauna namang dumating si Leign sa department, mas matagal na rin
Hindi mapigilan ni Harmony na tumaas ang gilid ng labi niya, halatang napapangiti.Kamakailan, nahilig si Gerry sa pangingisda at balak na niyang bumili ng fishing gear. Ilang araw ding nag-research sina Darien at Harmony, kaya iyon ang napili nilang birthday gift para sa kanya.Pagdating pa lang sa bahay ng mga Legaspi, excited na agad si Daria at siya na mismo ang nag-doorbell.Gaya ng inaasahan, si Gerry ang nagbukas ng pinto.Paglabas pa lang niya, agad nang tumunog ang malinaw at masiglang boses ni Daria.“Happy birthday po, Grandpa! Sana laging healthy kayo, may good luck tapos matupad lahat ng wishes niyo, at laging masaya!”Sabay iniabot niya ang drawing na hawak niya, pati ang isang bouquet ng bulaklak.Sunod-sunod, parang sanay na sanay. Napatingin si Harmony na parang hindi makapaniwala.Saan ba natutunan ng batang ‘to ang script na ‘yan? Birthday song lang naman ang itinuro niya.Mula sa gilid, maririnig ang boses ni Darien na may halong biro. “Mukhang tataas na na
Nakapark ang kotse ni Darien sa tapat ng isang lumang apartment complex. Tahimik siyang tumayo sa tabi ng sasakyan habang pinagmamasdan ang paligid.Luma na ang lugar, ang pagitan ng mga gusali ay masyadong dikit-dikit, iba-iba ang hugis at taas ng mga ito, at hindi pare-pareho ang pagkaka-orient.
Pagkarinig ni Harmony, mabilis siyang umiling. “H-Hindi ko na siya gusto.”Nang marinig iyon, ngumiti si Darien at lumuwag ang pagkakunot ng kanyang noo. “Okay, basta hindi mo na siya gusto. Kung hindi kasi…”“Kung hindi ano?” tanong ni Harmony, naguguluhan.Tinitigan siya ni Darien. Kung totoo n
Uminit ang mukha ni Harmony nang hindi niya namamalayan.“Tapos na. Subukan mo nang imulat ang mata mo,” sabi ni Darien, ang boses niya ay parang may magnet, malumanay at malapit sa tainga niya.Maingat na dumilat si Harmony.Una niyang nakita ay ang mukha ni Darien, napakalapit nito sa kanya. Sa
“Hindi naman ako ang anak mo,” bulong ni Harmony habang ngumunguya ng kendi.Narinig iyon ni Darien at napangiti. “Hindi naman mahalaga kung anak kita o hindi. Ang mahalaga, mapasaya ka.”Dahil sa simpleng sinabi niya, muling lumambot ang puso ni Harmony.Binalatan niya ang kendi at isinubo ito.







