LOGINMisha’s POV
Umuwi ako sa bahay na lugmok na lugmok si papa habang nakaupo sa sala. Ang saya-saya ko pa naman kasi kakatapos ko lang makipag-bonding sa mga kaibigan ko.
Napatingin tuloy ako kay mama para magtanong kung anong nangyari sa kaniya. Sinabi niya na niloko si papa ng mga supplier sa mga farm namin. Halos milyon-milyon ang nalugi sa amin kaya naman ngayong araw lang din, lima sa mga malalaking farm namin ay nakasanla na. Hindi na raw alam ni papa ang gagawin para mabawi ang lahat ng ‘yon. Daig pa nito ang natalo sa sugal. Masyado siyang nagtiwala sa mga taong ‘yon na mga scammer pala.
Lumapit ako sa kaniya. Ngayon ko lang kasi nakitang ganitong si papa. Siya kasi, madalas masaya lang, palangiti at maingay kapag masaya siya. Ngayon, tulala at parang sinukluban ng langit at lupa.
“Papa, huwag ka nang malungkot diyan. Makakaisip din tayo ng paraan para mabawi ang mga nawala sa atin,” sabi ko sa kaniya nang tabihan ko siya sa sofa.
Tumingin siya sa akin at saka ngumiti. “Mayroon na nga akong naisip, anak,” sagot niya sa akin. Tama nga ako ng hinila, mabilis lang itong malulusutan ni papa kasi matalino at madiskarte rin siya sa buhay.
“Matalino ka talaga papa. Pero, anong solusyon po ba ‘yang naisip niyo?” tanong ko sa kaniya kasi naintriga na rin ako.
“Namatay na ‘yung may-ari ng pinaka malaking company ng luxury car sa Pilipinas. Kaibigan ko ‘yon. Nakakalungkot nga nang mabalitaan ko iyon kahapon. At alam mo ba na ang papalit sa kaniya ay ang nag-iisa niyang anak na si Everett Tani. Siya ‘yung ninong mo na sinasabi ko sa ‘yo. Ang gusto kong mangyari, paglapitin kayong dalawa. Dapat kayo ang magkatuluyan, anak.”
Napatayo ako bigla nang sabihin niya ‘yon. “Papa, seryoso po ba kayo diyan?” napataas tuloy ang boses ko. Hindi ako makapaniwalang ganoon ang solusyon na sasabihin niya sa akin.
Tumayo rin siya at saka hinawakan ang magkabila kong balikat. “Anak, iyon na lang ang tanging paraan na naiisip ko. Seryoso ako rito. Tiba-tiba ka rito kapag si Everett Tani ang napangasawa mo. Napakayamang pamilya ng mga Tani. Hindi ba’t mahilig ka sa mga magagarang kotse. Kapag siya ang naging asawa mo, lahat ng klase ng mga luxury car, puwedeng-puwedeng mapunta sa iyo.”
“Pero ninong ko kamo siya! Mayroon bang ganoon? Nagkatuluyan ang inaanak at ang ninong? Yuck! Hindi ko kayang gawin ‘yan, papa. Kung ‘yan lang din pala ang naiisip mo para mabawi ang mga nakasanla natin mga farm, tumigil na po kayo kasi hindi ako papayag!”
Magsasalita pa sana siya, pero patabog na akong lumayas sa tabi niya. Umakyat ako sa kuwarto ko para kunin ang bag, mga card, alahas at mga perang naitabi ko. Alam kong hindi titigil si papa sa kakaudyok sa akin sa kagustuhan niyang iyon kaya lalayasan ko muna sila.
“Saan ka pupunta?” tanong niya nung makitang aalis na ako sa bahay namin.
“Kay Jake, sa boyfriend ko po. Magtatanan na kami,” prangkang sagot ko sa kaniya. Iyon naman talaga ang plano ko. Mainam na rin na alam nila para matigil na siya sa kahibangan niya.
“Anak, please, makinig ka sa papa mo. Huwag kang umalis,” pigil din sa akin ni mama pero kahit sino sa kanila ay wala akong pinakinggan. Umalis pa rin ako sa bahay namin.
Tinawagan ko agad si Jake para sabihing magtatanan na kami. Pumayag naman ito pero sa isang kundisyon. Gusto niya munang matikman ako sa kama, pagkatapos ay saka na raw niya ako ibabahay. Bahala na, tapos na ako sa era ng pagiging mabait at pabebe ko. Oras na rin siguro para magpaka-bitch. Gusto ko na ring maranasang makipag-sëx. Gusto ko nang maranasang umungol ng todo sa kama. Kaytagal kong nagtimpi sa mga ganiyang eksena na kinasasabikan ko talaga noon pa man. Wala kasi akong ibang ginawa kundi ang sumunod kay mama at papa na dapat, sa tamang lalaki at tamang tao ko ibibigay ang pagkabirhen ko.
Isang taon mahigit palang kami ni Jake, madalas na niya akong ayaing mag-sëx, pero ako ang umaayaw. Palagi kong sinasabi sa kaniya na maghintay siya sa tamang panahon. Hindi ko pa kasi masabi na si Jake na ‘yung tamang lalaki para sa akin. Lasinggero, walang matinong trabaho at palaaway kasi ito. Pero, mahal ko siya. Gusto ko siya. At ang tanging paraan na lang para matigil si papa sa kagustuhan niyang ireto ako sa ninong ko ay ang pagsama ko kay Jake. Magsasama na kami, desidido na ako sa desisyon kong ito. Bahala na sa mangyayari sa amin. Gusto ko na rin ng thrill sa buhay. Matanda naman na ako. Dapat na rin akong magdesisyon para sa sarili ko. Biruin mo, thirty-years-old na ako, pero hanggang ngayon virgin pa rin ako. Ganoong katagal nanuyo ang pukë ko sa mga udyok ng mga magulang ko na dapat sa tamang lalaki ko ibigay ang perlas ng silanganan ko.
Ngayong gabi, madidiligan na ang halaman na matagal ng uhaw na uhaw. Mararanasan ko na kung paano umungol sa kama. Hindi na tuloy ako makapaghintay. Excited na ako.
Ahva POVKung akala ko na ang simbahan na ang pinaka-magandang bahagi ng kasal namin, nagkamali ako. Dahil pagdating namin sa reception venue, napahinto talaga ako sa paglalakad.“Eryx,” bulong ko. Siya kasi talaga ang nag-asikaso ng lahat. Pinaubaya ko talaga sa kaniya kasi mas may edad siya. Hindi ko naman na ganito niya kagrabeng pinaghandaan pati ang venue.Huminto rin siya sa tabi ko.“Bakit?”“Totoo ba ‘to? Ganito kabonggan ang venue?”Kalmado lang siya, parang normal lang ang lahat.“Yes, kailangan maging maayos ang lahat kasi minsan lang tayo ikakasal, Ahva.”Napailing ako habang nakatingin sa harap ko.Ang venue ay isang napakalaking glass pavilion sa loob ng private estate namin. Ang pathway papasok ay puro puting rosas at orchids. May fountain sa gitna na may ilaw sa ilalim ng tubig, kaya kumikislap ang tubig habang dumadaloy.“Grabe naman talaga oh,” bulong ni Dasuri sa likod ko. “Ahva, parang royal wedding na ‘to ah.”“Hindi parang,” sabi ni Hugo. “Royal wedding talaga.”
Ahva POVIto na ang araw na matagal kong pinangarap. Ang araw na akala ko noon ay mananatili lang sa mga pahina ng notebook ko noong high school, kung saan paulit-ulit kong sinusulat ang pangalan niya.Mrs. Ahva Blasco.Napangiti ako habang nakaupo sa harap ng malaking salamin sa bridal room ng simbahan. Nakasuot na ako ng wedding gown. Isang eleganteng puting gown na may mahabang train at may disenyong parang akong queen sa isang fairytale.Hindi ito sobrang engrande sa istilo, pero halatang-halata ang halaga. Ang tela kasi ay imported silk. Ang burda ay hand-stitched crystals. Ang veil ko ay halos sumasayad sa sahig habang dumadaloy pababa sa likod ko.“Grabe,” bulong ni Zaira habang nakatingin sa akin. “Para kang princess ngayon, Ahva.”Ito ‘yung gusto ko, pinupuri nila ang gown ko. Kasi kung ganoon sila magsalita, ibig sabihin ay nagagandahan talaga sila.“Correction,” sabi ni Dasuri, “para siyang queen.”Napatawa ako nang mahina kahit kinakabahan ang dibdib ko.Sa paligid ko, nar
Ahva POVIsang araw na lang at ikakasal na kami ni Eryx. Hindi ko alam kung dapat ba akong kabahan o tumalon sa sobrang saya. Siguro pareho. Ganito pala ang pakiramdam, para kang mababaliw sa kakaisip ng mga mangyayari. Okay naman na ang lahat, kasadong-kasado na, pero ‘yung kaba ko, aba, pasabog, ayaw mawala.Pagdating ko sa dining area, nakita ko na siyang nakaupo sa lamesa habang nagbabasa ng tablet. Nakasuot siya ng simpleng puting polo, medyo magulo pa ang buhok niya, pero kahit ganoon, napangiti agad ako.“Good morning, Bang,” bati ko agad sa kaniya.Tumingala siya at ngumiti.“Good morning, My future wife.”Kinilig naman agad ako. Kahit ilang beses ko nang naririnig ang salitang iyon mula sa kanya, iba pa rin ang tama sa puso ko. Umupo ako sa tapat niya habang inilalagay ng staff ang breakfast namin. May scrambled eggs, toast, fruits, at orange juice.“Hindi ka ba kinakabahan?” tanong niya.“Kabadong-kabago nga,” sagot ko agad. “Ikaw?”“Hindi naman masyado.”Napakunot ang noo k
Ahva POVKung may isang bagay na hindi ko inaasahan bago ang kasal ko, iyon ay ang ganitong klaseng gulo na ginawa ni Hugo.“WELCOME TO AHVA’S LAST NIGHT OF FREEDOM!”Halos mabingi ako sa sigaw ni Hugo nang bumukas ang pinto ng penthouse.Napatigil ako sa entrance.“Grabe…” bulong ko.Ang buong penthouse ay puno ng pink at gold decorations. May balloons, may neon sign na may nakasulat na BRIDE TO BE, may table ng cocktails, at may stage pa sa gitna na parang mini club.Sagot naman nila itong pag-rent sa penthouse kaya hindi na ako nag-inarte. Hindi ko nga lang alam kung anong mangyayari ngayong gabi.Lumapit si Hugo at hinawakan ang balikat ko. Nakasuot siya ng glittery blazer na akala mo ay siya ang bida ngayong gabi. Agaw-eksena, e.“Girl,” sabi niya, “ikakasal ka na. Hindi puwedeng tahimik lang ang bachelorette mo.”Napatawa si Zaira habang lumalapit. “Actually, medyo kinakabahan ako sa plano ni Hugo.”“Same,” sabi ni Dasuri.Pagpasok ko pa lang, nakita ko na sina Nyra, Penumbra, a
Ahva’s POVTanghali nang dumating sina Dasuri, Hugo at Zaira. Tanaw ko mula sa bintana ng mansion ang kotse nilang papasok sa driveway. Napangiti agad ako. Sa wakas, matapos ang ilang buwang hindi kami nagkita, heto at magkakaharap-harap na kami pagkatapos ng mga problemang pinagdaanan ko.Ilang buwan akong hindi nakapagparamdam ng maayos sa kanila dahil sa lintik na si Giapson.“Ma’am, dumating na po ang mga bisita ninyo,” sabi ng kasambahay namin ni Eryx.Tumango ako, pero hindi agad nakalakad. Parang biglang bumigat ang mga paa ko.Simula high school. Sila na ang kasama ko sa pinaka-magulong, pinaka-masayang parte ng buhay ko. Sila ang nakakaalam ng lahat—ng kabaliwan ko, ng pagiging hopeless romantic ko, lalo na pagdating kay Eryx.Pagbukas ng pinto, unang bumungad sa akin si Dasuri. Pareho kaming natigilan.“Ahva,” mahina niyang sabi. Hindi ko na napigilan. Biglang nanlabo ang paningin ko. Tumakbo ako papunta sa kanila at niyakap silang tatlo nang sabay-sabay.“Miss na miss ko ka
Eryx POVPaglapag pa lang ng eroplano sa Pilipinas, aligaga na parang excited na agad itong fiance ko.“Eryx, careful! May fragile diyan!” sigaw niya habang pinapanood akong magbuhat ng pang-apat na maletang uwi-uwi namin.At hindi pa kasama roon ang dalawang oversized luggage, tatlong hand-carry, at isang malaking kahon na puno raw ng very important gifts.Napapikit ako sandali. “Ahva, hindi ka ba napagod mamili?”Ngumiti siya na parang wala lang. Parang hindi kami nagbayad ng napakalaking halaga para sa excess baggage. Parang hindi ako halos mapasigaw sa counter nang sabihin ng staff kung magkano ang idadagdag namin.“Worth it naman ‘yan,” sabi niya. “Para sa mga mahal nating sa buhay.”Sa loob-loob ko, mahal ko siya. Pero sa sandaling iyon, gusto ko siyang buhatin at ilagay sa isang maleta. Pero ayos lang, alam ko namang ngayon lang niya magagawa ito. Ngayon lang kasi nakapag-travel na magkasama.Lahat ng kaibigan niya may pasalubong. Sina Amon, Kara, Nyra, Cael at Penumbra. Pati s







