ログインEverett’s POV
Napamura ako nang sabihin ni Garil na hindi pala natuloy ‘yung babaeng ipapadala niya sa akin. Late ko na nalaman, kasi late na rin niya sinabi. Tapos na akong makipag-sëx dun sa babaeng tinawag ako na ninong. Sino ba siya at bakit tinawag niya akong ninong? Inaanak ko ba talaga siya?
The next day, my uncles and aunts said they would handle the company for now while I still haven’t fulfilled my father’s wishes. They told me that I could only take control of the company once I got married and had a child.
Naisip ko tuloy agad ‘yung babaeng naka-sëx ko kagabi. Sa dami ng sëmilya na naiputok ko sa kaniya, imposibleng hindi ko siya mabuntis. Kung bakit naman kasi tumakbo pa siya. Hindi manlang siya nagpakilala sa akin. Pero alam kong magkikita pa rin kami. Sa akin pa rin ang takbo niya kapag may nabuo na sa tiyan niya.
“Sorry talaga, bro. Hindi ko naman inaasahang ibang babae ang makaka-sëx mo sa hotel na ‘yon. Late ko na nasabi sa ‘yo na hindi makakapunta ang babaeng nakausap ko, kasi nag-away kami ng girlfriend ko,” paliwanag ni Garil habang nandito kami sa yate, umiinom ng wine. Dito kami madalas tumambay kapag boring. Umiikot at nag-stay lang kami sa gitna ng dagat habang hinihintay ang sunset.
“Hanapin mo na lang ang babaeng naka-sëx ko. Alamin mo ang lahat sa kaniya para makilala ko siya. Siguro naman may kakayahan kang kunin ang CCTV sa hotel na ‘yon. Bilang pagbawi mo sa kapalpakan mo, dapat mong alamin kung sino ang babaeng ‘yon. Kailangan ko siyang makilala,” utos ko sa kaniya saka ko nilagok ang wine sa wine glass na hawak ko.
I know Garil will find a way to handle this. When it comes to investigation, he’s very skilled. That’s why I’m counting on him to find the woman I was with that night. The woman who seemed like I was her first. When she left, I noticed there was blood on the bed.
Makalipas lang ang dalawang araw, binalikan na ako ni Garil. Dala-dala na niya ang mga impormasyon ng babaeng naka-sëx ko. Tama nga ako, magaling siyang mag-imbestiga. Sa dami ng kakilala at connection niya, madali niya lang nagagawa ang mga gusto niyang malaman tungkol sa isang tao.
Napag-alaman ko na siya pala si Misha Merdz. Tatlong taon lang ang tanda ko sa kaniya. Ang ama niya ay bestfriend pala ni papa. Kaya gets ko na kung bakit tinawag niya akong ninong nung gabing ‘yon. Si Misha pala ‘yung batang babae na inaanak ko sa binyag noong tatlong taong gulang palang ako. Naalala ko, may kinuwento sa akin noon si papa na sa edad ko nga raw na tatlong taon ay nag-ninong na agad ako sa isang binyag. Katuwaan lang naman daw ‘yon sabi ni papa sa akin. Kaya lang ang nakakatawa sa nangyari, kinikilala na ata ako ni Misha na kaniyang ninong. Napapailing ako nang maisip ko na ang kaniyang ninong ang nakạ-virgin sa kaniya. Ngayon, gets ko na kung bakit tumakbo at lumayas siya nung gabing ‘yon. Siguro ay hindi siya makapaniwala sa nangyari sa aming dalawa. Sarap na sarap pa naman ako nung gabing ‘yon. Pero ang hindi mawala sa isip ko, parang napakagat-labi ata siya habang nakatingin sa húbu’t hubạd kong katawan. Ang tagal niya ring tinitigan ang kargadạ ko nun na para bang sa isip-isip ko ay natakam siya sa akin.
Gusto ko siyang makausap tungkol sa nangyari sa amin kaya tumuloy agad ako sa ama niya. Ito ang kinausap ko, kasi hindi nagre-reply si Misha sa mga message ko sa social media niya. Hindi ko alam kung bakit, pero parang tuwang-tuwa ang ama ni Misha na ako pa ang gustong makipag-usap sa anak niya. Sigurado ako na hindi pa niya sinasabi sa ama niya ang nangyari sa amin. Kung ako man ‘yon, bakit ko pa nga sasabihin sa ama ko e, nakakahiya kaya ‘yon.
Ang sabi sa akin ng papa ni Misha, pumayag na raw makipagkita si Misha sa akin. Bukas daw ng hapon, sa isang coffee shop kami mag-uusap. Me-message na lang daw niya sa akin ang address na iyon kaya paghahandaan ko ‘to.
Lumi POVNgayong araw, dinala ako ni Sorin sa isang luxury bridal atelier na parang hindi ko alam kung bridal shop ba talaga o isang pribadong art gallery. Pagkababa pa lang namin ng sasakyan, sinalubong na kami ng dalawang staff na nakasuot ng elegante at maayos na uniform.“Good afternoon, Mr. Sorin. Ms. Lumi.”Tumango si Sorin. “Good afternoon.”Ako naman, ngumiti lang. Pagpasok namin, halos mapako ako sa kinatatayuan ko. Napakaganda ng lugar. May mga wedding gown na naka-display sa magkabilang gilid, bawat isa ay nasa loob ng sariling glass enclosure. May malalaking chandelier sa kisame, malalambot na carpet, at isang malaking fitting area na parang ginawa para sa mayayamang nilalang.“Grabe naman sa sosyal dito,” mahinang sabi ko.Pero narinig pa rin iyon ni Sorin. “Maganda ba rito?”“Hindi lang maganda.” Tumingin ako sa kaniya. “Parang hindi dapat tayo pumunta dito.”Napangiti lang siya habang napapailing. “No, dito talaga kita dadalhin.”Bago pa ako makasagot, lumapit sa amin a
Lumi POVFirst day ngayon ni Nanay Yumi dito sa mansion, at hindi ko maipaliwanag kung bakit parang ako pa ang mas excited kaysa sa kaniya. Kanina pa ako paikot-ikot sa loob ng bahay, tinitingnan kung okay na ba ang kuwarto niya, kung kumpleto na ba ang mga gamit niya, at kung may kailangan pa ba siyang idagdag. Para bang ako ang nag-a-adjust sa bago niyang buhay, kahit ang totoo, siya naman ang bagong titira rito.Pero masaya ako. Sobrang saya. Kasi sa unang pagkakataon, hindi ko na kailangang isipin kung paano ko aalagaan ang sarili ko habang buntis.Nandito na si Nanay. Kasama ko na siya, at higit sa lahat, gusto ko iyong idea na maranasan din niya kung paano mamuhay sa ganitong klaseng bahay. Hindi naman habang-buhay, pero kahit ilang buwan lang habang kailangan ko siya, gusto kong maranasan niyang hindi niya kailangang magpakapagod sa lahat ng bagay.Nasa dining area kami nang makita kong nakaupo si Nanay Yumi habang tahimik na pinagmamasdan ang mga taong abala sa paligid. May is
Sorin POVSinundan ko sa labas ang Tatay ni Lumi. Kahit natatakot ako at kinakabahan, tinapangan ko ang sarili ko.Nadatnan ko siyang nakaupo sa may tabi ng gate. Nakita kong bigla itong napasindi ng yosi.“Hindi ba’t hindi ka na puwede sa yosi?” tanong ko habang pinipigilang kong manginig ang boses ko.Tinapunan niya ako nang tingin bigla. Galit, matalim ang mata at halos parang hinihintay kong sasapakin na lang niya ako.“B-bakit biglang ganoon, Sorin? Mag-tropa tayo, pero bakit nauwi sa ganiyan?” seryosong tanong niya.Ayokong sabihin ang totoo. Na si Lumi ang unang lumapit at nanglandi sa akin. Kaya ang ginawa ko, iniba ko na lang.“Bilang ama ka na ng babaeng gusto ko, makikipag-usap ako bilang mababa na rin. Ang totoo, hindi ko rin inaasahang darating ito. Na mai-inlove ako at mamahalin si Lumi. Bigla na lang, gusto ko na siya. Gusto kong alagaan, gusto ko ang pagiging mabait niya, gusto ko ang pagiging caring niya, lahat-lahat, gusto ko sa kaniya.”Tumingin ulit siya nang seryo
Lumi POVHindi ko alam kung sino sa amin ni Sorin ang mas kinakabahan. Ako ba o siya?Pero kung pagbabasehan ko ang paraan ng pagkakahawak niya sa manibela kanina pa, parang gusto kong sabihin na baka siya.Yes, dalawang buwan na akong buntis ngayon. Sa loob ng dalawang buwan na iyon ay sobrang boring talaga dahil naka-stay lang ako sa mansion.At ngayong araw na ito, heto na, napagdesisyunan na naming sabihin na sa mga magulang ko ang tungkol sa amin ni Sorin.Hindi na puwedeng kami lang ang nakakaalam. Kapag pinatagal pa namin ito, baka magalit pa sila lalo. Saka, excited na rin kasi akong marinig mismo nina Nanay Yumi at Tatay Atlas ang balita mula sa amin. Oo, alam kong may galit moment pa rin pero alam ko ring magiging okay din sila sa huli. Sana, kasi minsan, mahirap din silang basahin.Tinignan ko ulit si Sorin. Wala siyang kangiti-ngiti sa mukha ngayon. Halata siya masyado. Halatang kabado. Pero, gusto ko na rin kasing ipaalam sa kanila ang tungkol sa amin. Na ang magiging ama
Lumi POVNapadala na ni Sorin kay Nanay at Tatay ang mga kahon-kahon na grocery. Kaya heto, napakahaba ng message ni Nanay sa akin ngayong umaga.“Anong sabi?” tanong ni Sorin sa akin habang nag-aalmusal kami ngayong umaga. Ngiting-ngiti pa siya.Simula nung malaman niyan nung isang araw na buntis ako, hindi na nawawala ang ngiti niya kapag magkasama kami at magkausap. na para bang excited na rin talaga siyang magkaanak.“Sabi nila, para raw akong nasa ibang bansa. Grabe ka rin daw. Gusto mo raw ba silang magtayo ng grocery doon?”“Oh, anong sagot mo naman?” tanong pa niya.“Sabi ko, ikaw kakong lahat ang namili nun. Ikaw lahat ang nag-isip, hindi ako.”Lumaki ang mga mata niya. “Bakit kasi sinabi mo pa iyon!”“Hayaan mo na, para alam nila. Iyon naman kasi ang totoo. Saka, para alam mo na, para kapag sinabi na natin sa kanila ang tungkol sa pagbubuntis ko ay medyo mabawasan na ang alam mo na, galit nila at pagkagulat,” sagot ko habang kumakain ng papaya. Tapos na kasi akong mag-almusa
Lumi POVAng unang bagay na naramdaman ko nang magising ako ay ang malamig. Hindi iyong ordinaryong lamig ng aircon sa kuwarto. Mas malamig, at may kakaibang amoy din. Parang gamot.Dahan-dahan kong dinilat ang mga mata ko. Doon ko nakita ang puting kisame.Nasaan ako? Bakit ang tahimik?Tinangka kong igalaw ang kamay ko, pero may nakakabit na maliit na IV line sa kamay ko.Napatingin ako roon at napakurap ako.“What the?!”Dahan-dahan kong inilibot ang tingin ko. May nakita akong puting kurtina, hospital bed, at saka si Sorin. Nasa tabi siya ng kama ko, nakaupo, at tahimik. Seryoso rin ang mukha niya. Diretso siyang nakatingin sa akin na para bang matagal na niya akong hinihintay na magising.“S-sorin?”Napatayo siya nang marinig ang boses ko.“You’re awake.”Napatingin ulit ako sa paligid. “Bakit ako nasa ospital?” Hindi siya agad sumagot, kaya mas lalo akong kinabahan. “Ano bang nangyari?”Naalala ko ang huling nangyari. Nag-aayos kami ng mga kahon ng grocery na ipapadala sa mga m
Misha’s POVPaglabas ko ng ospital, sobrang excited ko kasi sa wakas, makakauwi na ako sa manisyon. Sobrang miss ko na rin kasi ang higaan namin ni Everett.Ang init ng araw na sumasalubong sa akin sa labas ng ospital ay tila yakap ng buhay na matagal kong hindi naramdaman. Isang sikat ng araw na para
Everisha’s POVHabang nakaupo kami sa mahabang bangko sa labas ng kubo, tahimik naming nilalantakan ang nilagang kamote na bagong hango sa apoy. Dati, ayoko sa ganitong pagkain, pero nung masanay ako, masarap pala. Kahit walang asukal, masarap siya kasi natural na matamis ang kamote. ‘Yun nga lang, m
Czedric’s POVHabang iniihaw ko ang mga nahuling isda kahapon at niluluto ang nilagang gulay, tumambad sa akin si Everisha mula sa camping tent niya. Nakasuot siya ng simpleng T-shirt at shorts, mukhang handa na sa mahabang lakad na haharapin namin mamaya.“Good morning, Czedric,” bati niya habang nag
Everisha’s POVHindi ko akalaing magiging simula ng isang malaking palaisipan ang araw na ito. Pagkagising ko pa lang, abala na ang papa ko, si Papa Everett, sa opisina sa bahay namin. Nagulat pa nga ako nang tawagin niya ako habang nagkakape ako sa sala.“Everisha, I need to ask you something about t







