Misha’s POVNagkulong na sa kuwarto si Everett, nagpanggap na masama na ang pakiramdam. Ako na lang tuloy ang kasama ni Ayson, kaya naman nung mag-agaw na ang liwanag at dilim, nagpaalam na siya para umuwi. Natuwa naman at nag-enjoy si Ayson sa pagba-bonding at paggala niya rito. Iyon nga lang, pansin din niya na mukhang pinagseselosan siya ni Everett. Nakakahiya tuloy. Marunong talagang makaramdam ng tao sa paligid si Ayson, isa ‘yon magaling na kaya niyang gawin.Saktong pag-alis ni Ayson, nag-ring ang phone ko. Tumawag si Everisha para kumustahin ako. Napaupo ako sa sofa nang matagal sa haba nang pinagkuwentuhan niya sa akin. Sinabi niya na very good siya palagi sa school niya, marami na siyang kaibigan at inaalagaan siyang mabuti doon ni Ate Ada. Kahit pa paano ay natutuwa ako kasi hindi na nahihirapan si Ate Ada na patahanin siya sa tuwing nami-miss niya kami ni Everett. Ngayon, kahit pa paano ay nasasanay na siya doon. Sa pamamagitan ng ganitong pag-uusap namin sa video call, ka
Everett’s POVWala na si Misha pagkagising ko nang umaga, narinig ko na kumalansing ang tubig sa banyo kaya mukhang naliligo na siya. Sa labas ng banyo, nakita ko na naroon ang mga damit na pinaghubaran niya. At sa hindi inaasahang pagkakataon, napatitig ako sa underwear niyang naroon din.Napakagat-labi ako at nakaramdam agad ng init. Yumuko ako sa ibaba ko, napangisi ako nang makita kong unti-unting nabubuhay ang alaga ko sa loob ng underwear ko.Tumayo na ako, lumapit sa underwear ni Misha na nakahalang sa labas ng banyo. Pinulot ko iyon at hindi ko na napigilan, nami-miss ko na ang amoy ng ano ni Misha. Agad-agad, nilanghap ko ito. Hindi kabahuan, medyo mabango pa dahil bago siguro siya matulog kagabi ay naligo pa, pero sapat na ‘yung amoy ng hiwa niya para lalo akong mag-init.“Aba, honey, anong ginagawa mo sa panty ko?”Namilog ang mga mata ko. Hindi ko inaasahang lalabas agad siya sa banyo. Pero, okay lang. Hindi naman na ako dapat mahiya at mag-asawa naman na kami.“Sabi ko ng
Misha’s POVTahimik ang kalmado ako sa office ko habang nagtatrabaho, sobrang sarap sa pakiramdam ng ganito, pero hindi ko inasahan ang pagsugod ni Tita Maloi sa opisina ko ngayong araw.Malalakas ang kaniyang yabag, at naramdaman ko pa lang ang bigat ng presensya niya bago pa man siya magsalita. Kasabay ng paglingon ko sa pintuan ay ang pagpatong niya ng kaniyang dalawang kamay sa mesa ko—halos mabasag ang mga salamin at gamit sa lakas ng pagtapak ng mga daliri niya sa kahoy ng table ko.“Bawal po kayo pumasok dito nang walang abiso!” harang sa kaniya ni Marie, ang executive assistant ko na pinsan ko.“Tumabi ka kung ayaw mong sampalin kita,” pananakot pa niya sa pinsan ko kaya sinenyasan ko siya na hayaan na lang ang bruha.Bumalik sa table niya si Marie, pero kita ko pa rin ang pagkagulat sa kaniya. Ngayon niya lang na-meet itong si Tita Maloi kaya wala pa siyang idea sa ugali nito.“Misha! Akala mo ba hindi ko malalaman ang ginawa ninyo?” Hiningal siya sa galit, pero nagningning a
Misha’s POVSa tahimik na kalsadang binabagtas ko pauwi sa aming mansiyon, tahimik at halos wala akong kasabayang sasakyan. Excited akong umuwi kasi ngayon ko na ulit pagbibigyan sa kama si Everett. Oo, papayag na ako, kahit sabi ko nung nakaraan ay hindi muna ako magpapatabi sa kaniya kasi baka mabuntis ako ulit, kapag nangyari ‘yon, hindi na ako makakalaban sa mga kalaban ko. Pero, siyempre, maco-control ko naman ‘yun, puwede naman kaming sumayaw sa kama nang hindi ako mabubuntis. Today, wala na akong kasama, kahit na sinasabing mas delikado ang ganitong oras para sa isang babaeng nag-iisa. Pero sa totoo lang, wala na akong pakialam. Matagal ko nang iniwan ang mga bodyguard ko—kaya ko na ang sarili ko. Hawak ko ang manibela, at bawat ikot ng gulong ay parang hakbang ng aking kalayaan mula sa bawat taong sumubok kontrolin ang buhay ko. Sa totoo lang, mas inaabanga o mas gusto ko ‘yung may sumusugod sa akin. Nang sa ganoon, mas mahaba at mas gumaling ako sa pakikipaglaban. Gusto kong
Misha’s POV“Do you even realize what you did?” tanong ko nang may diin. “You thought you could end me with just a few hired guns?”“Bakit biglang gumaling ka nga. Nagulat ako, sa totoo lang. Hindi ko inaasahan na ang gaya mong tatahi-tahimik ay matinik pala sa pakikipaglaban. Hindi ako makapaniwalang isang babae ay kayang tumapos ng anim na lalaki,” sabi niya na nanginginig pa rin ang boses.“Ganoon talaga kapag puro demonyo ang nanunukso, gagalingan at gagalingan mo dapat para madaig sila. Tignan mo ngayon, kahit ikaw, kayang-kaya ko nang saktan. Dati, ang taas-taas nang tingin mo sa sarili mo, pero ngayon, heto, sinasampal at sinusuntok na lang kita!” sa gigil ko, tinadyakan ko pa siya. Nabuwal siya tumama pa ang ulo sa kotse niya. Hindi ako nakuntento, nabitin ako sa pagsampal ko sa kaniya kanina kaya binigyan ko pa siya ng limang malalakas na sampal sa mukha niya. Pagkatapos ko siyang sampalin, nakita kong halos dumugo ang ilong at mga labi niya.“Tama na please, nasasaktan na ak
Misha’s POVHabang papalayo kami ni Everett mula sa naging eksena kanina, ramdam ko ang saya sa ginawa ko.“Dapat na ba akong matakot sa asawa ko?” basag ni Everett sa katahimikan.Tumawa ako. “B-bakit ka naman matatakot sa akin?” tanong ko.“Grabe ka, anim na lalaki ang napatay mo. Kinaya mo ang mga armadong lalaking ‘yon, daig mo pa ang mga pulis,” puri niya na lalo kong kinatawa.“Salamat sa mga natutunan ko kay Ayson,” tanging ko sagot ko nalang at saka ako tumingin sa kaniya. “Teka, parang maganda rin na maging magaling ka na rin sa pakikipaglaban. What if mag-training ka rin? Mamili ka, si Ayson ang magtuturo sa iyo o ako?” alok ko pa sa kaniya habang nakangiti.“Pag-iisipan ko pa, pero kung papayag man ako, siyempre, ikaw na ang pipiliin kong magturo sa akin,” sagot niya. Iyon din naman ang inaasahan kong isasagot niya.Nang makarating kami sa sasakyan ko, sinabihan ako ni Everett na sumakay sa kotse niya para makauwi kami nang sabay. Tumango lang ako at sumunod, walang imik ha
Misha’s POVNauna akong naligo, tapos si Everett ang sumunod. Nakahiga na ako sa kama, nakakumot habang hinihintay siya. Nang maramdaman kong palabas na siya ng banyo, um-acting ako na natutulog na.“Oh, no! Misha, huwag kang talkshit. Gumising ka diyan, hindi puwedeng hindi ako makakapag-dessert ngayong gabi, usapan na natin ‘to.”Lumapit siya sa akin at saka tinanggal ang nakakumot sa akin. Nakapikit pa rin ako pero alam kong napangiti siya nang makita niyang wala na akong suot na saplot.“Oh, shit. Ready ka na pala,” sabi niya na biglang sumaya.“Ang tagal mo kasi,” sabi ko nang dumilat na ako.Bigla siyang dumagan sa ibabaw ko. “Heto na nga, tapos na, tara na, umpisahan na natin at na-miss ko ‘to ng sobra.”Hinalikan na lang niya ako bigla. Pumikit ako at dinama kung paano ako mahumaling sa mainit, mabagal at masarap niyang paghalik. Para sa akin, mas masarap kapag mabagal humalik. Yung tipong sinasayad niyang mabuti ang dila niya sa loob ng bibig ko, tapos halos magsama na rin ang
Misha’s POV“Ooohhh, syet ang init ng bibig mo,” sabi ni Everett nang isubo ko na nang hanggang kalahati ang titë niya.Ito na naman ‘yung pakiramdam na kailangan kong paghirapan na pasayahin siya sa pamamagitan nito. Sa totoo lang, nung una, hindi ko gets kung bakit kailangan gawin ko ito. Kung bakit kailangan isubo ko pa ang titë niya. Anong connect kako, bakit may ganito pang eksena. Pero nung mapagtanto kong part ito nang masarap na pakiramdam ng asawa ko, ni Everett, gets ko na. Naisip ko, kinakain niya rin naman ‘yung pukë ko, at sa tuwing gagawin niya ‘yun, sarap na sarap din naman ako. So, naisip ko na ganoon din ang nararamdaman niya kapag kinakain ko siya. Kaya ginagawa ko rin ang lahat para mapasaya siya.Isa pa, iba rin kasi sa pakiramdam kapag subo-subo ko ang pagkalalakë niya. Oo, wala namang lasa. ‘Yung sarap na tinutukoy ko, hindi siya ‘yung parang sarap na kalasa ng chocolate o ng mga masasarap na ulam. Ang sarap na sinasabi ko ‘yung sarap sa pakiramdam, ‘yung sarap n
Samira POVPagkatapos kong linisin at gamutin ang sugat ni Ahva, hinawakan ko ang kamay niya saglit. “Dito muna kayo ni Mama Ada, okay? Don’t worry, we’ll be back soon,” sabi ko. Tumango lang siya, hawak pa rin ang tela sa sugat niya habang si Mama Ada ay umupo na sa tabi niya, kita sa mukha nito ang pagod at pati na rin ang takot dahil sa nangyaring pag-atake ng mga tauhan ni Vic.“Let’s go,” sabi ni Miro nang masiguro naming sapat na ang mga soldiers niya na maiiwan dito kina Mama Ada at Ahva.Paglabas namin, agad kaming sumakay sa sasakyan. Pinatakbo ito ng driver ni Miro sa pinakamabilis na paraang kaya niya para mabilis kaming makarating sa kinaroroonan nila Ramil.Pero sure akong hindi sila pababayaan ng mga tito namin kahit ma-late kami. Pero para ma-sure, kailangan pa rin naming pumunta dahil baka marami silang sumugod doon.Habang umaandar ang sasakyan, tumahimik muna kaming dalawa ni Miro. Pero, siyempre, dapat alisto pa rin, parehong matatalas ang mga mata namin, nakaabang
Miro POVIto ‘yung ayoko, stress na may kasamang gigil at takot. Pagdating namin sa tapat ng mansiyon kung saan naroon sina Mama Ada at ang kapatid kong si Ahva, halos sabay kaming bumaba ni Samira sa van. Kasunod din ang iba kong mga soldiers.“No more warnings,” mariing sabi ko habang tinitingnan ang paligid. “Take them all down.”Tumango si Samira. “Let’s end this quickly.”Hindi na kami nag-aksaya ng oras. Bago pa man makalapit sa pintuan ng mansiyon, sumalubong na sa amin ang mga putok ng baril. Ang mga tauhan ni Vic, halatang sanay at mabagsik. Pero mas sanay kami, iyon ang dapat kong isipin. Mas determinado dapat kami kaya nag-focus akong mabuti sa mga naging training ko sa kamay ng mga tito ko.Nag-slide kapagdaka si Samira sa likod ng isang sementadong harang habang binunot ang dalawang baril mula sa thigh holsters niya. Sabay niyang pinutukan ang dalawang kalaban na sumisilip mula sa likod ng van.Bang! Bang!Tumama ang bala sa helmet ng isa, sapul ang mukha. ‘Yung isa, sa d
Samira POVPagkatapos ng putukan, halos hindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib ko. Habang sakay kami sa bulletproof van, mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Manang Cora habang nakahiga siya sa stretcher. May mga balot na ng gasa ang balikat niya pero kitang-kita pa rin ang patak ng dugo na hindi mapigil. Ang mga mata niya, nakapikit at masyado nang maputla. Tahimik lang siya, humihinga ng mababaw. Sa tabi niya, nakaupo si Miro, hawak ang cellphone at panay ang utos sa mga tauhan niya.Nandito na rin sina Tito Zuko, Tito Sorin at Tito Eryz, sila na ang nasa harap ng van, isa sa kanila ang driver.“Make sure the area is clear. Double the guards until further notice,” utos ni Miro habang seryoso ang ekspresyon ng mukha.Habang umaandar ang van papuntang ospital, tinignan ko ang iba pang mga manang na kasama namin sa loob. Tahimik lang silang lahat. Si Manang Luz, nakapikit at tila nagdarasal. Si Manang Luciana, panay ang himas sa palad ni Manang Percy na hindi pa rin makapaniwalang ga
Miro POVKanina pa ako nakatanggap ng report mula sa isa kong soldier. Tumawag siya direkta sa secure line, at sa tono pa lang ng boses niya, alam ko nang hindi ito simpleng ulat lang.“Boss, may dalawang motor at isang van na pabalik-balik sa harap ng mansion. Same plate numbers, same route. Parang minamanmanan ang mansiyon ng mga manang,” sabi niya habang ang boses at klarong nasa ilalim ng tumutubong tensyon. Sila, hindi basta-basta magre-report kung hindi sila siguradong banta ito sa buhay ng mga manang.Hindi na ako nag-aksaya ng oras.“Send reinforcement. Double the guards. I want snipers on the roof and checkpoints within a kilometer radius. Now.”Kaagad akong tumayo mula sa leather chair ko sa opisina. Tinawagan ko rin agad si Samira.“Something’s wrong,” sabi ko ng diretsyo sa kaniya. Bawal maglihim, magagalit siya kaya kahit mag-panic siya, mas okay kasi ang mahalaga, alam niya agad ang nangyayari. “We need to go there. Now.”Hindi na ako nagtaka sa sagot niya.“I’m coming w
Samira POVIsang malakas na katok sa pinto ang gumising sa akin.“Samira! Samira!” boses iyon ni Miro na kanina pa pala gising kasi ako na lang ang natira dito sa kuwarto namin.Napabangon tuloy agad ako. Sa boses pa lang kung paano niya ako tawagin, kinabahan na rin talaga ako. Binuksan ko ang pinto at sinalubong ako ng seryosong tingin ni Miro.“Two of the manangs are missing,” mabilis niyang sabi. “Manang Percy and Manang Cora. They’re gone.”Nanlaki ang mga mata ko. “What do you mean gone?” tanong ko habang mabilis na sinusundan siya pababa ng hagdan.“This morning, hindi sila nakita sa kuwarto nila. Manang Luciana said they were last seen last night, pero ngayong umaga ay nawala na sila sa mansiyon.”Pakiramdam ko ay biglang sumakit ang ulo ko. Dalawang matatanda pa talaga ang nalawa. Hindi pa naman sila puwedeng lumabas ng mansiyon dahil delikado.Mabilis kaming sumakay sa sasakyan ni Miro at saka tumuloy sa lumang mansiyon kung saan pansamantalang nakatira ang mga manang.**Pa
Samira POVPagbalik namin ni Ramil sa loob ng mansiyon, napansin kong lalong tumindi ang seguridad. May mga bagong CCTV cameras na naka-install sa bawat sulok, mga guard na may earpiece at mga patrol vehicles na umiikot sa perimeter.Sinulyapan ako ni Ramil at ngumiti ng payapa.“I see Miro’s already tightening the defenses,” sabi niya.“He’s taking no chances,” sagot ko, proud sa fiance ko.Tumayo kami sa malawak na hallway, sa ilalim ng grand chandelier. Ang saya sana kung ang pinaghahandaan ngayon ay ang kasal namin ni Miro, hindi ang nalalapit o darating na malaking labanan na naman.“You need to be ready for anything,” Ramil said.“I am,” sagot ko habang ramdam ko ang apoy sa loob ng puso at katawan ko.He chuckled slightly. “You sound like a soldier.”I smiled. “Maybe I am now.” una palang naman kasi ay parang sundalo na ako. Sa mga nangyaring training ko kina Tito Sorin, Tito Zuko at Tito Eryx, para na akong sundalong atat na atat maging malakas.Humakbang siya palapit sa akin
Samira POVMainit na ang sikat ng araw nang lumabas ako ng mansiyon. Kasalukuyan akong may hawak na malamig na lemonade habang pinagmamasdan si Ramil na naglalakad sa hardin. Malayo na talaga ang narating niya mula noong iligtas siya nila Miro mula sa pagtatago sa masukal na gubat na iyon. Ngayon, nagkakalaman na ang pisngi niya at kahit medyo mabagal pa ang kilos niya, ramdam mo ang unti-unting pagbabalik ng lakas sa kaniyang katawan.Lumapit ako sa kaniya, sabay abot ng isang tuwalya para pamunas ng pawis niya.“You’re doing great,” sabi ko.Ngumiti si Ramil, kinuha ang tuwalya at pinunasan ang leeg niya. “Thank you, Samira!” sagot niya na medyo paos pa rin ang boses. Nitong nagdaang araw kasi ay nilagnat pa siya.Naglakad kami ng mabagal sa gilid ng hardin, kung saan may mga anino ng puno na nagbibigay ng kaunting lamig sa paligid. Habang naglalakad kami, napansin ko ang seryosong ekspresyon sa mukha ni Ramil.“Is something bothering you?” tanong ko.Huminto siya sandali, tumingin
Samira POVTahimik ang gabing iyon. Pero hindi pa ako makatulog.Nakahiga na rin si Miro sa kama, nakapikit pero alam kong gising pa siya. Marahan akong bumangon mula sa kama at naupo sa gilid. Nakita kong napadilat siya nang maramdaman ako“Bakit bumangon ka pa?” mahinang tanong ni Miro.Huminga ako nang malalim bago lumingon sa kaniya. “Miro,” bulong ko, “can we talk?”Umupo siya na parang nag-aalala. “Of course. What’s wrong?”Lumapit ako sa kaniya at hinawakan ang kamay niya. Tinitigan ko siya, siniguradong mararamdaman niya kung gaano kaseryoso ang sasabihin ko sa kaniya.“I want to build a secret hideout,” sabi ko na halos bulong ulit. “Underground. Just for the manangs. A place only we know about. Somewhere safe… in case Vic targets them.”Hindi siya nagsalita agad. Tinitigan lang niya ako habang tahimik na nag-iisip. Ilang saglit pa, ngumiti siya at walang alinlangang tumango.‘Let’s do it,” sagot niya. “Whatever you need, love. I’ll make it happen.”Nang marinig ko ‘yon, para
Samira POVNasa loob ako ng kuwarto ni Ramil ngayon. Busy sina Miro ngayon, kami lang nila Mama Ada at Ahva ang naiwan dito sa manisyon. Naisip ko naman na puntahan si Ramil kaya dinalhan ko siya ng pagkain—isang tray na may sinigang na baboy, kanin, at manggang hilaw na may bagoong.“You need to eat more,” sabi ko habang iniaabot ko sa kaniya ang tray. “You need strength, Ramil. Hindi ka puwedeng injury na lang habang buhay. Ikaw na ang nagsabi, kailangan nating maghanda kaya magpalakas ka rin.”Ngumiti lang siya sa akin. “Salamat, Samira. Huwag kang mag-alala, ito na, nagpapagaling at nagpapalakas na ako. Baka sa susunod na linggo, makalakad na ulit ako.”Habang kumakain na siya, pinagmamasdan ko lang siya, napansin ko, tila may gusto siyang itanong pero hindi niya agad masabi. Hanggang sa maya-maya'y nagsalita rin siya.“Ang mga manang pala, kumusta na sila?” tanong niya habang nakasandal sa mga unan.Napatingin ako sa kaniya. Biglang lumabas ang ngiti sa mga labi ko. Hindi pa nga