Marked by my Professor's Obsession

Chapter 1

Ysella Mireya POV

Hindi ko na alam kung paano nagsimula. Ang alam ko lang, naroon na ako. Nasa gitna ng office niya. Sarado ang pinto. Tahimik ang hallway. At ang labi niya ay sobrang lapit na sa akin na parang isang hinga na lang ang pagitan.

Professor Ildren Caulix.

My professor.

“Ysella,” bulong niya. Mababa. Mabagal. Parang sinasabi niya ang pangalan ko na may ari siya. “Look at me.”

Ginawa ko. Hindi ko alam kung bakit. Alam kong mali. Alam kong dapat umatras ako. Pero nanigas ang katawan ko. Parang may humawak sa akin na hindi ko makita.

Malapit siya. Sobra. Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang bango ng pabango niyang palaging naaamoy ko sa classroom. Yung amoy na dati safe lang. Ngayon, nakakabaliw.

“Stop,” mahina kong sabi. Hindi ko alam kung totoo bang gusto kong tumigil siya.

He smiled. That calm smile na lagi niyang suot kapag nagtuturo. Pero ngayon, iba. May something sa mata niya. Something dark. Something hungry.

“You came here,” sabi niya. “Late. Alone.”

Parang may pumikit sa loob ko. Oo. Ako ang pumunta. Ako ang nag stay. Pero hindi ibig sabihin noon na handa ako.

Hindi na siya nagsalita pa.

Hinawakan niya ang pisngi ko. Dalawang daliri lang. Parang test. Parang tinitignan kung lalayo ako.

Hindi ako gumalaw.

At doon niya ako hinalikan.

Hindi siya rough. Hindi rin mabilis. Dahan dahan. Parang alam niya na matagal ko nang iniisip kung ano ang pakiramdam ng labi niya. Parang alam niya na matagal ko na ring hinihintay ito kahit ayokong aminin.

Nanghina ang tuhod ko.

God. Bakit ganito.

Nag init ang mukha ko. Parang may apoy sa dibdib ko. Nang sumingit ang dila niya, doon ako napahawak sa damit niya. Hindi ko na alam kung sino ang unang gumalaw. Basta naramdaman ko na lang ang sarili ko na sumusunod.

“Mali,” bulong ko sa pagitan ng halik.

“Mali pero gusto mo,” sagot niya agad.

Mas lumalim ang halik. Mas naging mapusok. Hinila niya ako palapit. Halos mabangga ang likod ko sa mesa niya. Yung mesa na punong puno ng papel ko. Mga essay ko. Mga marka niya.

Irony.

Professor ko siya. Siya ang nagbibigay ng grado sa akin. Siya ang dapat gumabay. Pero ngayon, siya rin ang gumugulo sa utak ko.

Hinawakan niya ang baywang ko. Hindi bastos. Hindi pa. Pero sapat para maramdaman kong wala na akong control.

“Stop,” ulit ko. This time mas mahina.

“Tell me to stop and I will,” sabi niya. “Look me in the eye.”

Hindi ko nagawa.

Kaya niya akong basahin. Alam niya lahat ng kahinaan ko. Alam niya kung kailan ako natatakot. Kung kailan ako nag iisa. Kung kailan ako uhaw sa atensyon.

At ginamit niya iyon.

Huminto siya saglit. Hinaplos ang noo ko. Parang nag aalaga. Parang mahalaga ako.

“You are special, Ysella,” sabi niya. “You know that.”

Doon ako tuluyang bumigay.

Hindi dahil sa halik. Hindi dahil sa lapit. Kundi dahil sa pakiramdam na may nakakita sa akin. Na may pumili sa akin.

Bumalik ang halik. Mas mainit. Mas desperate. Para akong nalunod sa damdamin. Hindi ko na narinig ang mundo sa labas. Classroom. Estudyante. Lahat nawala.

Kami lang.

Nang kumalas siya, hinihingal ako. Namumula. Nalilito.

“This stays between us,” sabi niya. “You trust me, right?”

Tumango ako kahit may parte ng utak ko na sumisigaw.

Hindi ko alam na iyon na pala ang simula ng pagkawasak ko.

Hindi ko alam na habang hinahalikan niya ako, minamarkahan na niya ako.

Earlier that day, normal lang lahat.

Pumasok ako sa class niya na pagod, puyat, at may dalang takot na baka bagsak na naman ako sa quiz. Umupo ako sa usual seat ko. Tahimik. Hindi napapansin.

Pero napansin niya.

“Ms Mireya,” tawag niya. Lahat ng mata napunta sa akin. “Your last paper was impressive.”

Napatingin sa akin ang buong klase. Parang may tumusok sa dibdib ko. Hindi ako sanay.

“Thank you, sir,” sagot ko.

Ngumiti siya. That smile. Yung parang may alam siyang sikreto.

After class, pinahabol niya ako. Sabi niya may konting revisions lang daw sa essay ko. Walang malisya. Normal lang.

Hanggang sa gabi.

Nag message siya.

Just checking if you got home safe.

Simple. Polite. Caring.

Sumagot ako.

From there, tuloy tuloy na. Messages. Advice. Compliments. Until naging personal.

I told him about my mom. About money. About feeling invisible.

He listened.

That was my mistake.

Kaya ako nandito ngayon. Sa office niya. Naka sandig sa mesa niya. Nalilito kung biktima ba ako o kusang sumama.

After that kiss, umupo ako sa upuan niya. Parang wala nang lakas ang paa ko. Siya naman, parang walang nangyari. Inaayos ang sleeves niya. Kalma.

“You can go now,” sabi niya.

Parang sinampal ako.

Lumabas ako ng office na nanginginig. Parang may nawawala sa akin pero may nadagdag din na hindi ko maipaliwanag.

Sa hallway, huminga ako ng malalim.

Hindi ko alam kung bakit ako nasaktan.

Hindi ko alam kung bakit gusto ko pang bumalik.

At doon ko naramdaman ang takot.

Kasi alam ko na. Hindi na ako basta estudyante lang.

Minarkahan na niya ako.

At kahit ayokong aminin, hinayaan ko siyang gawin iyon.