Marked by my Professor's Obsession

Chapter 1 Ysella Mireya POV Hindi ko na alam kung paano nagsimula. Ang alam ko lang, naroon na ako. Nasa gitna ng office niya. Sarado ang pinto. Tahimik ang hallway. At ang labi niya ay sobrang lapit na sa akin na parang isang hinga na lang ang pagitan. Professor Ildren Caulix. My professor. “Ysella,” bulong niya. Mababa. Mabagal. Parang sinasabi niya ang pangalan ko na may ari siya. “Look at me.” Ginawa ko. Hindi ko alam kung bakit. Alam kong mali. Alam kong dapat umatras ako. Pero nanigas ang katawan ko. Parang may humawak sa akin na hindi ko makita. Malapit siya. Sobra. Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang bango ng pabango niyang palaging naaamoy ko sa classroom. Yung amoy na dati safe lang. Ngayon, nakakabaliw. “Stop,” mahina kong sabi. Hindi ko alam kung totoo bang gusto kong tumigil siya. He smiled. That calm smile na lagi niyang suot kapag nagtuturo. Pero ngayon, iba. May something sa mata niya. Something dark. Something hungry. “You came here,” sabi niya

CHAPTER 3 Ysella Mireya POV Pagkatapos ng klase, ramdam ko na agad ang bigat sa dibdib ko. Parang bawat hakbang papalayo sa classroom ay tumataas ang tensyon sa katawan ko. Si Professor Ildren… hindi ko maiwasang isipin. Yung mga halik niya, yung init ng kamay niya, yung tension na iniwan niya sa office niya kanina… hindi basta-basta nawawala. Naglakad ako palabas ng campus, dala-dala ang backpack ko na parang may kalbaryo sa loob. Tiningnan ko ang paligid at napansin kong umulan na pala. Maliit na patak lang sa umpisa, pero tumindi agad. Wala akong payong. Wala rin akong jacket. At ang katotohanan? Kailangan ko na talagang makalabas ng campus. Lumapit ako sa curb, nagtaas ng kamay para huminto ng tricycle. Ngunit walang masyadong humihinto sa ulan. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil lahat nagmamadali ring makabalik sa bahay. Ang lamig ng hangin na dala ng ulan ay pumapasok sa bawat damit ko, bawat buto ko. Parang yelo sa katawan ko. Tumigil ako sa gilid at nagdesisyon.

CHAPTER 5 Ysella Mireya POV Kinabukasan, nagising ako sa bahagyang liwanag na pumapasok sa kwarto ko. Ang katawan ko ay nanginginig pa rin. Ang lagnat ay hindi pa rin lubos na humuhupa. Ngunit sa tabi ko, nakatayo si Professor Ildren. Nakatingin sa akin. Mata niya mahigpit ngunit may halo ng… pag-aalala. Hindi ko alam kung paano ko i-interpret iyon. Ang galit niya kahapon ay napalitan ng tahimik na presensya, parang nakabantay sa akin. “Kamusta ka na?” tanong niya, mahina ngunit seryoso. “Medyo,” sagot ko, nanginginig pa rin. “Sakit pa po.” Tumango siya. Hindi siya nagsalita agad. Kumilos siya ng maayos, parang may planong ginawa para sa akin. Binuksan niya ang bintana ng konti para makapasok ang sariwang hangin. Nilinis niya ang mesa, naglagay ng malinis na baso ng tubig, at humanda ng cup noodles. “Humiga ka lang,” sabi niya. “Ako ang bahala sa lahat ngayon.” Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat o matakot. Ngunit kahit