LOGINEce aslında pembeye karşı değildi. Güzel ve sevimli bulduğu şeyleri o da severdi.Damla'nın hediyesini büyük bir heyecanla göstermesini izleyen Ece, başını onaylarcasına sallayıp, "Gerçekten çok sevimli ve güzel," dedi.Ardından Damla'ya kendi hazırladığı hediyeyi verdi.Ece'ye teşekkür eden Damla, duramayarak yeniden söze girdi: "Ece, Ablam bana kendi elleriyle bir de pasta yaptı, biliyor musun? Mavi renkte, üstelik çok güzel!"Damla bu sözlerin ardından neşeyle Baran'dan pastayı kutusundan çıkarmasını istedi.Damla'nın sürekli ablasından bahsettiğini duyan Kutay kaşlarını kaldırarak, "Kadın hem Damla için pasta yapmış hem de hediye almış, belli ki oldukça özen göstermiş. Baran, bu duruma diyecek bir şeyin var mı?" diye takıldı.Güzin'in yoğunluğuna rağmen verdiği sözü tutmak için sabah erkenden kalkıp Damla'ya pasta hazırlaması, Baran'a onun Damla'yı ne kadar önemsediğini açıkça göstermişti.Şu anda odada Sefer ile Ece de bulunuyordu. Buna rağmen Kutay Güzin'den bahsettiğinde Baran'ı
O an Lale büyük bir şaşkınlık yaşamış, gözlerine inanamamıştı.Ancak Güzin'in Damla'nın elini tutması, Baran'ın ise Güzin'e bakarken yüzünde beliren o tebessüm o kadar netti ki...Tüm bunlar, gözlerinin yanılmadığını açıkça gösteriyordu.Gördüğü bir rüya değildi.Güzin gerçekten de Baran ve Damla'yla birlikteydi.Üçünün arasındaki samimi hava ve Damla'nın Baran'ın değil de Güzin'in elini tutuyor olması, ilk kez birlikte yemeğe çıkmadıklarını açıkça ele veriyordu.Aklından bir düşünce geçti.Yoksa Güzin, Damla'nın daha önce sık sık bahsettiği o "Abla" mıydı?Ama bu... Bu nasıl mümkün olabilirdi ki?İçten içe bunun imkânsız olduğunu düşünse de zihni hemen geçen yıl Baran'ın Vanguard Teknoloji'ye bir toplantı için geldiğinde doğrudan Güzin'in yanına gidip onunla konuştuğu o anı hatırladı.Üstelik son zamanlardaki birkaç davette de Güzin ile Emre ne zaman orada olsa, Baran onlara sadece şöyle bir selam verip hemen uzaklaşmak yerine yanlarında bir süre kalmayı tercih ediyordu.Daha önce Bar
Güzin'in Damla'nın doğum gününde yanında olamayacağını öğrenen Baran biraz hayal kırıklığına uğradı, ancak durumu anlayışla karşıladı: "Sorun değil, önemli işlerin var. Önce onları halletmelisin. Damla da anlayacaktır."Telefonu kapattıktan sonra Güzin tam yüzünü yıkamıştı ki telefonu yeniden çaldı.Arayan Baran'dı. Ancak Baran'ın telefonundan Güzin'i yalnızca Damla görüntülü arardı.Güzin aramayı hemen yanıtladı; ekranda Damla'nın tatlı yüzü belirdi. Yüzünde yumuşak bir tebessümle tam konuşmaya başlayacaktı ki Damla ondan önce davranıp, "Günaydın Güzin Abla, yarın doğum günüme gelemeyeceğini dayım bana söyledi. Bu sefer vaktin yok, sorun değil. Başka bir zaman birlikte kutlarız!" dedi.Damla'nın okula gitmesi gerekiyordu. Güzin'in konuşmasına fırsat vermeden sözlerine devam etti: "Dayımdan duydum, bana kendi ellerinle pasta yapacakmışsın, bir de başka hediyeler hazırlamışsın. Çok teşekkür ederim Güzin Abla, seni de uğraştırdım.. Anneannem der ki, birinden hediye aldıysan onu mutlaka y
Güzin, Baran'ı geri arayarak iki gün önce kendisini aramasının özel bir sebebi olup olmadığını sordu.Baran, "Damla seninle görüntülü görüşmek istiyordu, özel bir şey yoktu," diye yanıtladı.Güzin ile Baran'ın ikisinin de işe gitmesi gerektiğinden fazla konuşmadılar.Telefonu kapatan Güzin anahtarını alıp aşağı indi ve şirkete doğru yola çıktı.Güzin ile Emre, şirketin otoparkına neredeyse aynı anda vardılar.Araçtan inen Emre onu görünce gülümseyerek, "Döndün mü?" dedi.Güzin de gülümseyerek, "Evet," diye karşılık verdi.Güzin'in sözleri daha ağzından çıkmıştı ki Sefer'in arabası otoparkın girişinden içeri girdi. Lale de ön yolcu koltuğunda oturuyordu.Sefer arabayı otoparka sokmak yerine Güzin ile Emre'nin önünde durdurdu.İkisi de araçtan indi. Emre ile Güzin'i görünce Sefer ve Lale, Emre'ye selam verdiler: "Emre Bey, günaydın."Emre ise cevap vermedi.Yüzündeki gülümseme kayboldu.Ne tatsızlık!Sefer'le Lale'yi görmezden gelen Emre, Güzin'in kolundan tutup yürümeye başladı.Sefer i
Onu karşısında gören Tolga biraz şaşırdı: "Güzin Hanım?"Güzin başını sallayarak karşılık verdi: "Merhaba."Tolga ona gülümseyerek, "Güzin Hanım, buraya çalışmaya mı geldiniz?" diye sordu.Güzin başını salladı: "Hayır, hocam bazı konuları çözmeme yardım etmem için beni buraya çağırdı."Bunu duyan Tolga bir an duraksadı.Üs dışından gelen personelin girişine izin verme yetkisine sahip kişiler üs içinde yalnızca...Güzin ile Emre'nin çok yakın olduklarını ama sevgili olmadıklarını hatırlayan Tolga hemen durumu anladı: "Yoksa hocanız Profesör İrfan mı?"Güzin onaylar anlamda başını salladı: "Evet."Demek gerçekten de Emre gibi o da Profesör İrfan'ın öğrencisiydi.Daha önce hiç bu yönde düşünmemişti.Ancak o da Profesör İrfan'ın öğrencisiyse, geçmişte yaşanan bazı şeyler şimdi açıklık kazanıyordu.Örneğin önceki ziyafette Emre'nin, Mürekkep Grup'un geliştirdiği en son projede Güzin'in çok büyük bir payı olduğunu neden özellikle vurguladığı; ya da dedesinin resim sergisinde ve Rüzgar'ın kat
"Tiyatro mu? Ne tiyatrosu? Nerede izleyebiliriz?""Başkentin geleneksel tiyatrosu, muhtemelen senin hoşuna gitmez."Miraç'ın bakışları derinleşti: "Orası belli olmaz. Yurt dışında büyümüş olsam da kendi ülkemin kültürüne hep ilgi duydum. Sadece bu kültürle pek fazla tanışma fırsatım olmadı."Güzin bunun üzerine ona tiyatronun nerede olduğunu söyledi.Miraç öğrenir öğrenmez vakit kaybetmeden internetten biletleri satın aldı.Birkaç dakika sonra arkadaşı onu arayarak, "Miraç, akşam dışarı çıkıp takılalım mı..." dedi."Yok, bu akşam başka bir randevum var."Güzin, Miraç'la telefon görüşmesini bitirdikten sonra öğleye kadar yoğun bir şekilde çalıştı.Takvime şöyle bir göz attığında Damla'nın doğum gününün yaklaştığını fark etti. Bir süre düşündükten sonra Baran'ı aradı.Baran her zaman Güzin'le daha fazla iletişim kurabilmeyi umuyordu.Miraç'ın Güzin'e ilgi duyduğunu öğrendikten sonra Güzin'le daha fazla iletişim kurma isteği iyice artmıştı.Ancak iş birliği ve Damla dışında aralarında ner