İlk Göz Ağrını Seç, Ben Üvey Anne Olmuyorum.

Beykent.

Gece, saat sekiz.

Özulus Holding'in kutlama davetinde herkes kadeh kaldırıyor, keyifle sohbet ediyordu.

Gecenin odak noktası olan Emir, yıllar önce ailesi zor duruma düştükten sonra sıfırdan başlamış, büyük emeklerle Özulus Holding'i yeniden ayağa kaldırıp borsaya taşımıştı; bu yüzden tebrikleri fazlasıyla hak ediyordu.

"Tebrik ederim Emir Bey. Gerçekten genç yaşta büyük başarı."

"Bundan sonra da birlikte daha çok iş yapmayı umuyoruz."

"Sadece kariyeriniz değil, aile hayatınız da örnek gösterilecek kadar güzel. Benim hanım hep, 'Evde iyi bir eş varsa insanın sırtı yere gelmez,' der. Böyle iyi bir eşiniz olduğu için size gerçekten imreniyorum."

İmrenmemek mümkün müydü? Genç yaşta iki çocuğa üvey annelik yapmayı göze almış, üstelik ikisini de böylesine güzel yetiştirmişti. Böyle eşe sahip olan bir erkeğe kim imrenmezdi ki?

Konu Selin'e gelince Emir kalabalığın içinde etrafına göz gezdirdi.

Uzakta, siyah abiye elbisesi içinde zarif tavırları ve ölçülü konuşmasıyla dikkat çeken kadın, eşi Selin'di.

Bu kutlama davetinin tüm hazırlıklarını Selin bir ay öncesinden bizzat organize etmişti. Yoğunluk içinde bile çocuklarla ilgilenmeyi hiç ihmal etmemişti.

Şimdi çocuklar sağlıklı ve mutlu büyümüş, kendisinin işleri de rayına oturmuştu. Bunda Selin'in emeği tartışılmazdı.

Emir de bu konuda Selin'in hakkını teslim ediyordu.

O sırada Selin, iki çocukla birlikte Emir'in yanına geldi ve onun koluna girdi.

Konuklar hemen yeniden övgülere başladı. "Emir Bey, Selin Hanım ve bu iki tatlı çocuk... Gerçekten örnek bir ailesiniz."

"Hepiniz çok şanslısınız."

Selin gülümseyerek karşılık verdi. "Güzel sözleriniz için teşekkür ederim. Yıllardır Emir'e verdiğiniz destek için de ayrıca minnettarız. Umarım bundan sonra da..."

Sözünü tamamlayamadan giriş kapısı tarafından şaşkın bir kadın sesi duyuldu. "Tülin? Sen Tülin misin?"

Güvenlik görevlisi, "Nevin Hanım, sabahtan beri burada gizlice dolaşıp duruyor, tanıyor musunuz kendisini?" dedi.

Ses hiç de kısık değildi, bir anda herkesin kulağına çalındı.

Selin, Tülin adını duyduğu an kalbinin teklediğini hissetti.

Daha ne olduğunu anlayamadan kolu boşaldı.

Emir uzun adımlarla girişe doğru ilerledi. Yüzünde hem büyük bir heyecan hem de bastırılamayan bir beklenti vardı.

Tülin mi?

Bu dünyada kaç tane Tülin olabilirdi ki?

Hem de kaçı tam da burada ortaya çıkabilirdi?

Giriş kapısında güvenlik görevlisi bir kadının kolunu tutuyordu. "Siz kimsiniz? Davetiyeniz var mı?"

"Bırak onu!" Bu sert ses Emir'e aitti.

Diğer konuklar da merakla onların yanına toplandı.

Tülin ismi hiçbirine yabancı değildi.

O, Emir'in çocukluk aşkıydı. Bir zamanlar nişanlı olmuş, aynı zamanda Selin'in büyüttüğü ikiz çocukların öz annesiydi.

Emir ileri atılıp Tülin'in kolunu tuttu. İnanamayarak, "Tülin? Gerçekten sen misin?" diye sordu.

O andaki telaşı ve ilgisi Selin'in gözünden kaçmadı. Kalbi istemsizce sıkıştı.

"Emir... Ben... Çocukları o kadar çok özledim ki... Sadece uzaktan görmek istedim. Sizi rahatsız etmek gibi bir niyetim yoktu... Özür dilerim... Gerçekten çok özür dilerim..."

Tülin sade kıyafetler içindeydi. Gözleri kıpkırmızı olmuştu. Hasret dolu bakışları sürekli Selin'in yanındaki iki çocuğa kayıyordu.

Onu bu hâlde gören Emir'in yüreği sızladı.

Tülin eskiden hayat dolu, neşeli, özgüveni yüksek bir kadındı; kesinlikle şimdiki gibi çekingen ve perişan bir hâlde değildi.

Emir sanki kadının yine sebepsizce ortadan kaybolmasından korkuyormuş gibi gözlerini ondan ayırmadı. "Bunca yıl neredeydin?"

Kalabalık bir anda sessizliğe gömüldü.

"Emir Bey'in tuttuğu kadın kim? Metresi mi?"

"O Tülin. Eskiden Turan ailesinin büyük kızıydı. Yıllar önce yaşanan ekonomik kriz hem Özulus hem de Turan ailesini bitirdi. Çocukluktan beri nişanlıydılar ama sonra ne olduysa oldu, Tülin ikizleri doğurduktan sonra kayboldu, evlenemediler."

"Demek ikizlerin öz annesi o... Peki Selin Hanım..."

Herkesin bakışları anında Selin'e çevrildi.

Selin o sırada iki çocuğun elini tutmuş, kocasının onun gururunu hiçe sayarak herkesin içinde başka bir kadınla ilgilenmesini izliyordu.

Tülin'in gözleri çaresizlik, kırgınlık ve yalvarışla doluydu. "Ben... Doğumdan sonra hastalandım. O dönem zaten hepimiz çok zor durumdaydık. Sana yük olmak istemedim. Habersiz gitmem benim hatamdı biliyorum ama çocukların hiçbir suçu yok. Şimdi artık kariyerin yolunda, ne olur çocuklarımıza iyi bak."

Bu sözleri duyan biri, Selin'in çocuklara kötü davrandığını bile düşünebilirdi.

Emir kaşlarını çattı. Doğumdan sonra hastalanmış mıydı?

Kendisine yük olmak istemediği için mi gitmişti?

Tülin kolunu çekmeye çalıştı. "Gitmem gerek... Emir, lütfen bırak."

Emir, "Dur gitme," dedi.

Bunu duyan herkesin aklından farklı şeyler geçti ama çoğu Selin'e baktı.

Ama Selin bu sahneyi durdurabilecek durumda değildi.

Tülin çocukların öz annesiydi. Bu gerçeği kimse silemezdi.

O sırada ikizlerden büyüğü Rüya başını kaldırıp Selin'e sordu: "Anne, babamın sarıldığı teyze kim?"

Küçüğü Mert de masumca ekledi: "Babam nasıl başka bir teyzeye sarılabilir ki?"

Salon zaten sessizdi, iki küçük çocuğun sözleri neredeyse herkes tarafından duyuldu.

Emir bir an afalladı. Sanki önemli bir şeyi yeni hatırlamış gibi konuştu: "Kusura bakmayın dostlar, saat epey geç oldu. Başka bir gün sizi evimizde ağırlamak isterim."

"Tabii tabii Emir Bey, siz işinize bakın."

Konuklar anlayış göstererek ayrıldılar.

Ortalık sakinleşince Emir elini kaldırıp Tülin'in durmadan akan gözyaşlarını sildi. "Ağlama artık. Madem çocukları özledin, bu gece bizde kal. Onlarla vakit geçir."

Tülin şaşkınlıkla başını kaldırdı. Biraz çekinerek, "Gerçekten... Kalabilir miyim?" diye sordu.

Ardından hemen Selin'e döndü. "Selin Hanım, kusura bakmayın. Sadece çocuklarımı görmek istedim. Umarım bir sakıncası yoktur."

Laf buraya geldikten sonra Selin nasıl "sakıncası var" diyebilirdi ki?

Bir annenin öz çocuklarını görmek istemesi kadar doğal bir şey yoktu.

Selin gözlerini yere dikti ve sadece, "Elbette. Hiçbir sakıncası yok." diyebildi.

Emir, Selin'in kabul ettiğini görünce gözlerinde nadir görülen bir memnuniyet belirdi. Kâhyaya dönerek talimat verdi: "Misafir odasını yeniden hazırlayın. En ufak bir toz bile kalmasın. Tülin'in temizlik takıntısı vardır."

Hâlâ kendisinin titiz olduğunu hatırladığını duyan Tülin'in gözlerinde minnet ve sevinç belirdi.

Selin ise gözlerini yere dikmiş, tek kelime etmiyordu.

Tülin eve girdikten sonra çömelip çocuklara baktı. Heyecanla küçük yüzlerini okşamak istedi.

Fakat Rüya ile Mert istemsizce geri çekilip birkaç adım uzaklaştılar.

Bunu gören Tülin'in yüzü umutsuzlukla doldu. "Emir, benden nefret mi ediyorlar acaba?"

Emir hemen çocuklara dönüp, "Rüya, Mert. Bu sizin gerçek anneniz. Hadi, anne deyin," dedi.

Selin'in kalbi sızladı.

Demek gerçek anne oydu...

Peki ya kendisi?

Evdeki hizmetçiler bile bu sözleri duyunca kaşlarını çattı.

"Selin Hanım çocukların öz annesi olmasa da, onları daha birkaç aylıkken bağrına basıp büyüttü."

"Beyefendinin bu sözleri biraz kalp kırıyor," diye düşündüler.

"Hayır!" diye bağırdı Mert sinirle. "Bizim annemiz o değil! Bizim annemiz burada!"

Bunu söyler söylemez Selin'in koluna sıkıca sarıldı ve arkasına saklandı.

Selin nasıl anneleri olmazdı ki?

Babası kesinlikle yalan söylüyordu!

Emir sabırla açıklamaya çalıştı. "Selin sizin öz anneniz değil. Öz anneniz Tülin. Sizi herkesten çok o sever. Hiç kimse öz annenin yerini tutamaz. Böyle davranmanız hiç yakışıyor mu?"

Selin başını hızla kaldırıp Emir'e baktı.

Bir annenin sevgisini inkâr etmiyordu. Ama Emir'in bu sözleri, onu tamamen yok saymak demekti.

Bu altı yıl boyunca çocukları kendi evladı gibi sevmiş, onlarla ilgilenmek için kendi çocuğunu bile dünyaya getirmemişti!

Rüya homurdandı. "Ben bunları bilmiyorum! Tek bildiğim bizi en çok seven de, bakan da annem! O da Selin. Başka hiç kimse değil!"