บทที่ 2.1

เฉิงอวี้ยืนมองเฉิงซวี่ด้วยความกลัดกลุ้ม แม้เข้าใจว่าเพราะอะไรอีกฝ่ายจึงเป็นคนดื้อรั้นเอาแต่ใจ แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เฉิงซวี่เติบโตมาด้วยสภาพแวดล้อมอย่างไร

ตระกูลเฉิงเดิมทีไม่เคยรู้ว่าเฉิงซวี่มีตัวตน กระทั่งอยู่ๆ เมื่อสามปีที่แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมาที่บ้านหลังจากที่พี่ชายของเขาเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิต

ผู้หญิงคนนั้นอ้างว่าเฉิงซวี่เป็นหลานชายตระกูลเฉิงและขอรับค่าเลี้ยงดูก้อนโต แน่นอนว่าทุกกระบวนการหลังจากนั้น กลายมาเป็นบาดแผลในใจของเฉิงซวี่ เขายืนมองแม่ผู้ให้กำเนิดรับเงินแล้วเดินจากไป ทิ้งเขาเอาไว้ในคฤหาสน์ตระกูลเฉิงโดยไม่หันหลังกลับมามอง

เฉิงซวี่เริ่มกลายเป็นเด็กก้าวร้าวและไม่สนใจใคร แม้อยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเฉิงในฐานะหลาน แต่กลับได้รับการยอมรับจากคนในตระกูลน้อยมาก

ตัวเขาที่ย้ายออกมาอยู่ข้างนอกกว่าจะรู้ว่าเกิดเรื่องมากมายในตระกูล เรื่องราวก็ยากจะแก้ไขเพราะอยู่ๆ เฉิงซวี่ก็ย้ายออกมาจากคฤหาสน์และออกมาหางานทำ ทิ้งการเรียนไปกลางคันโดยไม่สนใจใคร

มองดูเฉิงซวี่สวมชุดของเด็กเสิร์ฟของโรงแรมกำลังเสิร์ฟเครื่องดื่ม เขาได้แต่หนักใจเพราะเข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่ว่าใครก็ต้องใช้เวลาด้วยกันทั้งนั้น

ทางหนึ่งก็พี่สะใภ้ของเขาที่ต้องมาเจ็บปวดกับการถูกนอกใจ การจะให้เธอยอมรับเฉิงซวี่นั้นเป็นไปได้ยากและต้องใช้เวลา

ทางหนึ่งก็เฉิงซวี่ที่ไม่ได้ทำอะไรผิด เขาเป็นคนรุ่นหลังที่ไม่ได้ร่วมรับรู้กับการตัดสินใจของผู้ใหญ่ แต่กลับต้องมาแบกรับความเกลียดชังและสายตาดูหมิ่นของคนในตระกูลเฉิง ทั้งที่ตั้งแต่ลืมตาดูโลกเขาก็ไม่เคยรับรู้ว่าพ่อของตัวเองเป็นใครมาจากไหน

ที่สำคัญไปกว่านั้นเขาจะรู้สึกยังไงตอนที่มองแม่แท้ๆ จากไปหลังจากได้รับเงินก้อนโตหลังนำเขามาทิ้งเอาไว้ที่ตระกูลเฉิง...

ระหว่างกำลังเหม่อลอยอยู่นั้น อยู่ๆ เฉิงซวี่ก็มองตรงเข้าไปในงาน เด็กหนุ่มซุบซิบกับใครบางคนอยู่ที่มุมห้อง ท่าทางอย่างนั้นดูยังไงก็มีพิรุธ

เฉิงอวี้ขมวดคิ้วก่อนจะเดินตามคนทั้งสองไปยังโถงทางเดินของโรงแรม บทสนทนาของเฉิงซวี่และเพื่อนรุ่นพี่ที่ทำงานในโรงแรมอีกสองคน ทำให้เขาตกตะลึงอย่างคาดไม่ถึง

...เรื่องผิดกฎหมายเช่นนี้เขาไม่เข้าใจเลยว่าเพราะอะไรเฉิงซวี่จึงพาตัวเองเข้ามายุ่งเกี่ยว!!!

ขณะกำลังชั่งใจว่าจะเดินเข้าไปเปิดโปงหรือแจ้งกับผู้จัดการโรงแรม เฉิงซวี่กลับเดินตามหลังผู้หญิงคนหนึ่งไปตามโถงทางเดิน

เขาจำได้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ให้พลาสเตอร์ยากระต่ายสีฟ้ากับเขาหน้าทางเข้า

เฉิงอวี้เดินตามเฉิงซวี่ไปแต่ก็คลาดกันในที่สุด เขาเดินวนอยู่โถงทางเดินหน้าห้องน้ำด้วยความร้อนใจ กระทั่งมั่นใจว่าไม่มีทางหาคนพบก็เดินกลับเข้ามาในงานเพื่อมองหาใครสักคนที่คุ้นตา

โชคดีที่เจอเข้ากับหนึ่งในรุ่นพี่ที่ยืนซุบซิบอยู่กับเฉิงซวี่เมื่อครู่ เขาเลือกเดินตามอีกฝ่ายไปทันที กระทั่งไม่นานด้านหลังก็มีคนเรียกเขา

“ประธานเฟิง?”

เฉิงอวี้หรี่ดวงตามองอีกฝ่ายก่อนตัดสินใจสวมรอย “มีอะไร”

“ให้ตายคุณจริงๆ ด้วย ผู้ช่วยของคุณบอกให้เรารอคุณอยู่ตรงนี้ นี่ครับ ได้ยินว่าผิดแผนไปเล็กน้อยเพราะลูกสาวของคุณงอแง เราก็นึกว่าคุณจะล้มเลิก” เด็กหนุ่มคนนั้นยื่นแก้วแชมเปญมาให้

“คุณดูตื่นเต้นนะครับดื่มสักนิด”

“ก็...” เฉิงอวี้พยักหน้า “คนล่ะ?”

“เสี่ยวซวี่พาไปไว้ในห้องแล้วครับ”

เฉิงอวี้เหงื่อกาฬแตกพลั่กจิบแชมเปญไปพอเป็นพิธีเมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่าย เขารีบเดินตามหลังไปเมื่อเด็กหนุ่มรับแก้วแชมเปญจากมือเขาและออกเดิน

บนชั้นสามในห้องสุดหรูของโรงแรมห้าดาว หน้าประตูห้องมีพนักงานสองสามคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว แต่หนึ่งในนั้นกลับไม่มีเฉิงซวี่

เฉิงอวี้สอดส่ายสายตาไปรอบๆ “คนอื่นละ”

“ไปเก็บกวาดครับ ขอให้สนุกกับค่ำคืนแสนพิเศษนะครับประธานเฟิง เราต้องไปก่อน...ขอบคุณที่เรียกใช้นะครับ”

มองเห็นเด็กหนุ่มหลายคนเผ่นไปจากตรงนั้น เฉิงอวี้ได้แต่สบถกับตัวเอง แผนการวางยาพาหญิงสาวคนหนึ่งมาส่งให้ถึงเตียงเฟิงฮั่น อีกทั้งหนึ่งในผู้ลงมือคือหลานชายของเขาเอง ทำให้เขาไม่มีทางเลือกมากนัก

เขาปราดเข้าไปในห้องพาหญิงสาวคนนั้นหนีออกมา กระทั่งลงมาจนถึงรถยนต์ที่จอดอยู่จึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรโง่ๆ

แอร์รถยนต์กำลังเย็นฉ่ำขณะที่เขาขับรถออกมาจากโรงแรม ตอนนั้นเองที่เขามองเห็นเฉิงซวี่ซึ่งกำลังแบ่งเงินค่าจ้างอยู่กับเพื่อนอีกห้าคน