Shadow of Love เงาแห่งรัก

ถนนซวงผู่หน้ามหาวิทยาลัย S เป็นหนึ่งในถนนที่มีนักศึกษาเดินไปมาคึกคัก โดยรอบมหาวิทยาลัยร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ สองข้างทางสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ ผนังด้านนอกของร้านรวงมากมายล้วนทาสีขาวดูสบายตา หนึ่งในร้านที่โดดเด่นสะดุดตาเพราะมีนักศึกษาเดินเข้าออกคือร้านกาแฟ The Café

ตึกสีขาวสองชั้นตั้งอยู่ท่ามกลางร้านอาหารและร้านหนังสือ ด้านล่างเป็นร้านกาแฟขนาดใหญ่ ผนังสีขาวล้อมกรอบหน้าต่างกระจกมองเห็นบรรยากาศอันน่านั่งภายในร้าน

ด้านข้างซึ่งทำมุมกับแยกไฟแดง มีทางม้าลายสำหรับข้ามถนน กระจกใสซึ่งมีโต๊ะบาร์สีอ่อนวางขนาบไปตามความยาว เข้าคู่กับเก้าอี้บาร์มีพนักน่านั่ง มีนักศึกษาหลายคนกำลังนั่งอ่านหนังสือพร้อมกับจิบโกโก้ร้อน ด้านหน้ายังมีเค้กชิ้นเล็กๆ น่ากินวางอยู่

ซูฉิงลี่เดินเข้าไปในร้านก่อนกวาดสายตามองไปยังที่นั่งประจำ ถึงอย่างนั้นก็ต้องย่นคิ้วด้วยความเสียดาย มุมประจำถูกคนตัดหน้าไปเสียได้ ทั้งที่ปกติแล้วเก้าอี้บาร์ด้านข้างไม่ค่อยมีคนจับจอง

“เสี่ยวซู มาแล้วเหรอ” หม่าเหยียนเอ่ยทักทายเมื่อเห็นหญิงสาว เขามองไปยังมุมประจำที่หญิงสาวเคยนั่งก่อนยิ้มออกมา “วันนี้มาสายนะ”

เขาคุ้นเคยกับหญิงสาวดีเพราะเป็นลูกค้าประจำ รู้แม้กระทั่งว่าซูฉิงลี่เป็นคนเจ้าระเบียบและตรงต่อเวลามาก ทุกๆ อย่างในชีวิตประจำวันของหญิงสาวมักถูกแพลนเอาไว้ก่อนเริ่มวันใหม่ หลังจากนั้นซูฉิงลี่ก็จะเดินตามแผนนั้น ห้ามผิดไปแม้แต่น้อยเพราะหากผิดแผนหญิงสาวจะหัวเสียทั้งวัน

เห็นท่าทางเสียดายแต่ก็ไม่ได้หงุดหงิดของหญิงสาว หม่าเหยียนเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “วันนี้ฝนตก?”

ซูฉิงลี่หัวเราะ “เปล่าคะ ปิดต้นฉบับแล้วเลยกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนได้ต่างหาก” ความจริงคือเธอเพิ่งทำงานเสร็จและตารางชีวิตก็จะว่างเว้นไปครึ่งเดือน

“หายากนะเนี่ย” หม่าเหยียนพูดจบก็บุ้ยใบ้ไปยังที่นั่งประจำของหญิงสาว ลูกค้าหนุ่มคนที่ไม่รู้ตัวว่าเพิ่งแย่งที่นั่งของหญิงสาวลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากร้าน

ซูฉิงลี่มองตามแผ่นหลังสูงใหญ่ในชุดสูทเรียบร้อยออกไป แม้ไม่ได้ใส่ใจมองก็ยังรู้ว่าเขาน่าจะดูดีมาก มองจากเสี้ยวหน้าด้านข้างมีแว่นไร้กรอบที่ขับให้ใบหน้าของเขาดูจริงจัง แผ่นหลังกว้าง รูปร่างสูง ขายาว จังหวะการก้าวเดินมั่นคง

“เช็ดน้ำลาย” หม่าเหยียนเย้ากลั้วหัวเราะ

หญิงสาวมองค้อนเขา “ลูกค้าใหม่เหรอคะไม่เคยเห็น”

“ใช่ ศาสตราจารย์เฉิง เพิ่งย้ายมาสอนที่นี่”

“อ้อ” ดูแล้วก็เหมาะกับบุคลิกของเขาดี...

“เสี่ยวซูมาแล้วเหรอ” เยว่ฉงเดินเข้ามาทักทายหญิงสาวอย่างเป็นกันเอง ด้านหลังยังมีชายหนุ่มอีกคนตามมาด้วย เยว่ฉงกล่าวลาและย้ำให้เขาจำวันและเวลาเริ่มงานจากนั้นเขาก็รับคำและหมุนตัวเดินออกไปจากร้าน

ซูฉิงลี่มองตามชายหนุ่มคนดังกล่าวไปนอกร้าน กระทั่งมองเห็นศาสตราจารย์เฉิงที่ยืนรอข้ามถนนตรงทางม้าลาย แผ่นหลังของเขาช่างดูดึงดูดสายตาจริงๆ ขนาดนักศึกษาสาวหลายคนเองก็มองเขาตาไม่กะพริบ

“เขาตกลงเหรอ” หม่าเหยียนเลิกคิ้วถามเยว่ฉงเมื่อเห็นอีกฝ่ายย้ำเรื่องเวลาเริ่มงานกับชายหนุ่มที่เพิ่งเดินออกไปจากร้าน

“แน่นอนสิ”

“แล้วนี่จะเริ่มงานวันไหน”

“พรุ่งนี้ช่วงเช้าทดลองงานก่อน”

“อ้าวไหนว่าตกลง”

“ก็ตกลงมาทดลองงานไง”

หม่าเหยียนหัวเราะออกมา “ผู้จัดการเยว่ครับ นั่นเขาเรียกว่าตกลงหรือไง เขาเรียกว่าทดลองงานดูก่อนต่างหาก”

“ก็นั่นแหละ ถ้าเขามาทำงานที่นี่ก็คงดี ร้านเราคงมีนักศึกษาสาวๆ มาเพียบเลย เสี่ยวจิ่นเป็นคนแนะนำมา เห็นว่างานที่ทำก่อนหน้ามีปัญหาเลยลาออก ว่าแต่...ศาสตราจารย์เฉิงสุดหล่อของฉันละไปไหนเสียแล้ว”

หม่าเหยียนส่ายหน้าคร้านที่จะสนใจเยว่ฉง “เพิ่งออกไปจะตามไปเรียนกับเขาเลยมั้ย”

ซูฉิงลี่หัวเราะพร้อมกับยื่นมือไปรับแก้วกาแฟและโกโก้ร้อน เยว่ฉงเดินตามไปที่โต๊ะประจำของหญิงสาว จากนั้นนั่งลงพูดคุยเป็นเพื่อนเช่นเคย “พูดก็พูดเถอะเสี่ยวซู ไม่กินกาแฟแต่สั่งไปทำไมกัน”

“ก็ฉันชอบกลิ่นกาแฟนี่คะ ไม่ได้กินได้กลิ่นก็มีความสุขแล้ว” หญิงสาวหัวเราะก่อนจะเดินไปที่นั่งประจำ มองออกไปนอกร้านสัญญาณไปสว่างขึ้นเพื่อให้คนที่รออยู่ริมนถนนเดินข้าม หนึ่งในนั้นก็คือศาสตราจารย์เฉิง

ยามก้าวเดินแผ่นหลังเหยียดตรง บุคลิกของเขาดูสง่าน่ามองจนหญิงสาวยากจะละสายตา ถึงอย่างนั้นเมื่อดึงสายตากลับมาคิ้วเรียวก็มุ่นลง

เขา...มาทำอะไรที่นี่?

บนทางม้าลายที่หลายคนกำลังเดินข้ามมาจากอีกฟาก ‘เกาอวี้’ อดีตแฟนหนุ่มของเธอกำลังเดินข้ามมา สายตาของเขากวาดมองเข้ามาในร้าน กระทั่งหยุดลงยังจุดที่หญิงสาวนั่งอยู่