อดีตรักหวนคืนใจ

💞 แนะนำพระเอก นางเอก 💞

พระเอก นายวายุภักษ์ เนติเชษฐ์โยธิน หรือวายุ อายุ สามสิบห้าปี ทายาทมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง พ่วงด้วยอาจารย์พิเศษ และเจ้าของผับ วายุภักษ์ ลูกชายเพียงคนเดียวของคุณแม่วารุณีและคุณพ่ออดิศร เนติเชษฐ์โยธินผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเอกชน สำหรับชายหนุ่มผู้มีอุปนิสัย เงียบ สุขุมมาดนิ่ง

นางเอก นางสาวเนวิกา วรางคณิต หรือจ๋า อายุ ยี่สิบสี่ปี เป็นเจ้าของร้านเสริมสวยเล็ก ๆ เพื่อหาเลี้ยงลูกสาววัยสี่ขวบ

ชื่อว่า น้องมะลิ หรือ เด็กหญิงมลิวิกา วรางคณิต มีความเสี่ยงมีความเสี่ยงเป็นโรคหัวใจ อุปนิสัยหญิงสาว เรียบร้อย อ่อนหวาน ยิ้มเก่ง

ที่ห้องทำงานวายุภักษ์ ชายหนุ่มเข้ามาในห้องทำงาน เขาทิ้งกายลงนั่งเก้าอี้ ถอนหายใจเขาเหนื่อยใจกับพ่อแม่จริง ๆ จะให้เขามีเมียมีลูกให้ได้

กริ๊ง กริ๊ง...

“นิกเอารถออก ฉันจะกลับบ้าน”

(“ตอนนี้ไหมครับ”)

“อื้อ” เขาตอบสั้น ๆ

(“ครับคุณวายุ”)

นิกเป็นลูกน้องที่วายุภักษ์ไว้ใจที่สุด และอีกคนคือบอย พวกเขารู้ใจชายหนุ่มแม้จะไม่ต้องเอ่ย นิกขับรถมาจอดที่ด้านหลังของผับ เป็นที่ส่วนตัวของวายุภักษ์โดยเฉพาะ

“คุณวายุจะกลับบ้านเป็นไปได้เหรอวะเนี่ย” บอยยืนสูบบุหรี่

“แปลกตรงไหน มีบ้านต้องกลับสิวะ หรือแกมีบ้านไม่กลับ ถามแปลก ๆ นะมึง” นิกตำหนิเพื่อน

“ร้อยวันพันปีไม่เห็นบอกอยากกลับบ้าน” บอยหัวเราะเบา ๆ

จังหวะเดียวกับที่วายุภักษ์เดินล้วงกระเป๋าลงมา ใบหน้าไม่ยินดียินร้าย

“สั่งคนของเราดูแลให้ดี”

“ได้ครับคุณวายุ” บอยเดินเข้าไปในผับ เพื่อดูแลความเรียบร้อย

ภายในรถยนต์หรูราคาแพงแล่นบนท้องถนนยามดึกดื่น การสัญจรว่างโล่งไม่ติดขัด เหมือนช่วงกลางวัน นิกมองกระจกส่องหลัง คล้ายเห็นเจ้านายหลับตา ศีรษะพาดไปด้านหลัง

บ้านเนติเชษฐ์โยธิน เวลาเที่ยงคืนครึ่ง

“ให้ผมกลับไปผับไหมครับ” นิกถาม

“ไม่ต้อง พรุ่งนี้ฉันมีงานแต่เช้า”

“ครับคุณวายุ”

“วันนี้แกก็พักผ่อนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวัน”

“ครับ”

ทั้งสองแยกย้ายกัน นิกกลับห้องพัก

วายุภักษ์เดินเข้าบ้าน ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดมุ่งหน้าไปยังห้องนอนตัวเอง เสื้อสูทถูกโยนลงบนโซฟาหนาตัวใหญ่

กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดทีละเม็ด ก่อนหย่อนลงตะกร้าพร้อมกางเกงสแลกส์ขายาว สายน้ำกระทบเรือนร่างบึกบึน ความชุ่มฉ่ำทำให้วายุภักษ์รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้น

ความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าดีขึ้น กล้ามท้องเป็นลอน ซิกซ์แพ็กแน่น ๆ กล้ามแขนเป็นมัด ๆ ภายใต้ร่างกายที่สมส่วน แผงอกมีขนขึ้นรำไรเซ็กซี่ชวนน่ามอง

ชายหนุ่มใต้ผ้าขนหนูพันรอบเอว ก่อนเปลี่ยนเป็นชุดคลุม โยนผ้าขนหนูทิ้งที่ราวผ้า ไม่นานก็ทิ้งกายลงที่นอน

ทางด้านห้องพักของเนวิกา

ก๊อก... ก๊อก...

“อื้อ” เจ้าของห้องกำลังนอนหลับอย่างสบาย มีอันต้องตื่น เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น ยามวิกาลเช่นนี้เป็นใครไปไม่ได้ นอกจากน้ำ หญิงสาวงัวเงียตื่นขึ้นกลางดึก รีบลุกไปเปิดประตู

“อือ จ๋า นอนด้วย” น้ำเสียงอ้อแอ้ ๆ รับรู้ได้ว่าน้ำเมาได้ที่ แต่ยังโชคดีที่หาทางกลับมาถูก เป็นปกติของน้ำ

คืนไหนไปเที่ยวมาเมาหนักมักจะมาค้างที่ห้องของเนวิกาทุกครั้ง เพราะที่ห้องพักของน้ำ มีญาติ ๆ อยู่ด้วยจึงกลัวพวกเขารำคาญ จึงมาขออาศัยนอนกับเนวิกาแทน

“อี๋ ไปอาบเหล้ามาเหรอน้ำ” เนวิกาเบือนหน้าหนี กลิ่นเหล้าคละคลุ้งติดเนื้อตัวน้ำไปหมด แค่ได้กลิ่นก็ทำเอาคนที่ประคองถึงกับหัวหมุนมึนงง อยากจะอาเจียนขึ้นมาทันที

“ขอโทษครับ” น้ำเมาจนไม่ได้สติ

“น้ำยืนดี ๆ ก่อนเดี๋ยวล้ม” เนวิกาประคองเพื่อนเดินเข้าห้อง

“ตัวจ๋าหอมจังเลย”

“พูดมากแล้วน้ำ”

“หอมจริงนะ เราเป็นผู้หญิงยังชอบเลย ถ้าเป็นผู้ชายเราจีบจ๋าไปนานแล้ว”

“หยุดเลยน้ำ เมาแล้วพูดไม่รู้เรื่อง” เวลาเมาน้ำมักพูดเช่นนี้ตลอด จนเนวิกาชิน

ทันทีที่เข้าถึงห้อง เนวิกาให้น้ำนอนที่นอนทันที ขืนมัวแต่ยืนจับอยู่แบบนี้คงได้ล้มกันทั้งคู่

พอหัวถึงหมอน น้ำหลับทันที น้ำท่าไม่ต้องอาบคืนนี้ เนวิกาส่ายศีรษะบ่นงึมงำ ๆ คนเดียว

“กินก็ไม่ดูแลตัวเองเลยน้ำ เกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง อื้อ” ผ้าขนหนูผืนเล็ก ถูกชุบน้ำนำมาเช็ดตามเนื้อตัวให้เพื่อน

เนวิกากำลังนอนหลับสบาย แต่เพราะเสียงเคาะประตูของน้ำทำให้ต้องตื่น

หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง ความง่วงความเพลีย พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า ไม่ลืมที่จะห่มผ้าให้น้ำ ช่วงดึก ๆ อากาศจะเย็น

เสียงน้ำกรนทั้งที่เพิ่งจะหลับ มันดังจนเนวิกาต้องใช้หมอนปิดใบหูตัวเอง เพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงกรน

เวลาเจ็ดโมงเช้า เนวิกาโทรศัพท์หาพ่อแม่แต่เช้า

“แม่คะ ทำอะไรอยู่คะ” เสียงที่คนเป็นแม่อยากได้ยินทุกเวลา

(“แม่กำลังทำกับข้าวให้พ่อ จ๋าทำอะไรอยู่ลูก ไปทำงานไหมวันนี้”)

“ไปค่ะแม่ แล้วแม่ได้ทำอะไรให้พ่อกินคะ”

(“มีปลาทอด น้ำพริกผักต้ม จ๋ากินข้าวหรือยัง”) คนเป็นแม่ห่วงสุดคือลูกจะไม่มีเวลากินข้าว

“หือ หิวเลยค่ะ” เธอแซวแม่

(“หิวก็มากินสิลูก”)

“โห จ๋าไปแล้วจะกลับมาเข้างานทันไหมคะ” ก่อนหัวเราะ

(“ได้กินข้าวก่อนไปทำงานบ้างไหมลูก”) แม่นางถามกลับลูกสาว

“กินค่ะแม่” ทั้งที่จริงเธอแทบไม่ค่อยได้แตะข้าวเช้า มีเพียงขนมปังและนมเท่านั้น

“แม่ พ่อไปไหนคะ” เธอถามหาพ่อ