Chapter 1: P2

Ngunit sa nakikita niya ngayon, tila wala na yata itong saysay at halaga.

Bumalik na lamang si Muren sa kanyang silid at ibinalik sa maleta ang mga regalong dala niya mula sa Valencia.

Makalipas ang ilang sandali, tumawag si Manang Lita at sinabing isasama niya muna ang bata upang maglibot, at tumugon na tawagan na lamang siya kung may kailangan.

Nakaupo si Mauren sa kanyang kama, at parang may kung anong kulang at gulo sa kanyang damdamin.

Iniwan niya ang lahat at nagmadaling pumunta rito, ngunit sa huli ay natuklasan niyang tila wala naman talagang nangangailangan sa kanya.

Para lang siyang pinagtawanan sa pagpunta niya rito.

Makalipas ang ilang segundo, lumabas siya ng silid.

Naglakad-lakad siya nang walang patutunguhan sa bansang ito na sa isang banda ay pamilyar, ngunit sa kabilang banda ay tila dayuhan pa rin siya.

Halos magtanghali na nang maalala niyang napagkasunduan nilang magsama-sama sa pananghalian kasama si Samuel.

Dahil sa mga narinig niya kaninang umaga, nag-aalangan pa siya kung uuwi ba siya upang isama ang kanyang anak, nang bigla siyang makatanggap ng mensahe mula kay Samuel.

[May mahalaga akong gagawin ngayong tanghali, kaya kanselado na muna ang ating pagkain.]

Tiningnan lang ito ni Luna, at ni kaunting pagkagulat ay wala na siyang naramdaman.

Dahil nasanay na siya sa ganitong mga pangyayari.

Sa pananaw ni Samuel, maging ang mga usapin sa negosyo o ang pagsasama-sama kasama ang kanyang mga kaibigan... anuman ay mas mahalaga ito kaysa sa kanyang asawa.

Lagi niyang binabago o kinakansela nang walang pag-aalinlangan ang mga kasunduan at plano nila.

Wala man lang siyang inaalintana o pinapahalagahan ang nararamdaman nito.

Nalulungkot ba siya at pakiramdam niya ay parang wala sa sarili?

Marahil ay ganoon na nga ang mararamdaman niya noon.

Ngunit sa ngayon, parang manhid na ang kanyang damdamin at wala na siyang maramdaman pa.

Lalo pang naguluhan si Mauren.

Pumunta siya rito na puno ng pag-asa at tuwa, ngunit maging sa kanyang asawa o sa kanyang anak, tanging kawalan ng malasakit at pagwawalang-bahala lamang ang kanyang natanggap.

Hindi namalayan ni Mauren na nakarating na pala siya sa restawran na madalas nilang puntahan ni Samuel noon.

Nang papasok na sana siya, nakita niya si Samuel, si Monica, at si Aleya na naroon sa loob.

Nakaupo si Monica sa tabi ng kanyang anak, at kitang-kita ang pagmamahal at pagiging malapit nila sa isa't isa.

Nakikipag-usap si Monica kay Samuel habang nakikipaglaro naman sa bata.

Masayang umiindayog ang mga binti ng anak ni Mauren habang naglalaro kasama si Monica, at saka lumapit upang kainin ang mga tinapay na nakagat na ng huli.

Ngumiti si Samuel at nag-abot ng pagkain para sa dalawa, ngunit ang tingin niya ay nakatuon lamang kay Monica na nasa tapat niya, na tila siya lamang ang nakikita at mahalaga sa kanyang paningin.

Ito pala ang tinutukoy ng lalaki na may mahalagang "inaasikaso".

Ito rin ang anak na kanyang isinilang matapos ang siyam na buwang pagdadalang-tao, na muntik pa niyang ikamatay.

Ngumiti si Mauren.

Nakatayo lang siya roon at nanonood.

Makalipas ang ilang sandali, inilayo niya ang kanyang tingin at tumalikod upang umalis.

Pagkauwi sa bahay, naghanda si Mauren ng kasulatan para sa pakikipag-hiwalay.

Siya ang pinapangarap niya noong kabataan pa lamang, ngunit ni minsan ay hindi siya nito pinahalagahan o nakita bilang kapareha.

Kung hindi dahil sa nangyari noong gabing iyon at sa pamimilit ng matanda sa kanilang pamilya, hinding-hindi sana siya nito pakakasalan.

Noong mga nakaraang panahon, naniwala siya nang walang pag-aalinlangan na kung magsisikap siya, sa kalaunan ay mapapansin at mapapahalagahan din siya nito.

Ngunit malupit na ipinakita ng katotohanan na mali ang kanyang inaakala.

Halos pitong taon na ang lumipas.

Panahon na upang magising siya sa kanyang mga pangarap.

Matapos ilagay ang kasulatan ng diborsyo sa loob ng sobre at tumugon kay Manang Lita na ibigay ito kay Samuel, binuhat ni Mauren ang kanyang maleta at isinakay ito sa sasakyan, saka sinabi sa drayber, "Ihatid mo ako sa pilaparan."

Mga aalas nuwebe ng gabi, nang makauwi sina Samuel at Aleya.

Mahigpit na nakahawak si Aleya sa damit ng kanyang ama habang dahan-dahang bumababa ng sasakyan.

Dahil sa kanyang ina, sa totoo niyan ay ayaw talaga umuwi ni Aleya ngayong gabi.

Sabi ni Tita Monica niya, pumunta raw dito ang kanyang Ina para makasama sila ng Daddy niya, at malulungkot daw ito kapag hindi sila umuwi.

Sabi rin ng Daddy niya, kapag hindi sila umuwi ngayong gabi, tiyak na sasama ang Mommy niya sa pagpunta nila sa dalampasigan bukas.

Wala nagawa si Aleya kundi pumayag na umuwi.

Ngunit may halong pangamba pa rin siya, kaya mahina niyang itinanong, "Dad, paano kung mapilitan talaga si Mommy na sumama sa atin bukas?"

"Hindi 'yan mangyayari," mariing sagot ni Samuel.

Sa loob ng maraming taon ng kanilang pagsasama, laging naghahanap ng pagkakataon si Mauren na makasama siya nang mas matagal.

Ngunit naiintindihan din naman niya ang mga bagay-bagay; basta malinaw sa kanya ang kanyang nais, hindi siya gagawa ng anumang makasasama sa loob o makakagalit dito.