Chapter 3: P2

Ngunit ang hindi nila alam na ang ama ng kanyang anak ay ang pinakapunong tagapamahala ng kanilang kumpanya.

Pagkatapos ng trabaho noong gabi, pumunta si Mauren sa pamilihan at bumili ng ilang gulay at ilang halamang itatanim na iuwi.

Pagkatapos kumain ng hapunan, naghanap at nagbasa siya sa internet ng mga balita tungkol sa pagtatanghal ng mga makabagong teknolohiya.

Matapos itong tingnan, tumawag siya sa telepono at sinabing: "Maaari po bang maglaan ng tiket para sa akin sa pagtatanghal ng teknolohiya sa susunod na buwan?"

"Sigurado ka ba?" malamig na tugon mula sa kabilang linya. "Dalawang beses ka na ring humiling na magtabi ako ng tiket para sa iyo noon, ngunit hindi ka naman dumating. Marami ang nagnanais na makakuha ng mga tiket na iyan, at sayang lamang ang mga iyon dahil sa iyo."

Ang taunang pagtatanghal ng teknolohiya sa Valencia ay isang malaking pangyayari sa larangan ng teknolohiya, at hindi ito nakukuha ng sinuman lamang.

Nakakuha rin ang kanilang kumpanya ng ilang puwesto sa nasabing pagtatanghal, at marami sa kanilang mga pinakamahusay na empleyado ang nagnanais na makasama rito.

Para sa kanila, napakahalaga ng bawat puwestong iyon.

"Kung hindi pa rin ako makakadalo sa pagkakataong ito, hinding-hindi na ako tatawag muli sa iyo kailanman." mariing tugon ni Mauren.

Walang sagot na narinig mula sa kabilang linya; naputol na lang ang tawag.

Alam ni Mauren na ibig sabihin nito ay pumayag na siya.

Ngumiti si Mauren.

Ang hindi niya nabanggit ay nais niyang bumalik sa kanyang dating kumpanya.

Bilang isa sa mga kasapi at nagtatag ng kumpanya, pinili niyang magpakasal at magkaroon ng anak noong nagsisimula pa lamang ito. Umalis siya sa kanyang tungkulin upang magtuon ng pansin sa pamilya, na lubos na nakagulo sa mga plano ng pagpapaunlad ng kanilang samahan, at naging dahilan upang makaligtaan nila ang maraming magagandang pagkakataon.

Dahil dito, parehong galit at inis ang naramdaman ng lahat sa kanya.

Sa nakalipas na mga taon, halos wala na silang naging ugnayan o komunikasyon sa isa’t isa.

Totoong nais niyang bumalik sa kumpanya, ngunit mula noong siya ay nagpakasal, ang kanyang atensyon ay nakatuon na lamang sa kanyang pamilya.

Masyado na siyang matagal na nawalay sa larangang iyon.

Nag-aalala siya na kung babalik siya nang walang sapat na paghahanda, hindi siya makakasabay sa bilis ng kanilang pag-unlad at gawain.

Kaya nagplano siyang maglaan muna ng panahon upang mas lubusang maunawaan ang kasalukuyang kalagayan ng larangan bago gumawa ng anumang tiyak na hakbang.

Sa mga sumunod na araw, buong atensyong ginampanan ni Mauren ang kanyang trabaho sa oras ng paglilingkod, at inasikaso naman ang kanyang mga sariling gawain pagkatapos ng oras ng trabaho.

Hindi rin siya kusang nakipag-ugnayan sa kanyang anak o kay Samuel.

Siyempre, hindi rin naman sila nakipag-ugnayan sa kanya.

Hindi na ito nakakapanibago sa kanya.

Dahil mahigit kalahating taon na ang nakalilipas, ang pakikipag-ugnayan sa kanila ay naging bagay na siya na lamang ang gumagawa at nag-aayos.

Sila naman ay tumatanggap na lamang nito nang walang gaanong pakikilahok.

Sa Lungsod ng Buenavista.

Nakasanayan na ngayon ni Aleya na tawagan si Monica tuwing umaga pagkagising niya.

Noong araw na iyon, pagkagising, tinawagan niya agad ito gaya ng dati.

Ngunit bago pa man sila makapag-usap nang matagal, bigla na lamang siyang napaluha.

Sapagkat ibinahagi sa kanya ni Monica ang isang napakasamang balita.

"Uuwi na po si Tita Monica sa Valencia!"

Nadurog ang puso ni Aleya. Pagkatapos nilang mag-usap, agad niyang tinawagan si Samuel: "Daddy, alam mo po ba ang tungkol dito?"

Nasa kanyang tanggapan habang binabasa at tinitingnan ang mga dokumento, sumagot ng mahinahon si Samuel: "Alam ko."

"Kailan mo pa nalaman?" inis na boses ng bata.

"Matagal na." maikling sagot ni Samuel.

"Nakakainis ka naman, Daddy..." umiiyak na sambit ni Aleya habang niyayakap ang kanyang malambot na laruan na kulay rosas na baboy. 

"Bakit hindi mo sinabi sa akin? Ayaw kong mahiwalay kay Tita Monica. Kung wala na si Tita dito, ayaw ko nang pumasok sa paaralang ito. Gusto ko nang umuwi sa Valencia, huuuh~" humahagolgol na boses ng bata.

Mahinahong sumagot si Samuel: "Inaayos na iyan."

Hindi naintindihan ni Aleya: "A-Ano po ang ibig ninyong sabihin?"

"Uuwi tayo sa Valencia sa susunod na linggo." sumunod na sabi ni Samuel.

Biglang napabangon si Aleya mula sa kama, "Talaga?" masiglang tanong niya sa kanyang ama.

"Kung ganon, bakit hindi sinabi sa akin ni Tita Monica kanina?" dagdag pa niya.

Mahinahong sinagot ni Samuel ang kanyang anak, "Oo, ngayon palang naging malinaw ang sitwasyon at hindi ko pa ito nababanggit sa kanya." 

Labis ang pagkatuwa ng batang si Aleya dahil sa sinabi ng kanyang ama, "Sige po Daddy, wag niyo nalang po munang ipagsabi kay Tita Monica, sosopresahin nalang natin siya pag-uwi natin, okay po ba?" masiglang wika ng bata.

Maayos namang tumango si Samuel sa munting kahilingan ng kanyang anak.

"Ang galing-galing mo talaga Daddy, mahal na mahal po kita." dagdag pa niyang sinabi.

Matapos ang pag-uusap sa telepono, ang batang si Aleya ay halos mapatalon sa tuwa, kumakanta at sumasayaw pa sa ibabaw ng kanyang kama.

Ilang sandali, bigla na lamang niyang naisip ang kanyang ina. Dahil sa hindi pagtawag sa kanya nitong mga nakaraang araw, ay mas gumaan ang pakiramdam niya. 

Sa katunayan, sinasadya pa nitong hindi makontak ang telepono niya, at ang hindi maagang pag-uwi galing sa paaralan nitong mga nakaraang araw, minsan pa'y inilalayo niya at sinasadya niyang patayin ang telepono pagkagaling niya sa eskwelahan.

Makalipas ang ilang araw, nag-aalala siyang mapagalitan siya ng kanyang ina kapag nalaman ang mga pinag-gagagawa niya, kaya't hindi na niya ito muling inulit pa.

Ngunit laking gulat niya na hindi siya tinawagan ng ina niya sa mga sumunod pa na araw. Akala niya'y alam na ng ina niya na sinasadya niyang hindi pagsagot sa mga tawag nito.

Pero nang mag-isip siya ng mabuti, naramdaman niya na batay sa nakaraang karanasan, kung alam ng kanyang ina na may nagawa siyang isang mali, tiyak na hinahayaan siyang iwasto ito sa lalong madaling panahon, sa halip na magalit at hindi tumawag sa kanya.

Bukod pa rito, siya lang ang laman at pinakamamahal sa puso ng kanyang ina. Hindi siya makapaniwalang ayaw na talaga siyang tawagan ng kanyang ina dahil galit ito sa kanya.

Nang maisip niya iyon, bigla niyang naramdaman ang pagkamiss ng kaunti sa kanyang ina.