Chapter: 2

Sa alaala ni Aleya, laging sumusunod si Mauren sa kanyang Ama.

Kapag sinabi nitong hindi mangyayari, tiyak na hindi nga ito magaganap.

Sa wakas ay gumaan din ang pakiramdam ni Aleya.

Naging masigla na siya, at tumatalon-talon pa siyang pumasok sa loob ng bahay habang sinasabi kay Manang Lita na nais na niyang maligo.

"Okay po, sige po." sunod-sunod na sagot ni Manang Lita, at habang naaalala ang ipinagbilin ni Mauren inabot niya ang sobre kay Samuel: "Sir, ito po ang ipinapabigay sa inyo ng Madam."

Kinuha ito ni Samuel at walang gaanong pag-aalinlangang nagtanong: "Nasaan siya?"

"Ah... Nag-impake po ang Madam at umuwi na pabalik sa Valencia kaninang tanghali, hindi niyo po ba alam?" marahang sagot ni Lita.

Natigil si Samuel habang paakyat na sana, saka lumingon at nagtanong, "Umuwi?"

"Opo." tumango si Manang Lita.

Bakit nga ba biglang pumunta si Mauren sa Buenavista? Hindi man lang binigyan ni Samuel ng pagkakataong magpaliwanag ang kanyang asawa.

Wala siyang pakialam.

Kaya't nang mabalitaan niyang umalis na ito, ni hindi man lang ito pinag-isipan nang malalim.

Maging si Aleya ay may bahid ng pagkagulat.

Nang marinig iyon, nakaramdam siya ng kaunting panghihinayang.

Naisip din niya na kung hindi naman sasama ang kanyang ina sa paglalakbay nila ng kanyang ama bukas, mas maganda sana kung makakasama niya ito sa gabi.

Bukod dito, madaling sumasakit ang kanyang mga kamay tuwing pinapakinis niya ang mga kabibe, kaya gusto sana niyang tulungan siya ng kanyang ina upang matapos niya agad ito!

Ilang buwan ding hindi nagkita sina Samuel at Mauren. Sa wakas ay nakadalaw rin si Mauren. Ngunit ni hindi man lang ito nakausap o nakasama ng kanyang asawa. 

Dahil naalala ni Manang Lita na tila may kakaiba sa itsura ni Mauren noong umalis ito, hindi niya napigilang paalalahanan si Samuel: "Sir, medyo hindi po maganda ang ekspresyon sa mukha ni Madam kanina, mukhang galit po siya."

Akala ni Manang Lita ay may mahalaga at kagyat na gawain lang si Mauren kaya nagmadali itong umuwi sa Valencia.

Ngunit ngayong nalaman niyang wala palang kaalam-alam si Samuel sa pag-alis at pag-uwi nito, doon pa lang niya napagtanto na may hindi tama sa mga pangyayari.

Galit?

Laging mahinahon at mapagparaya si Mauren sa harapan niya.

Hindi niya akalain na nagagalit din pala siya?

Bago iyon, hindi pa niya ito nakikita o nararanasan.

Ngumiti lamang si Samuel na parang walang halaga ang sinabi, sumagot kay Manang Lita sa paraang tila wala siyang gaanong pakialam, at nagpatuloy sa pag-akyat ng hagdan.

Pagbalik sa kanyang silid, bubuksan na sana niya ang sulat na ibinigay ni Mauren nang tumawag si Monica. Matapos sagutin ang tawag, walang pag-aalinlangang itinabi ng lalaki ang sobre at tumalikod upang umalis.

Ilang sandali pa, nahulog ang sobre sa sahig sa tabi ng kanyang kama.

Hindi na bumalik pa si Samuel noong gabing iyon.

Kinabukasan, nang umakyat si Manang Lita upang maglinis, nakita niya ang sobre na nakahandusay sa sahig, at nakilala niya ito, ito ang ibinigay niya kay Samuel noong nakaraang araw, na ipinagbilin sa kanya ni Mauren.

Akala niya ay nabasa at nakita na ito ni Samuel, kaya inilagay na lang niya ito nang walang gaanong pag-aalinlangan sa kabinet na katabi niya.

Gayunpaman, sa kabilang dako. Pagkababa ng eroplano, dumiretso si Mauren sa itaas upang ayusin at pulutin ang kanyang mga gamit.

Sa loob ng anim na taon, marami rin siyang naiwan at naipong mga gamit sa loob ng bahay.

Ngunit kumuha lamang siya ng ilang hanay ng damit, dalawang uri ng mga gamit na pang-araw-araw, at ilang aklat na may kinalaman sa kanyang propesyon.

Matapos ang kanilang kasal, nagbibigay si Samuel ng pera para sa kanilang pangangailangan ng kanilang anak bawat buwan.

Ang halagang ito ay inilalagay sa dalawang magkahiwalay na kard.

Ang isa ay nakapangalan sa kanya, at ang isa naman ay para sa kanilang anak.

Ngunit si Mauren, karaniwang sarili niyang kard ang ginagamit niya sa lahat ng kanyang binibili.

Ni hindi niya ginalaw o ginamit kahit minsan ang kard ng kanyang anak.

Bukod dito, dahil sa kanyang pagmamahal kay Samuel, sa tuwing namimili siya, hindi niya maiwasang bumili ng mga damit, sapatos, palamuti sa manggas, kurbata, at iba pang mga bagay na bagay kanya.

Samantala, para sa kanyang sarili, dahil sa kanyang trabaho, hindi naman malaki ang kanyang mga ginagastos araw-araw. Buong-buo ang kanyang pag-aalay ng sarili para sa asawa at anak, at nais niyang maibigay sa kanila ang pinakamagagandang bagay. Kaya’t ang malaking bahagi ng perang ibinibigay sa kanya ni Samuel ay ginugugol niya para sa mag-ama.

Dahil dito, inaakala niyang hindi na gaanong marami ang natitirang halaga sa kanyang kard.

Gayunpaman, sa loob ng humigit-kumulang isang taon, mula noong tumira ang kanyang anak kasama si Samuel sa Buenavista, lalong nabawasan ang mga pagkakataong makabili siya ng mga bagay para sa kanila.

Mahigit tatlumpung milyon pa ang natitira sa kanyang account.

Hindi ito mahalaga o pinapansin ni Samuel, ngunit para kay Mauren malaking halaga ito para sa kanya.

Dahil sa tingin niya ay sa kanya naman talaga ang pera, walang pag-aalinlangang inilipat ito ni Mauren sa ibang account.

Iniwan na lang niya ang dalawang kard, binuhat ang kanyang mga dala, at umalis nang hindi man lang lumingon pa.

May sarili siyang bahay na hindi kalayuan sa kanyang pinagtatrabahuhan.

Hindi ito kalakihan, mahigit isandaang metro kuwadrado lamang ang sukat nito.

Binili niya ito apat na taon na ang nakalilipas upang matulungan ang isang kaibigang umalis ng tahanan na itaguyod ang sariling negosyo, at ni minsan ay hindi pa siya doon tumitira.

Ngunit ngayon, napatunayang kapaki-pakinabang na rin niya ito.

Dahil araw-araw itong nililinis noon, hindi naman ito marumi. Sapat na ang simpleng pag-aayos lamang upang matirhan na ito.

Pagkatapos ng mahabang oras, naghilamos at naligo si Mauren, at humiga na sa kanyang silid upang magpahinga nang bandang alas-dies ng gabi.

"Tang-tang, tang-tang, tang-tang—"

Ang matinis na tunog ng orasan ay biglang gumising kay Mauren mula sa kanyang pagtulog.

Dahil sa biglaang pagkagising dulot ng ingay, saglit na nag blanko ang kanyang isipan.

Nang maging malinaw na muli ang kanyang isipan, bigla niyang naalala na ala-una ng madaling araw na rito, na katumbas ng makalipas nang kaunti ang ikapito ng umaga sa Buenavista kung saan naroon sina Samuel at ang kanyang anak.

Ito ang karaniwang oras ng kanilang almusal.

Mula noong sumama ang kanyang anak kay Samuel sa Buenavista, karaniwang tumatawag siya sa kanyang anak sa ganitong oras.

Gayunpaman, madalas siyang pagod galing sa trabaho at sanay nang matulog nang maaga. Dahil ayaw niyang makaligtaan ang pagkakataong makausap ang bata sa telepono, itinakda niya ang orasang ito.

Nang sumama ang kanyang anak kay Samuel, nahirapan siyang masanay noong una at labis na nangulila, laging naiisip na tawagan ito anumang oras.

Ngunit habang tumatagal ang pananatili ng bata sa nasabing bansa, ang dating pagmamahal at pangungulila nito sa kanya ay napalitan ng pakikitungong walang gaanong saysay at pagkainip tuwing magkakausap sila sa telepono.

Matagal na palang hindi na kailangang itakda ang ganitong orasan.

Ngunit mahirap para sa kanya na tuluyang bitawan ang nakasanayan.

Sa pag-iisip nito, mapaklang ngumiti si Mauren.

Matapos mag-alinlangan nang ilang sandali, binura na niya ang nakatakdang orasan, pinatay ang kanyang telepono, at muling humiga upang matulog.