LOGINFarrah?! Walang maniniwala diyan! “Talaga? Kapag sobra ang lamig sa katawan ng isang lalaki, maaari itong humantong sa pagkabaog sa kalaunan, Mister Hontiveros. Mas mabuti pang magpagamot ka agad.” Lumapit si Hector, nakakaakit ang tono. “Gumagana man o hindi, ikaw mismo ang kailangang magpatunay.” Hinaplos ng malamig na simoy ng gabi ang mukha ni Farrah, ngunit bahagyang uminit ang kanyang pisngi. “Wala ring silbi kung lalapit ka sa akin; pumunta ka na lang sa ospital.” “Hindi ba sinabi mong may alam kang gamot? Sige na, tingnan mo na ako ngayon.” Habang nagsasalita, hinawakan ni Hector ang kamay ni Farrah at inilapit iyon sa sarili niya. Nagulat si Farrah at biglang binawi ang kanyang kamay. “Ano ba ang ginagawa mo?!” Tumawa si Hector. “Bakit ka ba kinakabahan? Hinawakan ko lang ang kamay mo para makuha ang pulso mo. Ano bang iniisip mo?” Napangiwi si Farrah. Ginagawa niya ito nang sadya! “Nagkamali ako. Hindi ko dapat dinala ka dito sa tabing-dagat nang mag-is
“Heh.” Mahinang tumawa si Yasser, “Talagang isa siyang baliw na mapaghiganti.” “Si Nero ay kilala na noon pa bilang baliw sa kotse,” huli nang napagtanto ni Gino. Naalala lamang ni Yasser ang bagay na ito matapos marinig ang sinabi niya. Tatlong taon na ang nakalipas, biglang lumitaw si Nero mula sa kung saan, nakikipagkarera sa iba’t ibang lugar. Nagtatapang-tapangan siya sa mga kabaliwan, gaya ng pagtali ng kanyang mga kamay sa manibela o pagmamaneho nang mag-isa. Dito nagsimula ang bansag sa kanya na “baliw na driver.” Gayunpaman, matapos siyang maglaho nang dalawang taon dahil sa mga pagsubok, unti-unting nakalimutan ng mga tao ang tungkol dito. Ngayon, habang binabalikan, puno ng pagsisisi si Yasser. “Screech, screech—” Bumangga ang kotse ni Farrah sa kotse ni Agila, nagtilamsikan ang mga apoy habang nagkiskisan ang dalawang sasakyan, dahilan upang muling mapasinghap ang lahat sa gulat. “Tsk tsk tsk—Nabaliw na si Nero! Pero ang sarap ng pakiramdam!” “Tama, kasi
Tiningnan ni Farrah si Hector na nakaupo sa passenger seat, nakakunot ang kanyang mga kilay. “Ano ba ang balak mo?” “’Di ba halata? Siyempre sasali ako sa kompetisyon kasama mo,” sagot ni Hector na para bang napaka-natural lang. Nagulat si Farrah. “Gusto mong sumali sa kompetisyon kasama ko? Ano bang iniisip mo?” Ngumiti si Hector, mababa at magnetiko ang kanyang tinig. “Mag-asawa tayo, iisa. Pinaghahatian ang saya at hirap. ’Yan ang iniisip ko.” Nabuo ang bukol sa lalamunan ni Farrah, binuka ang kanyang mapulang labi, tumitig sa seryosong mukha ni Hector, at hindi nakapagsalita nang matagal. Lumapit ang referee. “Ehem, Mister Hontiveros, sasali ka ba sa laban kasama siya?” “Oo, bakit?” malamig na sagot ni Hector. Nang makita ng referee ang malamig at nakakatakot na mukha ni Hector, pinagpawisan siya nang husto. Sa totoo lang, ayaw na niyang makipag-usap sa taong ito, pero nakatanggap siya ng suhol mula kay Yasser Quinto kaya wala siyang magawa kundi lumapit. “Ito…
“Ganun.” Gaya ng inaasahan ni Farrah, hindi na nagtanong pa si Hector. Lumapit din si Yen. at tiningnan si Hector, “Boss, may problema si Kent Ylanan.” “Kent Ylanan, siya ba ang racer na inupahan ng pamilya Hontiveros?” tanong ni Farrah. “Sige, titingnan ko muna.” Binuksan ni Hector ang pinto ng kotse at bumaba. “Boss Hector, hintayin mo ako.” Si Kent, na nakatayo hindi kalayuan at nakatingin sa direksyong iyon, ay nagsalita nang may pagtataka: “Kakaiba, parang sumasakay si Hector sa kotse ni Nero.” Napansin din ni Gino, “Malamang sinusubukan ni Hector na agawin ang kasintahan ni Christian.” “Posibleng hula iyan.” Tumango si Yasser bilang pagsang-ayon. “Batay sa kanyang ekspresyon, mukhang wala naman siyang natuklasan.” “Bagaman ang TF Designs, ang kumpanyang nasa likod ni Christian Hans, ay nagsimula nang huli, hindi matantiya ang lakas nito. Hanggang ngayon, hindi pa natin natutuklasan kung sino ang tunay na boss, na nagpapakita na ang kanilang lakas ay higit pa sa
Bagaman nalaman niya kagabi at lubos na nabigla, nananatili pa rin ang pagkabigla. Hinaplos ni Farrah ang kanyang makinis na noo. “Ayos na ako ngayon.” “Kung gayon gusto mo bang magdulot ng bagong sugat?” lalong tumindi ang ekspresyon ni Huo Hanlin. Napangiwi si Farrah nang walang masabi. “Noong huli akong nasugatan, iyon ay dahil sa aking kapabayaan. Hindi ko inasahan na magiging ganoon ka walanghiya ang mga tao mula sa Savior Entertainment. Ngayon, hinding-hindi ko sila hahayaang magtagumpay.” “Hindi rin puwede iyan!” Tumayo si Hector na parang bundok, patuloy na hinaharangan ang daan ni Farrah. Tiningnan ni Farrah ang oras; malapit nang magsimula ang laban, at hindi na sila maaaring mag-aksaya pa ng oras. “Maaaring hindi mo ako lubos na kilala. Kapag nagpasya akong gawin ang isang bagay, kailangan kong gawin ito. Kung hindi, hindi ako si Farrah.” Napailing si Hectir na tila walang magawa. “Paano mo nasabing hindi kita naiintindihan?” “Kung naiintindihan mo ako, hi
“Hindi na kailangan. Kahit kumuha pa ako ng isang propesyonal na therapist sa masahe, wala ring gaanong epekto sa binti ko. Tuluyan na itong nasira.” Habang nag-uusap sila, nagulat si Wena nang biglang maramdaman na unti-unting nababawasan ang pananakit at pamamaga ng kanyang mga binti sa ilalim ng masahe ni Farrah “Ha? Ang galing mo palang magmasahe, hija. Mas maginhawa pa kaysa sa propesyonal na therapist. Mas magaan na ang pakiramdam ko kahit isang minuto pa lang.” “Sana maging komportable po kayo. Mamasahihin pa po kita ng mabuti. Kung magtitiwala po kayo sa akin, maaari po kitang bigyan ng acupuncture mamaya.” “Acupuncture?” napabulalas si Wena. Tumango si Farrah, “Opo." Matalim ang pagkakunot ng noo ni Wena. Tunay ngang minamaliit niya si Farrah noong nasa harap sila ng ospital. Sino ang mag-aakalang may alam pala ang dalagang ito sa medisina? Pagkatapos ng maikling masahe, gumaan na ang kanyang pakiramdam. Ngunit ang masahe ay masahe lang; ang acupuncture ay nanga
“Ah…,” may pag-aatubiling angal ni Lola Wena. Bahagyang napakunot din ang noo ni Hector, “Talaga bang kaya mong pagalingin ito?” Napansin ni Farrah na hindi sila lubos na naniniwala sa kanya. Siyempre, nauunawaan niya ito. Noon pa man, tuwing may nagpapatingin sa kanya, palaging ganoon ang
“Pero…” Agad na nawala ang masayang ekspresyon ni Hector at muling tumigas ang kanyang mukha. “Hindi pa rin ako masaya na nasaktan ka dahil kay Christian Hans.” Hinawakan ni Farrah ang kanyang noo. “Eh ‘di sa susunod, para sa’yo naman ako masasaktan? Ayos na ba pakiramdam mo ngayon?” “Hindi.” Na
Habang naglalakad sila, biglang nagsalita si Rowena. “Ha? Parang pamilyar ‘yung babaeng ‘yon.” Narinig ito ni Hector pero hindi niya masyadong pinansin. Hanggang sa sumunod na linya… “Bakit parang kamukha ng fiancée mo?” Agad na sinundan ni Hector ang tingin ni ng Lola Wena niya at nakita nga
Paniguradong magsisisi ang pamilyang ito balang araw. Pero—bago iyon, may kailangan siyang gawin agad-agad. Maya-maya, dumating siya sa Ward 308 at kumatok sa pinto nang may kaba sa dibdib. “Pasok ka,” mahinang sabi ni Farrah Nakaramdam ng matinding pagkakonsensya ang nurse at matagal siy







