Ang Inosenteng Maid ni Lord Master

Naniniwala ako na kapag mahirap ka, wala kang bilang sa mundo.Dito sa maliit na baryo namin sa Cagayan, kaming mga mahihirap ay parang asong kalye kung ituring. Uutos-utusan ng kung sinumang mas nakatataas sa amin, tapos kapag hindi na kailangan, basta na lang itatapon sa gilid.Bukod sa wala kaming boses, wala rin kaming karapatan, at madalas, walang pagpipilian.Bata pa lang ako nang mawala ang mga magulang ko. Ang tita ko lang na kapatid ni nanay ang nagtiyagang bumuhay sa akin, pero tila ayaw talaga sa akin ng tadhana. Pagtuntong ko pa lang ng high school ay agad din siyang kinuha sa akin ng Maykapal. Wala siyang asawa’t anak, at wala rin akong ibang kilalang kamag-anak. Sa madaling salita, mag-isa na lang ako ngayon sa buhay.Swerte ko na lang at natanggap ako sa Fleur de Lis Maid Café, ang pinakasikat na café dito sa amin. Pero ang salitang 'swerte' ay may kalakip na dumi. Dito, ang bawat ngiti namin ay may presyo. Sa madaling salita ulit, kailangan namin pakisamahan ang mga ma

Halos hindi ko na malasahan ang steak na nginunguya ko habang siya'y halos patapos na. Para akong kumakain ng papel habang panakaw-nakaw ang tingin sa kaniya. Grabe. Normal na normal na siguro sa kaniya ’yung ganito. ’Yung magha-hire ng gagawing parausan, tapos kapag magsawa ay hahanap na naman ng ipapalit. Prente lang kasi siyang kumakain. At nang matapos naman siya ay tumayo agad siya nang hindi man lang ako tinatapunan ng tingin."Five minutes, Ika. If you’re not in my room by then, I’ll have my men fetch you. And believe me, you won’t like their way of fetching," malamig niyang utos bago lumabas ng dining hall.Sa takot ko sa banta niya ay mabilis kong inubos ang pagkain saka uminom agad ng tubig. Kaso ganoon na lang ang pagngiwi ko nang malasahan kong alak pala ang nainom ko imbes na tubig. Pagtingin ko’y maling baso pala ang nadampot ko sa sobrang pagmamadali. Ipinagwalang-bahala ko na muna iyon at umakyat na ako sa kuwartong pinanggalingan ko kanina at tiningnan ang sariling re

Medyo natagalan bago ako nakabangon mula sa pagkakahiga. Ramdam ko ang lagkit sa buong katawan ko pero mas nangingibabaw ang hapdi. Pagkaapak pa lang ng paa ko sa sahig ay muntik na akong mabuwal. Literal na nangangatog ang tuhod ko."Ten minutes, Ika. I'm counting," dinig kong sabi ni Ymilio mula sa pinasukang banyo.Ako nama'y dumeretso na sa kaninang tinuro niyang pinto. Pagharap ko sa salamin doon, halos hindi ko makilala ang sarili ko. Gulo-gulo ang buhok ko, namumula at parang namamaga ang mga labi ko, at punong-puno ng marka ang leeg ko."Grabe… para akong binugbog ng maraming tao," bulong ko at binuksan na ang shower.Mabilis akong naglinis. Gusto ko sanang magbabad sa mainit na tubig para maibsan kahit papaano ang pananakit ng buong katawan ko pero alam kong seryoso siya sa binigay niyang minuto. Paglabas ko ng banyo, nakabalot na lang ako ng tuwalya. Sakto namang lumabas din si Ymilio mula sa kabilang pinto, suot ang isang itim na silk na robe."You're late by thirty seconds

Habang naglalakad ako patungo sa library, hindi ko maiwasang isipin ang sinabi niya tungkol sa mga katulong dito. Na pantay-pantay ang tingin niya sa amin, lahat parausan lang niya.Ibig ba niyang sabihin doon ay lahat? Lahat niya ginagalaw ang katulong dito? Biglang naglikot ang utak ko dahil pati si Manang Maria ay naisip kong kabilang ito sa tinutukoy niya.Hindi naman siguro siya ganoon kam*nyak, ’no?“Ika, ano pang tinatawa-tawa mo d'yan? Magsimula ka na maglinis."Muntik na akong mapaigik sa gulat nang magsalita bigla sa gilid ko si Manang Maria. Dahil sa naisip ko ay hindi ko namalayan na tumatawa na pala ako pagkatayo ko sa harap ng library."Sorry po. May naisip lang,” paumanhin ko agad, saglit pa akong napatitig sa mukha ng matanda at muntik na naman matawa."Ika! Magsimula ka na!" may pagbabanta ng tinig ni Manang kaya nagsimula na ako maglinis. "Unahin mo muna ang pagpupunas sa mga lamesa rito, bago mo isunod ’yung study room ng Senyorito sa kabila.”"Sige po, Manang. Sala

Hindi nga nagbibiro si Ymilio nang sabihin niyang naiiba ang gabing ito. Dahil kung sinagad na niya ako kagabi sa sampung rounds namin, ngayon ay sagad kung sagad. Ni hindi niya ako pinagpahinga. Hindi nga kami umabot ng dalawampung rounds, pero para naman akong nagkaroon ng hika sa sobrang pagod. Pakiramdam ko ay hinigop na niya lahat ng lakas ko.Padapa akong nakahiga ngayon sa tabi niya, hingal na hingal at pawis na pawis."Are you even for real? You look like you still have enough strength for another round," aniya, bakas sa boses ang matinding paghahabol din ng sariling hininga.Mabilis akong umiling kahit nakadapa pa rin at pikit ang mga mata. "Lord master... kung wala naman po kayong problema sa mata, siguro naman ay nakikita niyong naghahabol ako ngayon ng hininga…""Compared to me? Look at me," ganti niya naman.Dahil sa sinabi niya ay napamulat ako ng mata upang tingnan ang ayos niya. At totoo nga. Kung mabilis na ang pagtaas-baba ng dibdib ko dahil sa paghahabol ng hininga,