3. Bölüm

Ameliyattan sonra odaya alındığım anda uyuyormuş gibi yaptım.

Cansu'yla yüzleşmek istemiyordum.

Zihnim karmakarışıktı. Çok yorgundum.

Cansu içeri girdi. Yatağımın kenarına oturdu, gözyaşları yüzüme damladı.

"Kocacığım, özür dilerim... Sana bir daha asla acı çektirmeyeceğim."

Eskiden olsa onu bu hâlde görür görmez çoktan doğrulup, "Önemli değil," diye teselli ederdim.

Ama şimdi sadece midem bulanıyordu.

Kapıdan bir ses geldi.

"Cansu, acıktın mı? Sana kahvaltı aldım."

Gelen Tarık'tı.

Cansu elimi bıraktı ve arkasına bile bakmadan reddetti.

"Canım hiçbir şey yemek istemiyor. Sen ye. Üç saat sonra kalkacak uçakla ülkeye dönüyorsun, burası güvenli değil."

"Tek başıma gitmek istemiyorum, çok korkuyorum. Sen de benimle gelsene, olmaz mı?"

Tarık adeta nazlanıyordu.

"Olmaz. Kocamın yanında kalmam lazım."

Cansu hiç düşünmeden reddetti.

"Ama gerçekten çok korkuyorum."

Cansu tereddüt etti ve sonunda yine ona kıyamadı.

"İyi tamam, gidip ekiptekilere haber vereyim."

Bana her zaman sadece beni sevdiğini söylerdi ama konu Tarık olunca...

Onun hiçbir isteğine hayır diyemezdi.

Cansu arkasını dönüp çıkar çıkmaz Tarık gerçek yüzünü gösterdi.

Yatağımın kenarına yaklaştı ve elini kaldırıp yüzüme bir tokat patlattı.

"Uyanıksın değil mi? Numarayı kes, o uyanıklık iğnesini yediğini hepimiz biliyoruz."

Tarık bana tepeden baktı, bakışlarında alay ve kibir vardı.

"Ne oldu, koca bir adamken böyle erkekliğini kaybetmek pek hoşuna gitmedi galiba?"

"Duyduğuma göre elin ayağın tutmuyormuş artık, yazık sana."

Gözlerimi güçlükle açtım, buz gibi bakışlarımı yüzüne diktim.

"Ben bu hâlde olsam bile Cansu benden boşanıp seninle evlenmeyecek."

Cansu'ya deliler gibi âşıktı ama ne yazık ki Cansu ona hiç karşılık vermemişti.

Tarık'ın yüzü bir anda değişti, sonra aniden küçümser bir edayla güldü.

"Hiç sevinme! Bilmiyorsun, değil mi? Cansu beni buraya özellikle getirdi."

"Sırf senin başarını bana mal etmek için! Bu operasyonda firariyi yakalama başarınız artık bana ait olacak."

Gözlerim öfkeyle büyüdü. Kalan son gücümü toplayarak boğazımdan birkaç kelime çıkarabildim.

"Siz... Aşağılıksınız!"

Bu yakalama operasyonu aslında sadece bizim ekibimize aitti.

Cansu beni yalnız bırakmaya gönlü elvermediğini söyleyip bizimle gelmişti.

Meğer benden endişelendiği için değil, beni bu cehenneme göndermek için gelmişti.

Şimdi ise iki ekip arkadaşımızın hayatı pahasına yakaladığımız suçlunun başarısını bile Tarık'a verecekti.

Tarık eline bir enjektör aldı ve tereddüt etmeden damarıma sapladı.

"En iyisi öl. Bu hâlinle yaşasan da sürünmekten başka bir şey yapamayacaksın."

"Bırak da Cansu'yla mutlu bir hayat kuralım."

Yüzündeki gülümseme zehir saçan bir engerek gibiydi.

"Bu iğne kana enfeksiyon yayıyor. Cansu da işleri bozmandan korktuğu için bunu sana yapmamı söyledi."

"Hadi elveda, öbür dünyada karşıma çıkıp yine kadınımı elimden almaya çalışırsın!"

Kahkahalar atarak çekip gitti.

Tarık gittikten beş dakika bile geçmeden, bağlı olduğum tüm cihazlar kulakları delen alarm sesleri vermeye başladı.

Doktorlar ve hemşireler koşarak içeri doluştu. Oda bir anda kargaşaya sürüklendi.

"Kötü! Hastanın bütün değerleri düşüyor, pıhtılaşma mekanizması çökmeye başladı. Böyle giderse enfeksiyondan ölecek! Derhâl ülkeye nakledin, orada pıhtılaşmayı sağlayan ilaç var!"

"Şu an yurtdışına giden hiçbir uçuş yok!"

Ekip arkadaşlarım panik içindeydi.

Aniden içlerinden biri bir şey hatırlayıp bağırdı.

"Durun! Cansu bir helikopter ayarlamıştı, Sarp'ı onunla gönderebilir!"

İçimde bir umut filizlendi. Yaşamak istiyordum.