4. Bölüm

Kalabalık beni aceleyle havaalanına doğru götürdü.

Havaalanına vardığımızda, tam da helikoptere binmek üzere olan Cansu ile Tarık'la karşılaştık.

Elif öne fırlayıp Cansu'nun kolunu tuttu ve telaşla bağırdı:

"Çabuk! Önce Sarp binsin, durumu çok ağır, bir an önce ülkeye dönmezse ölecek!"

Cansu ise hiç düşünmeden reddetti.

"Olmaz, helikopter sadece iki kişilik. Önce Tarık'ı geri götürmem lazım. Burası artık çok tehlikeli."

Sesi kararlıydı, en ufak bir tereddüt bile yoktu.

Elif öfkeyle kükredi: "Sarp ölmek üzere! O senin kocan! Tarık'ı götürmek onun hayatından daha mı önemli?"

Tarık ise hemen güçsüz görünmeye çalışarak çekingen bir sesle konuştu:

"Cansu, sorun değil. Sarp galiba beni kıskanıyor. Sen onunla dön. Ben burada tek başıma da kalabilirim."

Cansu'nun aklı hâlâ karışıktı ama Tarık'ın sözlerini duyunca tereddüdü tamamen dağıldı.

"Sarp'a hiçbir şey olmaz. Az önce doktorlar durumunun stabil olduğunu söylemedi mi? Sırf onu korumak için bana yalan söylemeyin."

"Şimdi kapris yapmanın zamanı değil!"

Bunu söyledikten sonra Tarık'ın elini tutup helikoptere yöneldi.

Elif ağlayarak onu durdurdu. "Sarp gerçekten ölmek üzere! Onu terk mi edeceksin?"

Cansu soğukça onun elini savurdu, yüzünde buz gibi bir ifadeyle bana baktı ve ağır bir tonla konuştu:

"Kocacığım, biraz anlayışlı ol. Tarık'ı bırakıp hemen seni almaya geleceğim. Boş yere kıskançlık yapma."

Ama Cansu, ben kıskanmıyordum.

Ben gerçekten ölüyordum.

Sedyenin üzerinde yatıyor, acıdan tek kelime bile edemiyordum.

Hayat bedenimden çekilip gidiyor, bilincim de giderek bulanıklaşıyordu.

Cansu koruyucu gözlüğünü çıkarıp bana doğru yürüdü.

Oksijen maskemi usulca kenara çekti. Ilık nefesi kulağıma değdi. "Beni altı saat bekle."

Yaralarla kaplı dudak kenarımı okşadı. Elinin üstünde benim için çorbanın sıcaklığını denerken oluşan yanık izi hâlâ duruyordu.

"Bu iş bitince seni manolya koruluğuna götüreceğim. En çok bunu görmek istemiyor muydun?"

Artık ne o koruluğu görmek istiyordum ne de onu beklemek...

Cansu'nun Tarık'ı alıp helikoptere binişini çaresizce seyrettim.

Pervaneler dönmeye başladı, helikopter giderek yükseldi ve sonunda gözden kayboldu.

İçimde umut adına hiçbir şey kalmamıştı.

Bu kadar acımasız olabileceğini, başka bir erkek uğruna benim hayatımdan vazgeçeceğini hiç düşünmemiştim.

Güçlükle cebimden telefonumu ve alyansımı çıkarıp Elif'e uzattım.

"Telefondaki ses kaydını merkeze teslim et. Tarık'ın emeğimizi çalmasına izin verme. Bir de bunu..."

Duraksadım, nefes almam iyice zorlaşmıştı.

"Bunu Cansu'ya ver. Ona söyle... Artık ödeştik. Onu asla affetmeyeceğim."

Elif bir an donup kaldı. Gözleri anında doldu.

"Sarp, dayan lütfen, başka bir helikopter daha bulacağız."

"Sarp, özür dileriz. Hepsi bizim beceriksizliğimiz yüzünden, onları durduramadık..."

"Çok geç..."

Zayıfça gülümsedim. Yaşamın parmaklarımın arasından kayıp gittiğini hissediyordum.

"Beni defnedin. Cansu'nun mezarımın yerini öğrenmesine izin vermeyin. Onu bir daha görmek istemiyorum..."

Son sözlerimi söyledikten sonra göz kapaklarım daha fazla dayanamadı ve yavaşça kapandı.

Etrafımdaki ekip arkadaşlarım şapkalarını çıkarıp bana son kez asker selamı verdiler. Hiçbiri tek kelime etmedi; bana sessizce veda ettiler.

***

Aynı anda, binlerce kilometre uzaktaki Cansu'nun evrenler arası iletişim aygıtı aniden kulak tırmalayıcı bir alarm verdi:

"Bu cep evrenin ana karakteri öldü. Yerine yeni bir ana karakter seçilecek."

"Kader, Tarık'ı bu cep evrenin yeni ana karakteri olarak belirledi."

Tarık'ın yanında duran ve ekibimizin başarısını ona devretmek için üst kademeyi ikna etmeye çalışan Cansu bir anda donakaldı.