Masukพริตายืนหน้าเมื่อย เธอแค่ถามดี ๆ ทำไมต้องใช้คำพูดคำจากวนประสาทด้วย ‘หลบค่ะ ฉันจะกลับ’ เสียงของเธอได้ลอยหายไปตามอากาศ หิรัญไม่สนใจ เขาหยิบแบงก์สีเทาออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้กับพนักงานอีกสองคนที่เดินมาพร้อมพริตา ‘ผมอยากอยู่กับเพื่อนคุณสองคน’ เพื่อนร่วมงานพริตาทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจะดึงแบงก์สีเทาออกจากมือหิรัญ ‘ตามสบายนะคะ’ เพื่อนร่วมงานอีกสองคนเดินปลีกตัวหายออกไป พริตาทำท่าจะเดินตาม หิรัญก็ขวางเอาไว้‘คุณทำแบบนี้ทำไม’ ‘ผมชอบคุณ’ รักแรกพบเธอรู้จักไหม แค่เห็นหน้าก็อยากเป็นสามีเธอใจจะขาด และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความรักของสองสามีภรรยา แต่ก็เกือบจะได้เป็นจุดจบ เมื่อหิรัญถูกที่บ้านบังคับให้แต่งงานกับคนที่พ่อแม่หาให้ พริตาเองไม่อาจยอมรับหรือทำใจได้ เธอรู้ว่าหิรัญรักเธอ แต่เธอกลับไม่ใช่ภรรยาเพียงคนเดียว คุณพ่อคุณแม่หิรัญไม่ยอมรับเธอเป็นลูกสะใภ้ เพราะเธอจน ท่านทั้งสองเลยหาลูกสะใภ้คนที่เหมาะสมกว่าเธอ ทำให้พริตากลายเป็นผู้หญิงที่แย่งสามีคนอื่น เธออยู่ในสถานะเมียน้อย ครั้งที่คุณพ่อคุณแม่หิรัญยังคงมีชีวิต เธอแทบจะไม่ได้ออกจากบ้าน พวกท่านไม่ต้องการให้ใครได้เห็นหน้าคร่าตาว่าเธอเป็นใคร กระทั่งคุ
EP.40พายุกลับถึงบ้านเจอคุณแม่ยืนรอ เขาเดินเท้าเข้าไปหอมแก้มผู้เป็นแม่ พริตาสวมกอดลูกชาย เธอทำแบบนี้เป็นประจำ ถ้าลูกชายไม่กลับบ้านดึกจนเกินไป“คุณพ่อรออยู่”“พ่ออยากคุยอะไรกับผม เรื่องบริษัทหรือเปล่า” พริตายิ้มไม่พูดตอบ จนกระทั่งสองแม่ลูกหยุดอยู่หน้าประตูห้อง “ผมบอกพ่อไปแล้ว ว่าผมไม่ต้องการ”“เข้าไปก่อนเถอะลูก”“ผมไม่เข้าใจ ทำไมแม่ต้องเข้าข้างพ่อตลอด”“พ่อทำเพื่อลูกนะ”“แล้วแม่ล่ะ พ่อทำเพื่อแม่หรือเปล่า”“พ่อทำเพื่อครอบครัวเรา”“แล้วคุณเปรมมิกาล่ะ”“เรื่องนั้นเราค่อยคุยกัน” พริตาตอบทุกคำถามของลูกชายอย่างใจเย็น เป็นฝ่ายเปิดประตูห้องให้ลูกชายได้เข้าไปพูดคุยกับหิรัญ“ถ้าเป็นเรื่องเดิม ๆ ผมขอไม่คุย” น้ำเสียงเข้มเย็นชา บอกผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหิรัญถอดแว่นสายตาออกวางลงบนแฟ้มเอกสาร พลางถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นยืน “ยังโกรธพ่ออยู่อีกเหรอ”“ไม่มีสิทธิ์โกรธอยู่แล้วครับ ผมกับแม่เป็นแค่คนนอก” ใบหน้าหล่อแสดงสีหน้าเรียบนิ่งเย็นชา พูดจาประชดประชันผู้เป็นพ่อ “พายุ พ่อหย่ากับเปรมแล้ว และพ่อก็จดทะเบียนสมรสกับแม่แล้วเรียบร้อย” “เมื่อไหร่” ทำไมเขาไม่รู้ ทำไมแม่ไม่บอก ดวงตาคมเข้มอ่อนลง หิรัญจ
ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ใช่หุ้นส่วน ทำไมเขาถึงไม่เปลี่ยนชื่อร้านล่ะ แต่ก็ช่างเถอะ มันเป็นร้านเขา จะเปลี่ยนไม่เปลี่ยนก็เรื่องของเขาแต่ทว่าเหมือนความคิดเธอจะดังไปถึงเขา ภูริภัศตอบในสิ่งที่โยชิคิดอยู่ในใจ“ส่วนชื่อร้านที่ผมไม่เปลี่ยน เพราะใช้ชื่อนี้แต่เริ่ม ถ้าเปลี่ยนก็กลัวลูกค้าจะสับสน ก็เลยปล่อยเลยตามเลย แต่ถ้าคุณขอให้เปลี่ยนผมก็จะเปลี่ยนให้”“งั้นอย่าลำบากเลยค่ะ”“เวย์เขานอกใจผม” “พอ ๆ กระเทยไม่อยากรับรู้แล้ว จะพูดทำไม บอกว่าไม่อยากฟัง เอาเป็นว่าคุณมีโย โยมีคุณ เรามีกันสองคน ไม่ต้องเอาใครมาเพิ่ม จบ” ดีดนิ้วเต้นโยกคอไปมา อีกทั้งเรียกเสียงหัวเราะจากภูริภัศ ด้วยท่าทางแสนจะตลก โยชิออกคำสั่งให้ภูริภัศออกรถ เธออยากกินของหวานล้างปาก กลับมาถึงคอนโด ไม่รู้ภูริภัศเกิดเป็นอะไรขึ้นมา เขาอุ้มคนตัวเล็กขึ้นแนบอกพาไปที่เตียง คนถูกอุ้มทำหน้าเหลอหลา ไม่ทันได้ตั้งตัว “คุณเวย์ จะทำอะไร”“ผมอยากรักคุณ” โยชิเอ่ยปากอยากจะท้วง ทว่าคนบนร่างกดปากหยักร้อนลงบนปากนุ่ม “อื้อ” มือเล็กผลักภูริภัศออก “อะไรอีก” “คุณเป็นอะไร”“เป็นแฟน” ภูริภัศตอบเสียงพร่า โยชิมองดวงตาคู่คมมีความเซ็กซี่และเร่าร้อน ทำเอาเลือดในกายเธอร้
EP.39โยชิไม่ยอมย้ายไปอยู่ที่บ้านภูริภัศเขาเลยเป็นฝ่ายย้ายมาอยู่กับโยชิเอง ขนเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวบางส่วนมาเก็บไว้ที่คอนโด“คุณจะมาอยู่จริงๆ เหรอ” “จะถามอะไรอีก ผมขนของมาขนาดนี้แล้ว” ในขณะที่ตอบ ภูริภัศจัดวางของใช้ส่วนตัวไปพลาง ๆ หยิบเสื้อผ้าใส่ตู้รวมกับชุดคนตัวเล็ก “ทำอย่างกับที่นี่เป็นห้องของคุณ ทั้งที่มันเป็นห้องของโย” เจ้าของห้องยืนกอดอก มองเขาจัดเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้อย่างเป็นระเบียบ “ใครบอกห้องของโย ที่นี่ห้องของเราสองคน” ภูริภัศคนหน้ามึน สวมรอยเป็นเจ้าของห้องอีกคน ร่างสูงเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กทันทีที่เก็บของแล้วเสร็จ ภูริภัศจูบกลางหน้าผาก ไล่ริมฝีปากมาถึงกลางจมูก จวบจนถึงริมฝีปากจิ้มลิ้ม “ผมจัดของเสร็จแล้ว เราไปกินข้าวกันดีกว่า” วินาทีนั้นโยชิถูกภูริภัศจับมือแล้วพาออกจากคอนโด เขาพาคนตัวเล็กมากินข้าวที่ห้าง“ผมอยากกินโอมากาเสะ” พูดจบทั้งสองหยุดยืนอยู่หน้าร้าน โยชิแทบไม่มีเสียง เมื่อภูริภัศพูดเออเองอยู่คนเดียว “ต้องจองก่อนไม่ใช่เหรอ”“ผมจองไว้แล้ว ห้องไพรเวท” คนฟังอ้าปากค้าง ภูริภัศคือผู้ชายหน้ามึนจริง ๆ ถามเอง คิดเอง เออเอง แล้วไม่ถามหน่อยหรือไงว่าคนที่ถูกลากมาอยากกินด้วยไห
EP.38พายุได้รับข้อความจากฟ้าใส เธอบอกว่าวันจันทร์ต้องเข้าไปพบคุณพ่อที่บริษัทหลังเลิกเรียน เขาจึงได้ต่อสายโทรหาเธอ เพื่อถามที่มาที่ไป“คุณบอกว่าเดือนหน้าถึงจะเริ่มฝึกงาน” หรือคุณพ่อเธอร่นระยะเวลาเพื่อให้ฟ้าใสเตรียมตัว [ ใช่ คุณพ่อบอกจะหางานให้ฉันกับพี่อันดา ] น้ำเสียงติดอ้อน เธอไม่อยากไปที่บริษัท แต่จะไม่ไปก็ไม่ได้ เธอคิดถึงเขา“แล้วถ้าผมเข้าไปพบคุณพ่อคุณ...ได้หรือเปล่า” [ คุณพ่ออยากเจอคุณด้วย ว่าแต่คุณอยากเจอคุณพ่อฉันจริง ๆ ใช่ไหม ]“จริงสิ ผมพร้อม แล้วคุณพ่อคุณดุหรือเปล่า” คนเป็นพ่อมักจะหวงและห่วงลูกสาวทุกคน เขาเลยถามเพื่อเตรียมรับมือ [ ไม่ดุ ถ้าจะดุก็เพราะฉันกับพี่อันดาดื้อ ไม่เชื่อฟัง ] มีแค่เธอกับพี่ชายเท่านั้น ที่จะทำให้คุณพ่ออารมณ์เสียได้ “งั้นค่อยโล่งใจ เล่าเรื่องราวคุณพ่อให้ผมฟังหน่อยสิ ผมต้องทำการบ้าน” จะได้รู้ว่าต้องรับมือกับคุณพ่อเธอยังไง อะไรที่ไม่ชอบเขาจะได้เลี่ยง อยากทำให้คุณพ่อเธอประทับใจ ในว่าที่ลูกเขยคนนี้ คาร์เตอร์ยืนมองวิวตรงหน้าต่างบนตึกสูงภายในห้องทำงาน วันนี้ภรรยาเขาหนีบภรรยามาด้วยกัน เธออยากเห็นหน้าแฟนหนุ่มของฟ้าใส กระทั่งเสียงเคาะจากประตูหน้าห้อง คนด้าน
EP.37ฟ้าใสตัวแข็งค้าง ดวงตาหวานเบิกโตกับเสียงกระซิบข้างหู เธอหวั่นไหว ฮาร์เรทมันเต้นเร็วเหมือนอยากกระดอนออกจากอก ฟ้าใสผละใบหน้ามองพายุ “เป็นหรือเปล่า” บอกจบ พายุอมยิ้มจูบกลีบปากเธออีกครั้ง คราวนี้คนฟังได้สติแล้วพยักหน้าตอบตกลง“ค่ะ” เธอรอเขาขอคำนี้อยู่ทุกวัน ปากได้รูปยิ้มกว้าง วาดแขนขึ้นคล้องลำคอแล้วเบียดตัวเข้ากอดร่างกำยำ“ฉันรักคุณ” ใบหน้าหวานยิ้มทั่วใบหน้า ริมฝีปากสวยจูบแก้มเขาทั้งซ้ายขวา จูบหน้าผาก จมูก ปาก ไล่ลงมาถึงปลายคาง “ผมก็รักคุณ” เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นจากในห้อง ฟ้าใสเด้งตัวลุกขึ้น พลันนึกได้ว่าต้องกลับบ้าน อันดาบอกเหลือเธอคนเดียว ตอนนี้ทุกคนกำลังรอเธอ วันนี้มีฉลองวันเกิดกันที่บ้านใหญ่“คุณ วันจันทร์เจอกัน ฉันต้องรีบกลับ” เปิดกระจกรถบอกลาแฟนคนแรก “ขับรถดี ๆ สุขสันต์วันเกิดครับที่รัก” โน้มใบหน้าหล่อจูบประทับริมฝีปากสีสวย ฟ้าใสขับรถออกไป เธอขับรถเร็วจนคนที่ยืนมองเป็นห่วง เลยทิ้งข้อความไปบอกฟ้าใสวิ่งเข้าบ้าน เห็นทุกคนรออยู่ที่ห้องโถง มากันทั้งตระกูลเลย เธอหยุดวิ่งเมื่อคุณแม่ส่งสายตาดุ ฟ้าใสเดินปกติ ยกมือไหว้สวัสดีผู้ใหญ่ทุกคน“รอสองชั่วโมง มัวแต่ทำอะไร” อันดาถามน้องส







