หย่ารักในวันที่ร้าวราน

บรรยากาศงานวิวาห์อันใหญ่โตระหว่างลูกชายรัฐมนตรีหนุ่มหล่อกับสาวงามทายาทนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังชั้นแนวหน้าของเมืองไทย ถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โตภายในห้องแกรนด์บอลลูมของโรงแรมห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่สามารถรองรับแขกได้เกือบสองพันคน

บงกชเพชร ที่สวมชุดราตรีแบบเกาะอกสีชมพูยาวกรอมเท้ากำลังนั่งอยู่ด้านหน้าขาตั้งวาดรูป มือขาวบางที่ประกอบไปด้วยนิ้วยาวเรียวสวยกำลังบรรจงลากแปรงไปบนกรอบเฟรมผ้าใบ ลงสีอะคริลิควาดภาพสดของคู่บ่าวสาวและฉากอันตระการตาอยู่ตรงตำแหน่งด้านหลังตามที่ทางโรงแรมจัดที่นั่งไว้ให้

ปกติเธอจะใช้เวลาวาดอยู่ราวสองถึงห้าชั่วโมง แต่เพราะงานนี้ผู้จ้างกำชับมาว่าต้องการรายละเอียดที่ชัดเจนที่สุด หญิงสาวจึงทุ่มเทอยู่ตรงนี้มานานกว่าหกชั่วโมงแล้ว อาชีพ Live wedding painting หรือการวาดภาพสดตามงานแต่งเป็นงานหลักและงานเดียวที่บงกชเพชรทำอยู่ รายได้งดงามเพราะชื่อเสียงและการบอกต่อที่เนิ่นนานกว่าสามปี

“โอ้โห! สวยมากเลยค่ะ ถ้าฉันแต่งงานแล้วอยากจ้างวาดบ้าง คุณคิดราคาแบบไหนเหรอคะ ฝีมือขนาดนี้” แขกที่มาร่วมงานมักเริ่มต้นด้วยคำถามเหล่านี้ บงกชเพชรละสายตาจากภาพวาดตรงหน้าแล้วหันไปยิ้ม

“มีหลายราคาแล้วแต่รายละเอียดค่ะ เริ่มต้นที่หกพันบาท แต่คิวของปีนี้ใกล้เต็มแล้วนะคะ”

“ถ้าเทียบกับฝีมือแล้ว ราคาไม่แพงเลยค่ะ คงต้องรีบกลับไปปรึกษากับแฟนแล้วว่าจะแต่งกันช่วงไหนดี ถ้าเป็นปลายปียังพอมีคิวอยู่มั้ยคะ” อีกฝ่ายถามด้วยท่าทีกระตือรือร้น

“เอ… ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ ยังไงก็ลองทักไอจีของบัวไปนะคะ แล้วบัวจะเช็กให้ค่ะว่าว่างช่วงไหนบ้าง” บงกชเพชรหยิบนามบัตรแล้วยื่นส่งให้ “ขอบคุณที่สนใจงานของบัวนะคะ”

“ยังไงก็ต้องใช้บริการคุณบัวให้ได้เลยค่ะ ถ้าไม่เห็นกับตาคงเชื่อไม่ว่าเป็นงานวาดสด ถ้าปีนี้คิวเต็มก็จะเลื่อนไปแต่งปีหน้าแทน” สาวงามที่สวมชุดราตรีสีเงินวิบวับหัวเราะน้อยๆ อย่างมีจริต ก่อนจะค้อมศรีษะให้แล้วเดินแยกตัวออกไป ไม่รบกวนนักวาดอีก

ไม่ใช่แค่รายเมื่อครู่ แต่ระหว่างที่นั่งวาดภาพสดอยู่ตรงนั้น ผู้คนที่มาร่วมงานต่างก็แวะเวียนมาชื่นชมไม่ขาดสาย หากไม่ใช่เพราะบงกชเพชรทำงานนี้มาจนชินแล้ว เธอคงไม่มีสมาธิทำต่อ ด้วยเนื้องานจำเป็นต้องพบผู้คนมากมาย มีเสียงพูดคุยจอแจอยู่ตลอดเวลา แต่เธอก็สามารถทำงานได้เป็นอย่างดีท่ามกลางการถูกรบกวนทุกรูปแบบ

และแล้วงานที่ถูกสร้างด้วยมือที่พลิ้วไหวก็เดินทางมาถึงความสำเร็จ ภาพวาดฉากหลังที่งดงามดุจเทพนิยายกับคู่บ่าวสาวที่ยืนโอบกระชับกันแนบชิดเด่นหราอยู่บนเฟรมผ้าใบ บงกชเพชรนำภาพวาดไปยื่นส่งให้แก่ผู้จ้างที่ต้องการมอบเป็นของขวัญที่ระลึกแก่คู่บ่าวสาว

ทันทีที่เห็นว่าเจ้าของงานทำตาโตและยิ้มกว้างด้วยความประทับใจ หญิงสาวก็รู้สึกยิ่งกว่าถูกรางวัลใหญ่ กำไรของคนทำงานศิลปะไม่ใช่แค่เงิน แต่เป็นความสุขของผู้ที่ได้รับด้วย

“ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ” บงกชเพชรถูกคู่บ่าวสาวเชื้อเชิญให้ไปถ่ายรูปร่วมกัน เมื่อหมดหน้าที่ของตนแล้วเธอจึงเอ่ยแสดงความยินดี

“ขอบคุณมากนะน้องบัว เอาไว้ถ้ามีงานสำคัญอีก พี่จะรีบติดต่อไปจองคิวเลยนะคะ”

“ยินดีเลยค่ะ งั้นบัวขอตัวกลับก่อนนะคะ พอดีต้องไปรับน้องสาวที่สนามบินต่ออีกน่ะค่ะ” หญิงสาวยกมือกระพุ่มไหว้ ยิ้มส่งท้ายให้อย่างเป็นมิตรก่อนจะเดินแยกตัวออกไป

บงกชเพชรเดินไปเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างใส่ลงในกระเป๋า จากนั้นก็หอบหิ้วเดินตรงไปยังลิฟท์หมายจะลงไปสมทบกับแฟนหนุ่มที่เพิ่งส่งข้อความว่ามาถึงสักพักแล้ว

ในจังหวะที่หญิงสาวกำลังจะเดินพ้นมุมออกไป ใครคนหนึ่งที่แต่งตัวด้วยชุดสุภาพอย่างเสื้อเชิ้ตคอจีนสีขาวกับกางเกงสแล็กสีน้ำตาลก็โผล่พรวดมาอย่างกระทันหัน เจ้าของร่างแกร่งสูงโปร่งชนกระแทกเข้าอย่างจังจนบงกชเพชรเซถลาถอยหลังไปหลายก้าว

“คุณ!” ยังดีที่มือของอีกฝ่ายคว้าศอกเอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นเธอคงล้มคะมำลงไปบนพื้นแล้ว “ขอโทษนะครับ พอดีผมกำลังรีบขึ้นไปข้างบนก็เลยไม่ทันระวัง คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” หญิงสาวเพียงแค่ส่ายหน้า กำลังจะก้มลงหยิบกระเป๋าที่หล่นลงบนพื้น แต่อีกฝ่ายรีบฉวยมันกลับขึ้นมายื่นให้เสียก่อน “ขอบคุณค่ะ”

“ต้องขอโทษอีกครั้งจริงๆ นะครับคุณบัว ผมนี่แย่จัง เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลย” จังหวะนั้นเองที่ชายหนุ่มได้มีโอกาสสบตากับเธออย่างใกล้ชิดเป็นครั้งแรก ปกติเคยเจอเธอนั่งวาดรูปอยู่ตามงานแต่ง ยังไม่เคยได้พูดคุยกันสักครั้ง

“คุณรู้จักชื่อบัวด้วยเหรอคะ”

“นาทีนี้ไม่มีใครไม่รู้จักนักวาดภาพสดที่สวยและเก่งอย่างคุณบัวหรอกครับ” ดวงตาคมปลาบฉายแววบางอย่างที่ระบายถึงความรู้สึกในใจ ราวกับกลัวว่าเธอจะจับได้เขาจึงพูดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่อีก

“คุณบัวแน่ใจนะครับว่าไม่เจ็บตรงไหน ผมชนซะแรงเลย ไม่รู้ว่ากระดูกคุณบัวจะหักหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ บัวไม่ได้เจ็บตรงไหนเลย ว่าแต่ทำไมคุณถึงรีบร้อนนักล่ะคะ” บงกชเพชรหัวเราะน้อยๆ กับท่าทางเคร่งเครียดของเขา

“ผมเป็นเจ้าของร้านเค้กแต่งงานน่ะครับ พอดีเด็กในร้านที่เอาเค้กมาส่ง บอกผมว่าเจ้าของงานอยากขอพบตัวด่วน ไม่รู้ว่าเรื่องเค้กมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ผมก็เลยรีบร้อนนิดหน่อย”

“อ๋อ! งั้นเชิญคุณเถอะค่ะ เผื่อมีอะไรจะต้องแก้ไข”

“แล้วนี่คุณบัววาดภาพเสร็จแล้วเหรอครับ?”

“เสร็จแล้วค่ะ บัวกำลังจะกลับบ้านเพราะมีธุระอื่นต่อ นี่แฟนของบัวก็มารอรับอยู่นานแล้วค่ะ”

“แฟน…” คำนั้นเหมือนฟ้าที่ผ่าลงกลางหัว เขาแอบเฝ้ามองเธอมาตั้งนานโดยไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอมีเจ้าของหัวใจไปแล้ว สมน้ำหน้าตัวเองนัก… มัวแต่แอบมองไม่เคยกล้าเข้าไปทำความรู้จักเสียที

“บัวขอตัวเลยนะคะ” หญิงสาวค้อมศรีษะน้อยๆ สบตากับเขาอย่างเป็นมิตรแวบหนึ่งก่อนจะถือกระเป๋าเดินแยกออกไปอีกทาง สายตาสอดส่องมองหาทะเบียนรถคุ้นตาไปด้วย เมื่อเจอแล้วเธอก็หันซ้ายหันขวา ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถไป

“ทำไมต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ ด้วยนะ” คนที่หันมองไปจากหน้าลิฟท์ขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ ทำไมบงกชเพชรต้องทำเหมือนกลัวมีใครเห็นด้วยว่าแฟนมารับเธอที่นี่