C6 IT SHOULDN'T HURT LIKE THIS

AZARIAH POV

“Ahmm… papasok na muna ako sa loob. Hahayaan ko na muna kayong mag-usap,” mahinang sabi ko, pilit pinipigilan ang bigat sa dibdib ko.

Akmang aalis na sana ako nang bigla akong pigilan ni Theron.

Napatingin ako sa kanya.

Ang mga mata niya… hindi ko maipaliwanag, pero parang may sinasabi.

Huwag kang umalis.

Makinig ka.

Parang gusto niyang manatili ako. Parang ayaw niyang iwan ko siya… o baka ayaw niyang iwan ako sa sitwasyong ito.

Pero bago pa ako makapagdesisyon, sumabat na si Cassia.

“Mabuti naman at naisipan mong umalis,” ani niya, may halong panunuya sa boses.

Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko.

“Cassia, stop. She’s my wife. Put some respect,” malamig ngunit mariing sabi ni Theron.

Saglit akong natigilan.

Ngunit si Cassia… tumawa lang.

“Over ka naman, Theron,” nakangisi niyang sagot. “Siya naman ang nag-insist na umalis para makapag-usap tayo, tapos ako pa ang walang respeto?”

Napakagat ako sa labi ko.

Hindi ko na alam kung saan ako lulugar.

“Ahh… sige na, Theron,” mahinang sabi ko, pilit pinipigilan ang emosyon sa boses ko. “Para na rin may privacy ang pag-uusap n’yo.”

Dahan-dahan kong tinanggal ang kamay niya sa braso ko.

Ramdam ko ang bahagyang paghigpit niya, pero hindi niya ako pinigilan nang tuluyan.

At sa sandaling iyon… parang may kung anong kumalas sa loob ko.

Hindi na ako nagsalita pa.

Tumalikod ako at nagsimulang maglakad papasok ng bahay.

Hindi ako lumingon.

Ayokong makita kung paano siya tumingin sa ibang babae.

Ayokong makita kung may natitira pa sa pagitan nila.

Habang papasok ako sa loob ng mansyon, pakiramdam ko bawat hakbang ko ay pabigat nang pabigat.

Hanggang sa tuluyan akong makapasok.

At doon… doon ko lang hinayaang bumigat ang dibdib ko.

Bakit ganito?

Bakit parang… nasasaktan ako?

Hindi ba’t wala naman dapat akong maramdaman?

Hindi ba’t isang buwan pa lang kaming kasal?

Hindi ba’t wala naman dapat itong kahulugan?

Pero bakit…

parang natatakot ako na baka sa isang iglap…

mawala siya sa akin?

Papasok na sana ako sa hagdan para umakyat sa kwarto namin ni Theron nang may biglang nagsalita sa gilid ko.

“Bakit ka umalis?”

Napalingon ako.

Ang mommy ni Theron iyon, may hawak na baso ng tubig at nakatingin sa akin na parang may alam na hindi ko pa nalalaman.

Lumapit siya at inabot sa akin ang baso.

Tinanggap ko iyon.

“Salamat po,” mahina kong sabi.

Humigop ako ng kaunti, pilit pinapakalma ang sarili ko.

“Hindi ka sana umalis,” dagdag niya habang pinagmamasdan ako. “Para narinig mo kung paano i-reject ng anak ko ang babaeng ‘yon.”

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya.

“A-ano po?” gulat kong tanong, napatingin agad sa direksyon ng pinto.

Ni-reject niya?

“Bakit po?” tanong ko, halatang naguguluhan.

“Hindi po ba… may gusto pa sila sa isa’t isa? Diba po… naging sila?”

Ngumiti nang bahagya ang mommy ni Theron, pero parang may halong pagkaalam ang tingin niya.

“Oo, naging sila nga,” sagot niya. “Pero hindi na ‘yan mahal ng anak ko.”

Parang may kung anong gumaan sa dibdib ko… pero hindi ko agad iyon pinansin.

Sa halip, may isa pa akong tanong na hindi ko mapigilan.

“Ahmm… mommy,” mahina kong tawag, “hindi po ba kayo boto kay Cassia?”

Sandali siyang natahimik.

“dati?” tanong ko ulit, kinakabahan.

“Abay, boto naman ako,” diretso niyang sagot.

Parang may kung anong kumirot sa puso ko.

Napayuko ako nang bahagya.

So… gusto nila siya.

Pero bago pa ako tuluyang malunod sa iniisip ko, nagpatuloy siya sa pagsasalita.

“Pero dati na ‘yon,” dagdag niya agad. “Simula nung naghiwalay sila at nag-abroad ‘yang babaeng ‘yan… nawala na rin ang pagkagusto ko sa kanya.”

Napatingin ako ulit sa kanya.

“Alam mo ba kung bakit?” tanong niya.

Umiling ako.

“Dahil sa ugali,” sagot niya. “Ngayon nga lang bumalik, pumasok agad dito sa bahay na parang siya ang may-ari. Wala man lang galang.”

Bahagya siyang napasimangot.

“Ako ang nagbukas ng pinto para sa kanya, ha. Ni hindi man lang ako binati nang maayos,” dagdag pa niya, halatang hindi natuwa.

Hindi ko maiwasang mapaisip.

“Hindi lahat nadadaan sa ganda at yaman,” patuloy niya habang nakatingin sa akin. “Mas mahalaga pa rin ang respeto at ugali.”

Unti-unti akong napatingin sa kanya.

parang naramdaman kong hindi ako nag-iisa sa loob ng mansyon na ito.

“Mas gusto ko pa ang isang taong marunong rumespeto… kaysa sa isang babaeng sanay makuha ang gusto niya,” sabi niya, saka bahagyang ngumiti sa akin.

Hindi ko napigilan ang sarili ko.

Napangiti rin ako nang bahagya.

At sa loob-loob ko…

unti-unting nawawala ang kaba na kanina ko pa nararamdaman.

Pero kahit ganoon…

may isang tanong pa rin ang nananatili sa isip ko.

Kung talagang tapos na sila…

Bakit parang hindi pa tapos si Cassia?