C5 THE WOMAN FROM HIS PAST

AZARIAH POV

Isang linggo na kaming nananatili sa mansyon ng magulang ni Theron.

Sa loob ng ilang araw na ‘yon, unti-unti kong napagtanto na hindi pala ganoon kabigat ang pakiramdam ko dito gaya ng una kong inaasahan. Sa halip, unti-unti rin akong tinanggap ng pamilya niya.

Mainit silang tumanggap sa akin, lalo na ang mommy ni Theron na laging nakangiti at madalas akong kinakausap na para bang matagal na nila akong kilala. Ayon sa kanila, matagal na nilang gusto na magpakasal si Theron at magkaapo, pero dahil mailap ito at laging nakatutok sa negosyo, halos sumuko na sila.

Kaya laking gulat daw nila nang bigla na lang malaman na may asawa na pala siya.

Habang nasa mansyon ako, mas lalo kong napapansin ang isang bagay kay Theron na hindi niya sinasabi pero malinaw kong nararamdaman.

Ang patagong pag-aalala niya sa akin.

Hindi niya ito ipinapakita sa salita. Madalas pa rin siyang malamig magsalita, diretso, at tila walang emosyon. Pero sa mga simpleng kilos niya kung paano niya ako pinagmamasdan kapag may kausap ako, kung paano siya biglang nasa tabi ko kapag may kaunting katahimikan sa paligid doon ko nakikita ang totoo.

Parang laging nakabantay siya sa akin.

Parang ayaw niyang mapalayo ako kahit sandali.

At higit sa lahat… sobrang seloso niya.

Minsan, kahit ang simpleng pakikipag-usap ko lang sa daddy niya, bigla siyang darating at tatabi sa akin na parang sinusukat ang sitwasyon.

“May kailangan ka ba sa kanya?” malamig niyang tanong, kahit halatang wala namang problema.

Minsan naman, tahimik lang siyang uupo sa tabi ko habang kausap ko ang mommy niya, pero ramdam ko ang bigat ng tingin niya sa paligid.

Napapailing na lang ang mommy niya at natatawa.

“Theron, anak, asawa mona ‘yan,” biro nito.

Pero imbes na sumagot, lalo lang siyang nagiging tahimik pero mas lalong lumalapit sa akin.

Kahit ako, nalilito na rin minsan.

Bakit ganito siya?

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot… o matuwa.

Dahil sa kabila ng malamig niyang aura sa iba, sa akin… may mga sandali na ramdam ko na parang ako lang ang mahalagang tao sa mundo niya.

At nakakatakot isipin na unti-unti…

nasasanay na ako sa ganung klase ng pag-aalaga mula sa kanya.

Bakit sa akin, may ibang Theron na lumalabas isang Theron na hindi nakikita ng mundo?

Isang gabi, habang nasa hardin ako ng mansyon, mag-isa akong nakaupo sa bench habang pinagmamasdan ang mga ilaw sa paligid. Tahimik ang lahat, malamig ang hangin, at sandali kong naramdaman ang bigat ng mga nakaraang araw.

Hanggang sa marinig ko ang mga yabag papalapit.

Hindi ko na kailangan pang lumingon.

Siya na ‘yon.

Umupo siya sa tabi ko, hindi nagsasalita agad. Ilang segundo rin kaming tahimik, hanggang sa maramdaman ko ang bahagyang init ng jacket niya na isinampay niya sa balikat ko.

“Nilalamig ka?,” malamig niyang tanong.

Hindi ako sumagot agad.

“Theron…” mahinang tawag ko.

Hindi siya sumagot, pero lumingon siya sa akin.

“Bakit mo ginagawa ‘to?” tanong ko, diretso na ang tingin ko sa kanya.

Bahagyang kumunot ang noo niya.

“Ginagawa ang alin?”

“Yung pag-aalala mo… yung pag-aalaga mo sa akin,” sagot ko. “At yung pagiging… gaano ka-protective.”

Tumingin siya sa harap, parang iniisip ang isasagot.

“Wala akong ginagawa,” malamig niyang sagot.

Napangiti ako nang bahagya.

“Yan na naman,” bulong ko. “Lagi mong sinasabi ‘yan.”

Sa pagkakataong iyon, tumigil siya.

naramdaman kong lumambot ang boses niya.

“Azariah…” tawag niya sa pangalan ko.

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi ako sanay na may isang bagay na hindi ko kontrolado,” mahinang sabi niya.

Natigilan ako.

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

“Pero ikaw…” sandali siyang huminto, “ikaw lang ang ayokong mawala sa kontrol ko.”

Parang biglang tumigil ang mundo ko sa sinabi niya.

Habang nakaupo kami sa hardin, ramdam ko pa rin ang bigat ng mga sinabi ni Theron kanina. Parang may kung anong mabagal na gumuguhit sa dibdib ko isang pakiramdam na hindi ko pa kayang intindihin nang buo.

Tahimik lang kami.

Hanggang sa biglang may tunog ng sasakyan na huminto sa malapit na driveway ng mansyon.

Napalingon kami pareho.

Mula sa malayo, isang eleganteng babae ang bumaba mula sa kotse. Nakasuot siya ng mamahaling damit, maayos ang pagkakaayos ng buhok, at sa bawat hakbang niya ay halatang sanay siya sa atensyon ng lahat.

Napakaganda niya.

At sa isang iglap, may kung anong biglang bumigat sa dibdib ko.

Dahan-dahan siyang lumapit papasok sa hardin, diretsong nakatingin sa direksyon namin.

At nang magtama ang mga mata namin…

Ramdam ko agad ang kakaibang kaba.

“Theron…” mahinang tawag ko, pero hindi pa siya sumasagot.

Hindi niya inaalis ang tingin sa babae.

At doon ko nakita ang pagbabago sa ekspresyon niya.

Hindi na ito malamig lang.

May kung anong tensyon.

Parang… may nakaraan.

“Long time no see, Theron,” sabi ng babae, malambing ang boses pero may halong kumpiyansa.

Nanigas ako sa kinauupuan ko.

Kilala niya siya…

Dahan-dahan akong lumingon kay Theron.

“Who is she?” mahina kong tanong.

Hindi agad siya sumagot.

Hanggang sa magsalita ang babae ulit.

“Hindi mo man lang ba ako ipapakilala sa asawa mo bilang dati mong girlfriend?” nakangiti niyang sabi, pero ang tingin niya sa akin ay tila sinusuri ako mula ulo hanggang paa.

Parang may biglang bumagsak sa dibdib ko sa salitang narinig ko.

Bilang dating Girlfriend?

At bago pa ako makapagsalita, lumingon si Theron sa akin.

“Azariah,” maikli niyang tawag.

Pero hindi niya agad sinagot ang tanong ko.

Sa halip, tumayo siya.

“Cassia,” malamig niyang banggit sa babae.

At doon ko narinig ang pangalan niya.

Cassia.

Unti-unting gumulo ang isip ko.

Habang nakatayo siya sa harap namin, parang biglang naging malinaw ang lahat ang tensyon, ang bigat, ang katahimikan ni Theron.

“Hindi ko inaasahan na nandito ka,” malamig na sabi ni Theron.

Ngumiti si Cassia, pero hindi iyon abot sa kanyang mga mata.

“Really? Kasi ako… alam kong darating din ang araw na babalik ako.”

Napakapit ako sa laylayan ng damit ko.

Babalik?

“Akala ko tapos na lahat sa pagitan natin,” dagdag niya habang nakatingin kay Theron. “Pero mukhang mali ako.”

Mas lalo akong kinabahan.

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.

At sa isip ko, unti-unting nabuo ang masakit na katotohanan.

Siya ang dating babae ni Theron…

At base sa paraan ng pagtitig niya…

hindi pa siya tapos.

Hindi pa siya sumusuko.

At ngayong maayos na ang lahat sa pagitan namin ni Theron…

parang dumating siya para guluhin ulit ang mundo na unti-unti ko pa lang sinisimulang tawaging akin.