Losing My Virginity To A Stranger

The Day My World Fell Apart

Alessandra's POV

"Love is patient. Love is kind."

Ilang beses ko nang nabasa ang linyang iyon habang nakatitig sa invitation card na hawak ko.

Dalawang buwan na lang.

Dalawang buwan na lang at magiging Mrs. Jacob Villanueva na ako.

Napangiti ako habang pinagmamasdan ang engagement ring sa aking daliri. Simula pa lang noong college, si Jacob na ang laman ng puso ko. Siya ang unang lalaking minahal ko nang buong-buo.

Siya ang lalaking pinangarap kong makasama habang buhay.

At ngayon, malapit nang matupad ang lahat ng pangarap ko.

O iyon ang akala ko.

"Alessandra!"

Napalingon ako nang marinig ang boses ng best friend kong si Mia.

Mabilis itong lumapit sa akin habang hingal na hingal.

"Mia? Anong nangyari?" nagtatakang tanong ko.

Mukha siyang problemado.

Para bang may gusto siyang sabihin pero hindi niya alam kung paano.

"May kailangan akong ipakita sa'yo."

Napakunot ang noo ko.

"Ano?"

Nagkatinginan kami.

At doon ko nakita ang awa sa kanyang mga mata.

Biglang Kumabog ang dibdib ko sa kaba.

"Mia..."

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, iniabot niya ang cellphone niya.

"Alessandra... please don't hate me."

Nanlamig ang katawan ko.

Dahan-dahan kong tinignan ang screen.

At sa isang iglap...

Parang huminto ang mundo ko.

May larawan doon.

Larawan ni Jacob.

Kasama ang isang babae.

Magkayakap.

Magkahalikan.

Masaya.

Komportable.

At malinaw na hindi iyon simpleng pagkakaibigan.

Hindi ako makahinga.

Pakiramdam ko biglang naging masikip ang paligid.

"Hindi..." bulong ko.

Agad akong napailing.

"Hindi. Hindi totoo 'to."

"Alessandra..."

"Hindi si Jacob 'yan."

Mabilis kong ibinalik ang cellphone sa kanya.

Pero nanginginig na ang mga kamay ko.

Hindi.

Imposible.

Hindi niya kayang gawin sa akin iyon.

Mahal niya ako.

Mahal niya ako...

Hindi ba?

Ngunit kasunod ng litrato ay isang video.

At nang pindutin ni Mia ang play button...

Tuluyan nang gumuho ang mundo ko.

Si Jacob nga.

Walang duda.

Walang pagkakamali.

At ang mas masakit...

Hindi lang isang beses nangyari iyon.

Paulit-ulit.

Para bang matagal na silang may relasyon.

Tumulo ang luha ko.

Hindi ko namalayan.

"How long?" mahina kong tanong.

Napayuko si Mia.

"Six months."

Parang may sumaksak sa puso ko.

Six months.

Anim na buwan.

Habang abala akong inaayos ang kasal namin.

Habang nangangarap ako tungkol sa magiging pamilya namin.

Habang pinaplano ko ang buong buhay ko kasama siya.

May iba na pala siya.

"Nasaan siya?" tanong ko.

Nagulat si Mia.

"Alessandra—"

"Nasaan siya?"

Mabilis niyang sinabi ang address.

At agad akong tumakbo.

Wala akong pakialam sa ulan.

Wala akong pakialam kung nababasa na ako.

Isa lang ang nasa isip ko.

Kailangan kong marinig ang katotohanan mula mismo sa kanya.

---

Pagdating ko sa condominium building, halos hindi ako makahinga.

Nanginginig ang buo kong katawan.

Ngunit pinilit kong sumakay ng elevator.

Ding.

Bumukas ang pinto.

At narinig ko agad ang tawanan mula sa loob ng unit.

Tawanan.

Masayang tawanan.

Samantalang ako...

Unti-unti nang nadudurog.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.

At doon ko sila nakita.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Nakatayo si Jacob.

Walang suot na polo.

At ang babaeng kasama niya ay nakasuot ng oversized shirt nito.

Para akong sinampal ng katotohanan.

Hindi ko na kailangang magtanong.

Hindi ko na kailangang mag-imbestiga.

Kitang-kita ko na.

"Alessandra?"

Nanlaki ang mga mata ni Jacob.

Para siyang nakakita ng multo.

Ngunit hindi ko siya pinansin.

Nakatingin lang ako sa kanilang dalawa.

Hindi ko alam kung paano ako nakatayo.

Hindi ko alam kung paano ako humihinga.

"How could you?" nanginginig kong tanong.

Tahimik.

Walang sumagot.

"How could you do this to me?"

"Baby, listen—"

"Don't call me that!"

Napaatras siya.

Hindi niya yata ako nakitang ganito noon.

Pero wala na akong pakialam.

Pakiramdam ko may kung anong sumabog sa loob ko.

Lahat ng sakit.

Lahat ng pagmamahal.

Lahat ng tiwala.

Sabay-sabay na naglaho.

"Six years, Jacob."

Tumulo ang luha ko.

"Six years kitang minahal."

Napayuko siya.

At lalo iyong mas masakit.

Dahil ibig sabihin...

Totoo.

Lahat ay totoo.

"I'm sorry."

Dalawang salita.

Dalawang simpleng salita.

Pero hindi sapat.

Hindi kailanman magiging sapat.

Napatawa ako.

Isang masakit at mapait na tawa.

"Sorry?"

Tumango siya.

"Mahal kita, Alessandra."

"Stop lying!"

Sigaw ko.

Nagulat silang pareho.

Maging ako.

Dahil ngayon lang ako sumigaw nang ganoon.

"Kung mahal mo ako, hindi mo ako sasaktan!"

Tahimik ulit.

At doon ko nakita ang sagot.

Sa katahimikang iyon.

Sa pag-iwas niya ng tingin.

Sa konsensya niyang hindi maitago.

Hindi niya ako mahal.

Siguro noon.

Pero hindi na ngayon.

Dahan-dahan kong hinubad ang engagement ring.

Ang simbolo ng lahat ng pangarap ko.

At ibinagsak iyon sa sahig.

Nanlaki ang mga mata niya.

"Alessandra—"

"Tapos na tayo."

Pakiramdam ko namatay ang isang bahagi ng pagkatao ko habang sinasabi iyon.

Pero kailangan.

Kailangan kong piliin ang sarili ko.

Kahit masakit.

Kahit parang hindi ko kakayanin.

Tumalikod ako.

At naglakad palayo.

Hindi ko na hinintay ang paliwanag niya.

Dahil anuman ang sabihin niya...

Hindi na mababago ang katotohanan.

Pinagpalit niya ako.

At sa araw na iyon...

Hindi lang ako nawalan ng fiancé.

Nawalan din ako ng tiwala sa pag-ibig.

Hindi ko alam noon na ilang araw mula ngayon, isang bagyo ang magdadala sa akin sa isang misteryosong estranghero.

Isang lalaking babago sa buong buhay ko.

At magiging dahilan kung bakit hindi na muling magiging pareho ang lahat.