Home / Romance / TARDE DEMAIS PARA IMPLORAR, SENHOR CEO / Capítulo 110: A Chegada ao Paraíso de Pedra

Share

Capítulo 110: A Chegada ao Paraíso de Pedra

last update Petsa ng paglalathala: 2026-08-03 20:34:27

A névoa matinal que cobria os rochedos da Serra da Mantiqueira dissipara-se cedo, dando lugar a um céu de um azul profundo, quase cristalino. O ar frio da montanha trazia a promessa de um dia inesquecível. Desde as primeiras horas da alvorada, o som ri

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • TARDE DEMAIS PARA IMPLORAR, SENHOR CEO   Capítulo 237: O Conselho

    Marcos Viana chegou à sala do conselho às treze e dez, cinquenta minutos antes da sessão, porque em vinte e dois anos de profissão ele tinha aprendido que quem entra numa sala depois dos outros já está em desvantagem.Fausto Aragão chegou às treze e doze.Foi a primeira informação da tarde e Marcos guardou.O homem entrou com a pasta de couro debaixo do braço, cumprimentou a copeira pelo nome — *Dona Neusa, o café hoje é o de Minas?* —, perguntou pelo neto dela, que tinha operado o joelho, ouviu a resposta inteira sem olhar para o relógio, e só então pôs a pasta na cadeira dele, que era a terceira à direita, a mesma há dezenove anos.Marcos observou aquilo do outro lado da sala com um respeito profissional que ele achou nojento em si mesmo.Porque era isso o que eles iam enfrentar &agrav

  • TARDE DEMAIS PARA IMPLORAR, SENHOR CEO   Capítulo 236: A Cozinha da Tia Vera

    Davi soube que ia acontecer alguma coisa na segunda-feira, porque na segunda-feira a tia Vera comprou goiabada.Não era aniversário de ninguém. Não era Natal. A tia Vera comprava goiabada em três situações na vida: aniversário, Natal e quando ia dar notícia ruim. Foi assim quando o pai dele — o pai que ele achava que era pai, o pai que na verdade era só o nome de um homem que nunca existiu — foi assim quando a avó Zilda começou o tratamento, e foi assim no ano em que elas tiveram que sair da casa da Rua Serra de Bragança e ir para o sobrado.Ele viu o pacote em cima da geladeira e fez as contas e não perguntou nada.Davi Duarte tinha oito anos e quatro meses e havia muito tempo sabia que perguntar não adianta. Adulto não conta na hora em que você pergunta. Adulto conta na hora em que ele decidiu contar, e a úni

  • TARDE DEMAIS PARA IMPLORAR, SENHOR CEO   Capítulo 235: Dez Dias Úteis

    Restavam sete.O Dr. Roberto Fontes tinha escrito o número num canto do quadro branco da sala de reunião do décimo segundo andar, e todo dia de manhã, às oito, alguém apagava e escrevia o número menor. Era uma prática de quartel e Gabriel odiava, e mesmo assim não mandou parar, porque a verdade é que ele também olhava para aquele número antes de olhar para qualquer outra coisa.**7.**Na mesa havia três pastas.— Antes de mais nada — disse Fontes, tirando os óculos —, eu quero deixar registrado que existem três caminhos e que dois deles resolvem isso até quinta-feira.— Registra.— Caminho um. — Fontes abriu a primeira pasta. — A senhora do jurídico societário reclassifica as três contratações como despesa de responsabilidade social vi

  • TARDE DEMAIS PARA IMPLORAR, SENHOR CEO   Capítulo 234: A Irmã Dela

    O telefone tocou às seis e quarenta da manhã de segunda-feira, quando Vera Duarte estava com um pé dentro da calça do uniforme e o outro no chão frio da cozinha, e ela atendeu com o ombro porque a mão estava ocupada.— Dona Vera, é o Gabriel.— Eu sei quem é. — Ela terminou de puxar a calça. — O senhor liga sempre nesse horário.— É o único em que a senhora atende.Isso era verdade e ela não discutiu.Do outro lado da linha havia aquele silêncio dele que não era hesitação, era escolha de palavra. Vera já tinha aprendido a reconhecer. Nos últimos três meses ela tinha aprendido uma quantidade absurda de coisas sobre um homem que ela odiou por nove anos sem nunca ter visto a cara dele de perto.— Ontem à noite aconteceu uma coisa — disse

  • TARDE DEMAIS PARA IMPLORAR, SENHOR CEO   Capítulo 233: O Domingo

    O jantar de domingo na casa dos Aragão, no Alto de Pinheiros, era um ritual de trinta e um anos.Cinco da tarde, mesa posta, torta de maçã da dona Vitória, café coado às seis e meia, e nos últimos onze anos um lugar vazio que ninguém comentava — porque a Renata quase sempre vinha, mas quase sempre chegava tarde.Naquele domingo ela chegou às cinco em ponto.— Filha!— Oi, pai.Ele abraçou-a na porta, do jeito que sempre abraçava, com as duas mãos nos ombros dela e um beijo na testa.Renata Aragão abraçou de volta.E foi ali, no vão da porta de uma casa em que ela tinha crescido, com o cheiro de torta de maçã vindo da cozinha, que ela entendeu por que tinha vindo — e não era para confrontar, e não era para acusar, e não era para tirar satisf

  • TARDE DEMAIS PARA IMPLORAR, SENHOR CEO   Capítulo 232: Emerson

    Marcos Viana achou Emerson Baptista em nove dias, e achou pelo caminho que Vera Duarte tinha ensinado a ele sem saber.Não procurou o homem. Procurou a mulher do homem.Ligou para a paróquia de Bragança Paulista, disse que estava organizando a missa de sétimo dia de um antigo membro da comunidade, e perguntou se alguém tinha contato com a família do falecido Nivaldo Baptista. A secretária da paróquia deu o telefone de uma prima. A prima deu o telefone de uma cunhada. A cunhada disse que o Emerson morava em Aveiro e que a mulher dele, a Sandra, era de Atibaia e vinha ao Brasil todo dezembro visitar a mãe.Levou nove dias e três ligações.— Doutor, eu tenho o número — disse Marcos. — Mas eu não vou ligar.— Por quê?— Porque se um chefe de segurança de conglomerado brasileiro liga p

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status