THE BEST MISTAKE (English)

ในวินาทีที่เปลี่ยนอันดับคณะเสร็จสิ้น หน้าจอก็ปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวเด้งขึ้นมา: แก้ไขสำเร็จ

ผมจ้องมองข้อความบรรทัดนั้น ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา

อีกเพียงหนึ่งนาทีระบบก็จะปิดลงอย่างสมบูรณ์

ทันใดนั้น โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมา

เป็นหลินม่านโทรมา

ผมรับสาย เสียงที่สดใสของเธอส่องผ่านลำโพงโทรศัพท์มา พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ:

"อาเหยียน เลือกอันดับคณะเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? ตั้งตารอชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยที่เราจะได้อยู่ด้วยกันหลังจากนี้จริงๆ เลย"

ผมเงียบไปครู่หนึ่ง

"เธอตั้งตารอจริงๆ เหรอ?"

ผมถาม

"ก็แน่นอนอยู่แล้ว" เธอพูด น้ำเสียงแฝงไปด้วยความร่าเริงสดใสอย่างย่ามใจ "เราสัญญากันไว้ตั้งแต่เด็กๆ แล้วนี่นา"

ผมทนฟังไม่ไหว จึงกดวางสายโดยตรง

แม่ของผมกับแม่ของหลินม่านเป็นเพื่อนร่วมห้องกันในมหาวิทยาลัย เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดแบบนั้น

ดังนั้น ผมกับหลินม่านตั้งแต่เกิดมาก็อยู่ด้วยกันมาแล้ว ไม่เคยแยกจากกันเลย

ตั้งแต่เด็กเธอก็บอกว่า เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

เราอยู่ด้วยกันตั้งแต่ชั้นอนุบาล ประถม มัธยมต้น ถึงมัธยมปลายก็ยังอยู่ด้วยกัน

ตอน ม.4 ปีนั้น เธอดึงมือผมไว้แล้วพูดว่า：

"อาเหยียน เราไปเรียนที่มหาวิทยาลัยชิงหัวด้วยกันเถอะ"

ผมตอบว่าโอเค

ที่จริงแล้วผมอยากไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศ

ไม่เป็นไร ผมคิดว่า อยู่กับเธอก็ดีเหมือนกัน

หลังจากแบ่งสายห้องเรียนตอน ม.5 เสิ่นไหวก็ถูกจัดให้มาอยู่ห้องเดียวกับพวกเรา

เสิ่นไหวคือเดือนโรงเรียน สดใสร่าเริงหน้าตาหล่อเหลา แถมเวลายิ้มยังมีฟันเขี้ยวอีกด้วย ใครก็ชอบเขา

หลินม่านเริ่มกินข้าวกับเขา กลับบ้านกับเขา และนั่งติวโจทย์หนังสือด้วยกัน

ตอนแรก ผมรู้สึกถึงความผิดปกติ และเป็นฝ่ายตีตัวออกห่างก่อน

แต่หลินม่านไม่ยอม

“อาเหยียน นายหลบหน้าฉันทำไม? เราเป็นเพื่อนที่ดีกันที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

เสิ่นไหวก็แขนผมไว้ พร้อมกับยิ้มตาหยี:

“เผยชิงเหยียน ฉันไม่ได้มาเพื่อแยกพวกเธอออกจากกัน ฉันมาเพื่อเข้าร่วมพวกเธอต่างหาก”

ผมเชื่อที่เขาพูด

ความสัมพันธ์ของพวกเราดีขึ้นเรื่อยๆ ดีจนเพื่อนๆ ในห้องต่างพากันบอกว่าพวกเราคือทีมสามคนที่สนิทกันมาก

ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าพวกเขาอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัว ผมจึงยอมทิ้งความฝันที่จะเข้ามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศที่โหยหามาตั้งแต่เด็กอย่างไม่ลังเล

ผมคิดว่ามันเป็นสายใยความผูกพันแห่งมิตรภาพ

แต่คิดไม่ถึงว่า นี่คือเครื่องบดเนื้อที่พวกเขาร่วมมือกันถักทอขึ้นมาเพื่อผมโดยเฉพาะ

ถ้าไม่ใช่เพราะผมในอนาคตส่งวิดีโอมา

ผมก็คงคิดไม่ถึงเลยว่า พวกเขาจะสามารถแอบเข้าบัญชีของผมและเปลี่ยนอันดับเลือกคณะของผมไป

หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น เป็นข้อความไลน์ที่หลินม่านส่งมา

“ทำไมจู่ๆ ก็วางสายฉันล่ะ？สัญญาณไม่ดีเหรอ?”

“พรุ่งนี้ฉันพาเสิ่นไหวไปหานายเล่นนะ เอาขนมเค้กจากทางใต้ของเมืองที่นายชอบกินที่สุดไปให้ด้วย”

ผมมองดูข้อความสองข้อความนี้ แล้วหัวเราะเยาะ

จากนั้น ผมก็เปิดคอมพิวเตอร์

ก่อนที่จะเปลี่ยนอันดับเลือกคณะกลับเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศ ผมได้ลงมือทำบางอย่างไปสองเรื่อง

เรื่องแรก ผมได้แคปหน้าจอระบบในตอนที่อันดับคณะถูกเปลี่ยนเป็นวิทยาลัยอาชีวะในท้องถิ่นแห่งนั้นเอาไว้

เรื่องที่สอง ผมตรวจสอบประวัติเลขIPแอดเดรสที่ล็อกอินเข้าสู่ระบบครั้งล่าสุด แล้วแคปภาพเก็บไว้

ตำแหน่งที่แสดงบนIPนั้น เป็นร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งหนึ่งในเมืองนี้

และร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่นั้น ก็อยู่ชั้นล่างของบ้านของหลินม่านพอดี

ผมนำภาพทั้งสองภาพนั้นมารวมเป็นไฟล์เดียวกัน จัดการตั้งรหัสผ่านล็อกเอาไว้ แล้วอัปโหลดทั้งหมดขึ้นไปเก็บไว้บนระบบคลาวด์

เวลาเที่ยงของวันรุ่งขึ้น กริ่งประตูบ้านก็ดังขึ้นตรงเวลา

ทันทีที่ประตูเปิดออก หลินม่านก็หิ้วขนมเค้กที่ซื้อมาจากทางใต้ของเมืองไว้ ยิ้มหวานจนตาหยี