Chapter 2

CHAPTER 2

Crizaliah Leigh Ravencrest's POV

Pakiramdam ko ay huminto ang oras.

Nakatayo ang lalaki sa harapan ko habang diretso ang tingin sa akin.

Maitim ang kaniyang buhok.

Matalas ang panga.

Perpekto ang pagkakasuot ng kaniyang itim na suit.

Kahit nakaupo lamang ako ay ramdam ko ang awtoridad na bumabalot sa kaniya.

Parang sanay siyang masunod.

Parang buong buhay niya ay walang taong tumatanggi sa kaniya.

At marahil...

Tama nga ako.

"Allow me to introduce myself."

Mababa ang boses niya.

Malamig.

Kontrolado.

"Khaizer Liam Elazar."

Nanigas ang mga daliri ko sa ibabaw ng kandungan ko.

Naramdaman ko ang pagkulubot ng silk gown dahil sa higpit ng pagkakahawak ko rito.

Thirty-two.

Iyon agad ang pumasok sa isip ko.

Mas matanda siya sa akin.

Masyadong matanda.

Masiyadong seryoso.

Masiyadong estranghero.

At pagkatapos...

Sinabi niya ang mga salitang tuluyang sumira sa gabing iyon.

"I'm your fiancé, Miss Crizaliah."

Nanlaki ang mga mata ko.

Parang may sumabog sa utak ko.

"No."

Mahina lamang ang pagkakasabi ko.

Ngunit unti-unti iyong lumakas.

"No. Hindi pwede"

Tumayo ako mula sa upuan.

Napaatras pa ang isang waiter dahil sa biglaan kong pagtayo.

"Ayoko nito!"

Tahimik ang buong silid.

Lahat sila ay nakatingin sa akin.

Ngunit wala na akong pakialam.

"I don't want this!"

Napatingin ako kina Mommy at Daddy.

"What is this?"

Walang sumagot.

Lalo akong napuno ng galit.

"Mom?"

"Dad?"

"Anong ibig sabihin nito?"

Tumayo si Mommy.

"Sweetheart—"

"No!"

Napaatras siya.

Hindi ko na maalala kung kailan ako huling sumigaw sa mga magulang ko.

Pero ngayong gabi...

Pakiramdam ko ay hindi ko sila kilala.

"You lied to me."

Nanginginig ang boses ko.

Sinubukan kong pigilan ang luha.

Pero ramdam ko na ang hapdi sa likod ng mga mata ko.

"You told me this was a family dinner."

"Crizaliah—"

"No, Dad!"

Napatayo rin ang ama ko.

Halatang nahihiya na siya sa harap ng mga bisita.

Ngunit mas wala akong pakialam sa kahihiyan.

Dahil ako ang pinahiya nila.

Ako ang niloko nila.

Ako ang ipinagbili nila na parang isang bagay.

"You never asked me."

Hindi ko napigilan ang pagpatak ng unang luha.

"You never even asked what I wanted."

Tahimik ang lahat.

Maging ang dalawang mas batang babae ay hindi na gumagalaw.

Ang tatlong lalaki naman ay seryoso nang nakatingin sa akin.

At si Khaizer?

Nakatayo lamang.

Tahimik.

Pinagmamasdan ako.

Parang pinag-aaralan ang bawat galaw ko.

Mas lalo akong nainis.

Napalingon ako sa kaniya.

"I don't even know you."

Matalim ang tingin ko.

"I've never met you."

"Never spoken to you."

"And now you're telling me you're my fiancé?"

Nanatiling kalmado ang mukha niya.

"Yes."

Parang wala lang.

Parang normal lamang ang lahat.

Parang hindi niya winasak ang buhay ko sa isang pangungusap.

"Unbelievable."

Napailing ako nang paulit-ulit.

"No."

"I refuse."

Muling nagsalita ang matandang lalaki.

"Miss Ravencrest, perhaps we should discuss this calmly."

"No."

Mas mabilis ang sagot ko.

Hindi ko na inisip kung bastos ba iyon.

Wala na akong pakialam.

Ayoko na.

"I don't want to get married."

Tahimik.

"I am twenty-six."

Tahimik pa rin.

"I still have plans."

"I still have dreams."

"I still have a life."

Napahawak ako sa dibdib ko.

Pakiramdam ko ay nauubusan ako ng hangin.

At pagkatapos...

May naisip akong paraan.

Masama.

Makasarili.

Ngunit iyon lang ang naisip ko para pigilan ang lahat.

Napatingin ako kay Khaizer.

Diretso sa kaniyang mga mata.

"You don't want me."

Bahagyang gumalaw ang panga niya.

Parang nagtaka.

"Excuse me?"

Tumawa ako nang mapait.

"No."

Hindi ko alam kung saan ako kumukuha ng lakas.

Pero tuloy-tuloy na lumalabas ang mga salita.

"You need someone mature."

"Someone who's ready for marriage."

"Someone in her thirties."

"Someone who actually wants this life."

Napailing ako.

"I'm not that woman."

Lalong naging seryoso ang mukha niya.

At doon ko ibinato ang pinakadesperado kong kasinungalingan.

"I'm not even the kind of woman you're looking for."

Nakita kong napakunot-noo si Mommy.

"Crizaliah..."

Ngunit hindi ako tumigil.

"I go out."

"I meet different men."

Nagkagulo ang mesa.

"Crizaliah!"

Sigaw ni Mommy.

Pero nagpatuloy ako.

Desperado na ako.

Kailangan kong sirain ang imaheng gusto nilang ibenta.

Kailangan kong tumanggi si Khaizer.

Kailangan.

"You should find someone else."

Nanginginig na ang mga kamay ko.

"You deserve someone better."

Tahimik.

Napakatahimik.

At sa wakas...

Nagsalita si Khaizer.

Mahinahon.

Mababa.

Ngunit nakakatakot.

"Are you done?"

Napakurap ako.

Iyon lang?

Iyon lang ang reaksyon niya?

Hindi galit.

Hindi insultado.

Hindi nabigla.

Wala.

Parang wala siyang narinig.

At doon ako lalo kinabahan.

Dahil sa unang pagkakataon...

Ngumiti siya.

Ngunit hindi iyon masayang ngiti.

Hindi rin mabait.

Isa iyong ngiting hindi ko mabasa.

At pakiramdam ko...

Mas magiging komplikado ang buhay ko dahil doon.

To Be Continued...