Chapter 4

CHAPTER 4

Crizaliah Leigh Ravencrest's POV

Tahimik ang Gabi.

Napakatahimik.

Iyon ang unang bumungad sa akin matapos makaalis ang pamilya Elazar.

Ang engrandeng private dining hall na kanina ay puno ng tawanan at usapan ay tila naging napakalamig.

Pakiramdam ko ay lumiit ang buong silid.

Parang wala nang hangin.

Parang unti-unti akong sinasakal ng katahimikan.

Nakatayo pa rin ako sa tabi ng mesa.

Bahagyang gusot na ang champagne-colored silk gown na suot ko.

Ang maayos na pagkakakulot ng buhok ko ay nagsisimula nang magulo dahil sa paulit-ulit kong pagsuklay rito gamit ang mga daliri ko.

Maging ang nude pink lipstick na maingat kong inilagay kanina ay halos wala na.

Hindi ko alam kung ilang beses ko nang kinagat ang labi ko ngayong gabi.

Namumula rin ang paligid ng mga mata ko.

At kahit pinipigilan ko...

Ramdam kong gusto ko nang umiyak.

Hindi dahil gusto kong magpakasal.

Kundi dahil pakiramdam ko...

Wala akong kontrol sa sarili kong buhay.

"Crizaliah."

Boses ni Daddy.

Mababa.

Mahigpit.

Napalingon ako sa kaniya.

Nakatayo siya malapit sa bintana.

Nakasuksok ang dalawang kamay sa bulsa ng kaniyang mamahaling suit.

Mukha siyang pagod.

Ngunit mas nangingibabaw ang pagkadismaya.

At iyon ang lalong nagpagalit sa akin.

Ako na nga ang niloko.

Ako na nga ang ginulat.

Ako pa ang mukhang may kasalanan.

"Para saan 'yon, Dad?"

Basag ang boses ko.

Hindi ko na napigilan.

Lumapit ako sa kaniya.

"Para saan?"

Napalingon siya sa akin.

Hindi nagsalita.

Kaya nagpatuloy ako.

"Dadalhin mo ako sa dinner."

Natawa ako nang mapait.

"Tapos malalaman ko na lang na ikakasal na pala ako?"

Lumakas ang boses ko.

"ANO 'YON?"

Tumahimik si Mommy.

Nasa kabilang bahagi siya ng mesa habang tahimik na nagpupunas ng luha.

Ngunit wala na akong pakialam.

Hindi ko na kayang manahimik.

Hindi na.

"Do you know how humiliating that was?"

Nanginginig ang mga kamay ko.

"I looked like a fool!"

"Crizaliah—"

"No!"

Pinutol ko agad si Daddy.

Muli akong napaluha.

"You lied to me."

Hindi sila nagsalita.

"You both lied to me."

Napapikit siya.

At sa ilang segundong iyon ay tila tumanda siya nang sampung taon.

Ngunit hindi pa rin nabawasan ang galit ko.

"Why?"

Mahina kong tanong.

"Why would you do this?"

Huminga nang malalim si Daddy.

At saka siya tumingin sa akin.

Diretso.

Matagal.

Parang gusto niyang siguraduhing makikinig ako.

"I'm securing your future."

Napatawa ako.

Hindi masayang tawa.

Kundi iyong tawang puno ng sakit.

"Securing my future?"

Tumango siya.

"Yes."

"Your future."

"Your stability."

"Your protection."

"Your happiness."

Tinaasan ko siya ng kilay.

"Protection?"

Napailing ako.

"How can you protect me by giving me to a stranger?"

Mas lalong tumigas ang ekspresyon niya.

"He's not just a stranger."

"HE IS!"

Sigaw ko.

"He is!"

Nangingilid na naman ang mga luha ko.

"I don't know him."

"I don't know what kind of person he is."

"I don't know what he likes."

"I don't know what he hates."

"I don't even know if he's capable of loving someone!"

Napayuko si Mommy.

Samantalang si Daddy ay napabuntong-hininga.

Parang paulit-ulit na niyang iniisip ang mga sasabihin.

At tila nauubusan na siya ng pasensya.

"You're judging him unfairly."

Napailing ako.

"Am I?"

Lumapit ako sa kaniya.

"What if he has other women?"

"What if he's cheating?"

"What if he only agreed because of business?"

"What if he's controlling?"

"What if he's abusive?"

"What if he changes after marriage?"

"What if—"

"Enough."

Napahinto ako.

Hindi sumigaw si Daddy.

Ngunit sapat na ang tono niya upang mapatahimik ako.

Tahimik siyang tumingin sa akin.

At saka nagsalita.

"Khaizer Liam Elazar is not that kind of man."

Napairap ako.

"Paano mo nasabi?"

Doon ko nakita ang kakaibang kumpiyansa sa mukha niya.

Parang sigurado siya.

Parang walang pagdududa.

"Kasi kilala ko siya."

Tumahimik ako.

"Among all the Elazar cousins..."

Tumigil siya.

"...he is the one with the cleanest reputation."

Napakunot-noo ako.

"He's responsible."

"Disciplined."

"Professional."

"Respected."

"Walang eskandalo."

"Walang bisyo."

"Walang history ng pambababae."

Napairap ulit ako.

"At naniwala ka naman?"

"Because it's true."

Muli akong natahimik.

Ngunit hindi pa rin ako kumbinsido.

Kahit kaunti.

Kahit kailan.

"He's thirty-two."

Mahina kong sabi.

Tumango si Daddy.

"So?"

"So?"

Napatawa ako.

"He's six years older than me!"

"That's not a problem."

"It is for me!"

Naramdaman kong muli akong naiiyak.

Hindi ko alam kung galit ba ito.

Takot.

O pagkabigo.

Siguro lahat.

"I don't want a husband."

Mahina.

Pagod.

Halos pabulong na.

"I want my own life."

Tahimik si Daddy.

Maging si Mommy.

Walang sumagot.

At doon ko napagtanto ang pinakamasakit.

Hindi nila ako dinala rito para humingi ng opinyon.

Hindi nila ako dinala rito para mamili.

Hindi nila ako dinala rito para magdesisyon.

Dinala nila ako rito...

Para ipaalam ang desisyon na ginawa na nila para sa akin.

At iyon ang bagay na hindi ko kayang tanggapin.

Hindi ngayon.

Hindi bukas.

At lalong hindi kailanman.

To Be Continued...