Chapter 3

CHAPTER 3

Crizaliah Leigh Ravencrest's POV

Pakiramdam ko ay bumibigat ang hangin sa loob ng private dining hall.

Walang nagsasalita.

Walang gumagalaw.

Ang tanging naririnig ko lamang ay ang mabilis kong paghinga at ang malakas na pagtibok ng puso ko sa loob ng dibdib.

Nakatayo pa rin ako.

Nanginginig ang mga kamay ko.

Mahigpit kong hawak ang laylayan ng champagne-colored gown na suot ko.

Gusot na ang isang bahagi nito dahil sa paulit-ulit kong pagpisil.

Ramdam ko rin ang bigat ng hikaw sa aking tainga habang bahagyang nanginginig ang ulo ko.

Maging ang maingat kong inayos na makeup kanina ay nagsisimula nang masira.

Alam kong namumula na ang mga mata ko.

At marahil ay kumalat na rin ang manipis na mascara sa ilalim nito.

Ngunit wala na akong pakialam.

Hindi ko na kayang magpanggap.

Hindi ko na kayang ngumiti.

Hindi ko na kayang umupo rito na parang walang nangyayari.

Tahimik akong nakatingin kay Khaizer.

At siya naman ay nakatingin lang sa akin.

Walang emosyon.

Walang galit.

Walang pagkabigla.

Mas lalo akong naiinis.

Paano siya nagagawang maging ganoon kakalma?

Paano niya nagagawang manatiling kontrolado habang ang buhay ko ay unti-unting gumuho sa harap ko?

At pagkatapos...

Sa wakas ay nagsalita siya.

Mababa ang kaniyang boses.

Malamig.

At masyadong kalmado.

"You don't want this?"

Bahagya akong napaatras.

Nagtama ang aming mga mata.

At doon ko nakita ang isang bagay na hindi ko nakita kanina.

Determinasyon.

Matinding determinasyon.

"But I want this."

Tumahimik ang buong mesa.

Naramdaman kong nanigas ang likod ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero may kakaiba sa paraan ng pagkakasabi niya noon.

Parang hindi iyon simpleng sagot.

Parang isa iyong babala.

At bago pa ako makapagsalita ay tumingin siya sa mga nakatatanda.

Sa kaniyang mga lolo at lola.

Sa kaniyang mga magulang.

Pagkatapos ay muli siyang bumaling sa akin.

"They want this too."

Tumigil siya.

Sandaling katahimikan.

At pagkatapos...

Bahagya siyang ngumiti.

Ngunit hindi iyon umabot sa kaniyang mga mata.

"Think about it, Miss Ravencrest."

At saka siya tumalikod.

Naglakad siya papunta sa pinto.

Mabagal.

Kontrolado.

Parang siya pa rin ang may hawak ng sitwasyon kahit ako ang nag-eskandalo.

At sa hindi maipaliwanag na dahilan...

Pakiramdam ko ay natalo ako.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero ganoon ang pakiramdam.

Nang tuluyan siyang makalabas ng silid ay saka lamang ako nakahinga nang maayos.

Ngunit hindi pa pala tapos ang lahat.

"Crizaliah!"

Napalingon ako.

Si Mommy.

Mabilis siyang lumapit sa akin.

Namumula ang kaniyang mukha.

Nangingilid ang mga mata niya.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko...

Mukha siyang wasak.

"Oh my gosh, Crizaliah..."

Nanginginig ang boses niya.

"What have you done?"

Parang may kung anong kumurot sa puso ko.

Hindi dahil nagsisisi ako.

Kundi dahil ngayon ko lamang siya nakitang ganito.

Nangingiyak.

Nahihiya.

At tila desperado.

"Mom..."

Mahina kong sabi.

Pero agad siyang umiling.

"You embarrassed everyone."

Mas lalo siyang napaluha.

"Do you even realize what you've done?"

Napalunok ako.

Gusto kong magalit.

Gusto kong isigaw na sila ang nagsimula nito.

Na sila ang nagsinungaling.

Na sila ang nagdala sa akin dito nang walang kaalam-alam.

Ngunit sa mga sandaling iyon...

Hindi ko magawa.

Dahil kahit galit ako...

Nasasaktan din akong makita si Mommy na umiiyak.

Sa kabilang bahagi ng mesa ay tumayo na rin ang mga miyembro ng pamilyang Elazar.

Tahimik.

Seryoso.

Ngunit hindi naman galit.

Ang matandang babae ay lumapit kay Mommy.

Marahan niyang hinawakan ang kamay nito.

"It's alright."

Mahina niyang sabi.

"I think both families need some time."

Tumango ang ama ni Khaizer.

"Let's discuss things privately first."

"Then we'll decide whether this arrangement should continue."

Arrangement.

Napapikit ako.

Parang negosyo.

Parang kontrata.

Parang hindi buhay ng tao ang pinag-uusapan.

Isa-isang nagpaalam ang pamilya nila.

Ang dalawang mas batang babae.

Ang tatlong lalaki.

Ang mag-asawang nasa edad singkwenta.

At ang mga matatanda.

Tahimik silang lumabas ng silid.

Walang sigawan.

Walang eskandalo.

Mas lalo tuloy akong nahiya.

Dahil ako lamang ang nawalan ng kontrol.

Ako lamang ang sumigaw.

Ako lamang ang nagwala.

Nang tuluyang magsara ang pinto ay kami na lamang nila Mommy at Daddy ang naiwan.

At doon nagsimulang maging mas mabigat ang katahimikan.

Hindi nagsasalita si Daddy.

Nakatayo lamang siya.

Nakatalikod.

Mahigpit ang pagkakakuyom ng mga kamao.

Habang si Mommy naman ay tahimik na umiiyak sa tabi ko.

At sa unang pagkakataon ngayong gabi...

Naramdaman ko ang takot.

Dahil alam kong hindi pa ito ang pinakamasamang bahagi.

Hindi pa nagsisimula ang totoong gulo.

Pag-uwi namin ngayong gabi...

May mga katotohanang mabubunyag na tuluyan nang magbabago sa buhay ko.

To Be Continued...